Υπάρχει ένα είδος αγάπης που σε κάνει να σέρνεσαι σαν να έχεις δυο πόδια σπασμένα… αχρηστευμένα προσωρινά. Δεν υπάρχει κανένα ίχνος υπερηφάνειας ή ντροπής ή εκτίμησης του εαυτού σου. Αρνείται κάθε πίστη, όλες τις υποσχέσεις, όλες τις υποχρεώσεις. Δεν υπάρχει τίποτα αρκετό για αυτό το είδος της αγάπης. Υπάρχουν μόνο περιορισμοί και είναι ανταποδοτική. Μερικές φορές, ούτε καν αυτό…
Αυτό το είδος της αγάπης δεν θα το συναντήσεις στα ρομαντικά μυθιστορήματα γιατί δεν υπάρχει happy end. Μπορεί να πεθάνεις ακόμα απ’ αυτό το συναίσθημα ή να σκοτωθείς. Ίσως όχι σωματικά, αλλά για πρακτικούς λόγους σίγουρα ψυχολογικά. Πρέπει να υπομείνεις πολλά για χάρη της αγάπης αυτής. Κάθε φιλοσοφική συζήτηση εξήγησής της είναι παράλογη. Ούτε ο Πλάτωνας, ούτε ο Καντ, ούτε ο Χέγκελ θα μπορούσαν να την κατανοήσουν κι αυτό γιατί είναι πέρα από κάθε λογική… πέρα από την ηθική. Ναι, υπάρχουν αγάπες που έννοιες όπως η λογική και η ηθική δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα.
Αυτό το είδος της αγάπης φοβίζει, κι έτσι πρέπει. Δεν είναι αλτρουιστική, αλλά εγωιστική… βαδίζοντας στα τυφλά -πάντα όμως σταθερά- μακριά από κάθε γραμμή ευγένειας που προτάσσει ο πολιτισμός μας. Δεν επιδιώκει τη διαιώνιση του είδους. Τρέφεται από την επιθυμία της σάρκας επειδή ο πάσχων είναι παγιδευμένος στη σάρκα. Στόματα και χέρια, γλώσσες και όργανα γεννητικά δεν είναι τίποτα άλλο από αδέξια εργαλεία εκπλήρωσης φαντασιώσεων που μέσα απ’ αυτές εκφράζεται… εκδηλώνεται με μια διάθεση τρελή και βίαιη, και ταυτόχρονα εντελώς ανιδιοτελή.
Αυτό το είδος της αγάπης δεν ήταν ποτέ στη μόδα. Είναι μεταφυσική, απλησίαστη, παράλογη… Είναι μια μαύρη τρύπα που σε τρώει. Δεν θέλω να σε τρομοκρατήσω, αλλά αυτό το είδος της αγάπης είναι που τρέφω εγώ για σένα.

Advertisements