Ο ιδρώτας κυλάει στα κορμιά μας χωρίς καμία βιασύνη.  Τεμπελιάζουμε όπως τα τριζόνια ένα απόγευμα του καλοκαιριού, μετά από μια έντονη ερωτική συνεύρεση που διήρκεσε τόσο όσο ακριβώς έπρεπε. Ο αέρας που εισβάλει από το παράθυρο δροσίζει κάπως την παρατεταμένη ζεστασιά του έρωτά μας. Οι σκέψεις μας βρίσκονται μπροστά σ’ ένα αδιέξοδο, καθώς το μυαλό έχει σταματήσει να λειτουργεί για να μη μας φέρει ξανά αντιμέτωπους με τις συνέπειες της επανάληψης ενός ερωτικού κρεσέντο.

Νιώθω σαν ηδονοβλεψίας ρίχνοντας πάνω του κρυφά το βλέμμα μου. Γλιστρώ τα δάχτυλά μου από την παλάμη του έως τον αγκώνα του ελέγχοντας τη θερμοκρασία του κορμιού του…

«Πως αισθάνεσαι;», με ρωτάει…

Υπάρχει μια απαλότητα… μια τρυφερότητα στη φωνή του η οποία με εμποδίζει να συμβιβαστώ με την εικόνα του λίγα λεπτά πριν… με την εικόνα που είναι ακόμα τόσο φρέσκια στο μυαλό μου με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χώρος για τίποτα άλλο. Η ερώτησή του μένει προσωρινά αναπάντητη. Θέλω να δοκιμάσω τα όρια της υπομονής του…

«Σαν να βρίσκομαι στο διάστημα…», απαντώ…

Κουνάει το κεφάλι του και χαμογελάει…

«Μπορώ να μπω μέσα;», τον ρωτώ…

«Που μέσα;», με ρωτάει…

«Στην αγκαλιά σου…», του εξηγώ…

Ένα μικρό χαμόγελο εμφανίζεται ξανά στο στόμα του. Απλώνει το χέρι του και μου το προσφέρει για να με οδηγήσει στην αγκαλιά του… Κουρνιάζω ντελικάτα πλάι στο κορμί του και βυθίζομαι στην αγκαλιά του που ζεματάει. Η θερμότητά του περνάει μέσα από το δέρμα μου και μουδιάζει κάθε μυ… και χαϊδεύει κάθε κόκαλο. Κλείνω τα μάτια μου κι αφήνω να βγει από το στόμα μου ένας μακρύς αναστεναγμός…

«Μπορώ να μείνω εδώ;», τον ρωτώ

«Όσο θες», μου απαντά.

Advertisements