Δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν ψίθυρο,

τίποτα περισσότερο από ένα χαμηλόφωνο ήχο,

μια βιαστική ανάσα,

η καυτή ανάσα που ξεπετάγεται με σαγηνευτική δύναμη ανάμεσα από τα σφιγμένα δόντια τη στιγμή που χωρίζουν τα χείλη στα δυο,

καθώς  λαχανιάζει υψώνοντας το κορμί μου από τη ζεστασιά της αγκαλιάς του,

όχι πολύ… να, μόλις δυο και κάτι εκατοστά,

χαϊδεύοντας με ήρεμες  και σταθερές κινήσεις τα πόδια μου,

φέρνοντας με το παραμικρό στο κορμί μου δονήσεις που επιπλέουν στην επιδερμίδα μου ενώ διολισθαίνει απειλητικά ο ιδρώτας, πρόθυμος  να μας πνίξει και τους δυο,

τελειοποιώντας την ένωσή μας.

Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ψίθυρο,

τίποτα περισσότερο από ένα χαμηλόφωνο ήχο

και όμως είναι τα πάντα,

η ακλόνητη ισχύς του πάθους του,

ο τρόπος που ανιχνεύει με τα δάχτυλά του το δέρμα μου,

η ανάγκη μου να τρέμω μπροστά του μια φορά κάθε τρία λεπτά,

η λαχτάρα του να γευθεί κάτι από την αισθησιακή οικειότητα της νοστιμιάς μου,

 οι ακόλαστες σκέψεις που βασανίζουν μέρα και νύχτα με σφοδρότητα το σώμα μου,

αναγκάζοντας μας να περιορίσουμε την απόσταση μεταξύ μας,

κάνοντάς με έρμαιο στα αδηφάγα χέρια του κάθε που αγγίζει άλλη μια ευάλωτη περιοχή του κορμιού μου,

μουσκεύοντάς με, με την υγρασία των ματιών του, την υγρασία των χειλιών του,

συνθλίβοντας με καθώς θάβει το κορμί του, αμαρτωλά, βαθιά, μέσα μου…

Advertisements