Το κεφάλι σου,

πλαγιάζει,

στο στήθος μου,

καθώς,

ψιθυριστές,

σιωπηλές ανάσες,

γεμίζουν τα αυτιά μας,

αντισταθμίζοντας,

την απουσία των λέξεων.

Η τρυφερότητα

της,

σάρκας,

ενάντια στη σάρκα,

καταπραΰνει,

τις βρώμικες σκέψεις στα μυαλά μας,

Ανείπωτες λέξεις

-Από θράσος; Από άγνοια κινδύνου;-,

κολυμπούν,

στην επιφάνεια των χειλιών μας.

Χίλιες

αγκαλιές,

Χίλια

φιλιά,

Χίλιες

φορές,

Έχουμε πει ο ένας στον άλλο,

«Σ’ αγαπώ»,

Την ημέρα αυτή,

που μας ραντίζει το πρωινό φως,

καθώς,

τα κορμιά μας παραμένουν ενωμένα,

καθώς,

οι ψίθυροι αυξάνονται,

καθώς,

τα λόγια αδυνατούν ακόμα ν’ αρθρωθούν,

και βγαίνουν με δυσκολία φωνήεν – φωνήεν,

σύμφωνο – σύμφωνο,

σκαρφαλώνουν για να βγουν,

«Μίλα»,

«Όχι»,

Παραμένουμε ξαπλωμένοι,

ακούγοντας,

το ρυθμό,

των καρδιακών παλμών μας,

καθώς υμνούν,

την ύπαρξη του έρωτα…

Advertisements