Λαχανιάζω με την αίσθηση της ζεστασιάς των χεριών του στους ώμους μου. Το δέρμα μου ηλεκτρίζεται καθώς τα δάχτυλα του γλιστρούν γύρω από το λαιμό μου. Νιώθω την ανάσα του καυτή να με φέρνει κοντά, πολύ κοντά στην απόλυτη διέγερση. Σιωπηλά ικετεύω τον εαυτό μου να μην ακούγεται το παραμικρό, όμως ο ερωτικός πόνος είναι τόσο έντονος που πρέπει να εκφραστεί ποικιλοτρόπως. Αισθάνομαι το στήθος μου να καίγεται. Αισθάνομαι τη θερμοκρασία να ανεβαίνει, καθώς τα χέρια του γλιστρούν ολοένα και πιο χαμηλά. Κάθε χτύπος της καρδιάς μου φέρνει τα δάχτυλα του πιο κοντά σε σημεία που πονούν να αγγιχτούν.
Σφίγγοντας την καρδιά μου, νιώθω τα χείλη του στο λαιμό μου. Σιωπηλοί ψίθυροι αγγίζουν τα αυτιά μου. Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να ειπωθούν λόγια. Υπάρχουν στιγμές που αρκεί να διαβάσει ο ένας τα μάτια του άλλου για να γίνει κατανοητή η αγάπη και η αφοσίωση που σφραγίζει τη σχέση μας.
Τρέμω, καθώς αισθάνομαι το κύμα της έκστασης να σκάει πάνω μου, τη στιγμή που η ύπαρξη μου τρέμει ακούγοντας τον ήχο της φωνής του για πρώτη φορά μετά από αρκετά λεπτά σιωπής. Προσεύχομαι, η αυγή να με βρει ταλαιπωρημένο, σημαδεμένο μα και απόλυτα ικανοποιημένο απ’ όσα θα συμβούν μεταξύ μας απόψε.
Φτάνοντας στον απόλυτο βαθμό του ερωτικού παραληρήματος, νιώθω την αγκαλιά του να με μαγνητίζει, να με τραβάει κοντά της. Δεν υπάρχει τίποτα να με σταματήσει, ίσα ίσα το πάθος επιταχύνει την πτώση μου. Τα συναισθήματα μου βυθίζονται στη σταθερή, ακλόνητη δυναμική του κορμιού του. Βγάζοντας αδιάλειπτους λυγμούς γρατσουνίζω με το πηγούνι μου το στήθος του, καθώς σέρνω τα χείλια μου πάνω στο δροσερό δέρμα του. Αυτά τα χείλια που αγκαλιάζουν κάθε σταγόνα ιδρώτα που χύνεται…
Τα χτυποκάρδια μου είναι ικανά να με καταστρέψουν. Ένα ρίγος ταλαιπωρεί τη σπονδυλική μου στήλη. Η άνεση της αγκαλιάς του παραμένει εδώ και χρόνια μια προσιτή πολυτέλεια που μου προσφέρεται αδιαμαρτύρητα όλες τις ώρες της ημέρας, όλες τις ημέρες του μήνα, όλους τους μήνες του έτους.
Οι κραυγές της κορύφωσης εναλλάσσονται με τις σιωπές. Είμαστε και οι δυο εξαντλημένοι κι όμως δεν τολμούμε να κοιμηθούμε. Παρακολουθούμε ο ένας τις κινήσεις, τις αντιδράσεις του άλλου. Χαμογελάμε που και που…
Σε λιγότερο από μια ώρα θα χαράξει…
Η αυγή θα αντικρίσει ξανά τα σημαδεμένα από μώλωπες κορμιά μας.

Advertisements