Σε είχα ονειρευτεί… σαν να υπήρχες… κάπου…
Μα όταν άνοιξα τα μάτια μου είχες χαθεί… ήμουν και πάλι μόνος.
Κατάλαβα πως ήσουν ένα όνειρο… σαν ένα σύννεφο που ξεχάστηκε να κάνει βόλτες στον ουρανό και το τύλιξε το σκοτάδι.
Ψιθύρισα το όνομά σου… χωρίς να το ξέρω…
Μα…
δεν μπορούσες να με ακούσεις… δεν μπορούσες να ακούσεις τα παρακάλια μου για να έρθεις…
Φύσηξα την αναπνοή μου στο παράθυρο και πάνω στη θαμπάδα του, έγραψα το μήνυμά μου…
Μα…
έβρεξε και οι σταγόνες της βροχής το έσβησε…
Περίμενα το χέρι σου να πιάσω
Όμως μια τεράστια τρύπα με ρούφηξε και ο κόσμος χάθηκε από τα μάτια μου.
Με κράτησε στα πόδια μου μόνο η επιθυμία μου για σένα…
Η ελπίδα πως θα εισβάλλεις στον κόσμο μου.
Περίμενα μόνος… σκεπτικός… φοβισμένος… δακρυσμένος…
Μέχρι που κοιμήθηκα…
Κοιμήθηκα για ένα χρόνο…
Σαν σκιά εμφανίστηκες…
Όπως οι σκιές μου βλέπουμε στα όνειρα…
Μα…
δεν ήσουν όνειρο.
Με αγκάλιασες με αγάπη, με τρυφερότητα, με στοργή… σαν πατέρας
Έγινες ο φίλος μου, πριν γίνεις η αγάπη μου…
Έγινες η αγάπη μου, πριν γίνεις ο εραστής μου.

Advertisements