Κοιτάζοντας τον κατάματα, βαθιά και επίμονα, χαμογελώ… καθώς τα επιτήδεια δάχτυλά μου γλιστρούν το πουλόβερ πάνω από το κεφάλι του. Αμέσως μετά χαμηλώνω το βλέμμα μου και πλησιάζω το στόμα μου στο δικό του στόμα. Μ’ ένα παρατεταμένο φιλί εκφράζω το πάθος μου, μαρτυρώ την ανάγκη μου και εξομολογούμαι τις επιθυμίες μου…

Πιάνοντας ένα κομμάτι από το πουκάμισό του, βρίζω από μέσα μου αυτόν που σκέφτηκε να ράψει τόσα πολλά μικρά κουμπιά κατά μήκος. Τα δάχτυλά μου καθυστερούν και χάνουν πολύτιμες στιγμές στην προσπάθειά τους να τα ξεκουμπώσουν ένα – ένα. Θα μπορούσα εδώ και κάποια λεπτά να τον αγγίξω, να τον αισθανθώ, να νιώσω τη ζεστασιά του κορμιού του, το τρίχωμα του στήθους του, τη γλυπτική τελειότητα των κοιλιακών του.

Κατά τη διάρκεια μιας λαμπερής αναλαμπής, αποφασίζω να ξεκουμπώσω τα κουμπιά δυο – δυο, ίσως και τρία – τρία, μήπως και κερδίσω χρόνο… Επιδίδομαι σ’ ένα φρενήρη όργιο παραβίασης του υφάσματος, αναστενάζοντας… Το κορμί του απελευθερώνεται, καθώς τα άπληστα χέρια μου όσο η ώρα περνάει απογυμνώνουν όλο και περισσότερη σάρκα …

Στη συνέχεια, τον σηκώνω στην αγκαλιά μου και τον φιλώ. Εναποθέτω το κορμί του στο κρεβάτι και πέφτω πάνω του αλιεύοντας μια – μια τις ανάσες του μέσα από το ορθάνοικτο στόμα του…

Είναι η σειρά μου να βγάλω μόνος μου τα δικά μου ρούχα. Η άκρη του πουκάμισου μου κολλάει στη ζώνη του παντελονιού μου. Η ατυχία αυτή προκαλεί την επέμβαση της γροθιάς μου που σφίγγει επίμονα το ύφασμα και το τραβάει με δύναμη χωρίς να χρειαστεί ν’ απολογηθεί για τη ζημιά. Αρπάζοντας τον από το λαιμό και πηδώντας με τη γλώσσα μου το στόμα του, τα δόντια μου συγκρούονται με τα δικά του…

Αγνοώντας τη βία των συναισθημάτων που εκδηλώνεται, άθελα ή και ηθελημένα, βγάζω το πουκάμισό μου, συμπαρασύροντας τα γυαλιά μου. Τα ακούω να πέφτουν στο πάτωμα. Παράλληλα, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά και μόνο τα πόδια μου, προσπαθώ να ξεσφηνώσω το δεξί παπούτσι μου…

Έχοντας φτάσει στο σημείο να μπορώ να αξιολογήσω τις καταστάσεις, καταφέρνω να το βγάλω… Κρατώντας τον στα χέρια μου, γέρνω το κορμί του προς το πλάι και παίρνω θέση για να τον φιλήσω. Με το που ανοίγει το στόμα του, το καλύπτω με το δικό μου στόμα. Με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού χρονομετρώ τους χτύπους της καρδιάς του.

Προσπαθώ να βγάλω αθόρυβα και γρήγορα το παντελόνι και το σλιπ μου. Σε μια ενιαία, άγρια πράξη, αισθάνομαι τα ίδια τα δάχτυλά μου ν’ αφήνουν μεγάλα κόκκινα σημάδια στα πόδια μου. Το αριστερό πόδι μου παραμένει ντυμένο. Το απρόθυμο να απομακρυνθεί παπούτσι μου φράζει την εγκατάσταση της ολοκληρωτικής γύμνιας στο κορμί μου που ταλαντεύεται στο κρεβάτι… ηδονικά… Σηκώνω το χέρι μου και κατά λάθος παρασύρω το πορτατίφ, σκορπώντας τα γυάλινα στολίδια του στο πάτωμα… ολόγυρα…

Όντας ξαπλωμένος πάνω στο κορμί του, χαμογελώ, κι ένα λεπτό αργότερα τον ρωτώ:

«Πόσες ζημιές ακόμα θα κάνω εξαιτίας σου;»

Advertisements