Φιλώ τον αστράγαλό του. Σιγά-σιγά. Βασανιστικά αργά. Όπως και τη βελούδινη, απαλή, υγρή διαδρομή από τα δάχτυλα των ποδιών του έως ψηλά στα μπούτια του. Γνωρίζοντας ότι δεν φημίζεται για την υπομονή του. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε έτρεξα πάνω από το όριο ταχύτητας για να φτάσω στο σπίτι μια ώρα αρχύτερα. Όταν μου γίνεται μια πρόταση, αποφασίζω μέσα σε 30 δευτερόλεπτα αν θα τη κάνω δεκτή ή όχι. ΟΚ! Δεν υπήρχε περίπτωση να του αρνηθώ. Δεν μπορώ, άλλωστε να σταματήσω τον εαυτό μου από το να τον δελεάζει…

«Βιάζεσαι;», με ρωτάει…

«Όχι, μωρό μου. Μακάρι όλο αυτό να μπορούσε να διαρκέσει για πάντα», απαντώ μ’ ένα ασυνήθιστο τόνο βραχνάδας, η οποία μόλις και ακούγεται λίγο πιο δυνατά από έναν ψίθυρο…

«Α! Είπα κι εγώ…», μου λέει…

«Αυτό είναι για σένα…», του λέω και τον φιλώ… Στη συνέχεια τον γλείφω. Η γενειάδα του, σε συνδυασμό με το απόλυτα αυστηρό ύφος του είναι κάτι που με τρελαίνει.

Παίρνω τον έλεγχο της κατάστασης, ίσως για πρώτη φορά την τρέχουσα εβδομάδα. Τον φιλώ τόσο πιεστικά που γρήγορα οι πνεύμονές του αδειάζουν από οξυγόνο. Δαγκώνω τις ρόγες του και τις ρουφάω σαν να θέλω να πιω την ίδια του τη ζωή. Χτενίζω προς τα πίσω τις μπούκλες του για να μπορώ να βλέπω το πρόσωπό του. Τον θέλω, τώρα, εδώ. Την έχω πατήσει πολύ άγρια μαζί του…

«Ξέρεις τι μου αρέσει;», με ρωτάει…

«Τι;», ρωτώ κι εγώ… με έκδηλη απορία…

«Να με γαργαλούν στο πίσω μέρος του γονάτου! Έχω διαπιστώσει ότι είναι μια ανεξερεύνητη ερωτική περιοχή…», μου λέει…

«Κολόμβε μου, εσύ…», λέω, πειράζοντάς τον…

Βουβοί ήχοι προέρχονται από τα βάθη της ψυχής του… Αναστεναγμοί, τους οποίους σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να μη λάβω σοβαρά υπόψη, τη στιγμή μάλιστα που είμαι έτοιμος ν’ ακουμπήσω τα χείλια μου στο σημείο εκείνο που ζήτησε! Ξαφνικά, αισθάνομαι σαν να κολυμπώ σ’ έναν ωκεανό ζεστασιάς.

«Σ’ αρέσει αυτό, αγάπη;», τον ρωτώ… γνωρίζοντας ότι δεν δύναται να μιλήσει, να απαντήσει σε κάτι περισσότερο ουσιώδες από ένα «Μμμμ… χμμμ… αα…». Συνειδητοποιώ ότι δίχως να το καταλάβω, έχει κλέψει από τα χέρια μου τα ηνία του ελέγχου των κορμιών μας… Ίσως και ο ίδιος να μην αντιλήφθηκε τι ακριβώς έγινε… Κρατώντας με όμηρο του πάθους, μου ζητά κάτι τρελές απαιτήσεις… σχεδιασμένες έτσι ώστε και οι δυο να μείνουμε ικανοποιημένοι. Γι’ αυτό και επιβραδύνω τις κινήσεις μου για να χαλαρώσω έστω και λίγο. Αφηρημένες σκέψεις κυκλοφορούν μέσα στο μυαλό μου… Άλλες, περισσότερο ικανές, αλλά παρεξηγημένες . Σκύβω και φιλώ την καμάρα του ποδιού του, λίγο πριν ρουφήξω ένα – ένα τα δάχτυλα των ποδιών του, ένα προς ένα, ειλικρινά… μην εγκαταλείποντας την αρχική προσπάθεια μου…

«Είσαι ευχαριστημένος, μωρό;», τον ρωτώ… μη παίρνοντας καμία απάντηση, αν και μπορούσα ν’ ακούω με φροντίδα και ταυτόχρονα να πολιτικολογώ. Γεμίζω με φιλιά τους διαδρόμους των ποδιών του και τερματίζω σ’ αυτή στο εσωτερικό του αριστερού του ποδιού…

«Ω, Θεέ μου… Τι τελειότητα…», παραμιλώ…

Θεωρώ περιττό να συνεχίσω να μιλώ. Ας μιλήσουν τα πράξεις και όχι τα λόγια. Θέλω κι εγώ το χρόνο μου μέχρι να καταλάβω ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να εκφραστώ… δημιουργικά. Τα δάχτυλά μου μόλις και μετά βίας ανοίγουν τα χείλη του. Η γλώσσα μου χορεύει, πάντα τόσο επιδέξια, σε ολόκληρο το πρόσωπό του. Αγγίζω το κορμί του με τα δάχτυλά μου και στη συνέχεια τα γλείφω ένα – ένα… τα γλείφω και τα πιπιλίζω… μέχρις ότου χαθεί η γεύση τους…

Λίγο πριν το τέλος, μπορώ να μυρίσω τον εαυτό μου στο στόμα του, ξαπλωμένος ανάσκελα στη πολυθρόνα, συνειδητοποιώντας πολύ αργότερα ότι τα γένια μου έχουν αποκτήσει δικαιωματικά πρόσβαση στους χυμούς του… Θεωρώ ότι ήταν μια πραγματικά αξιέπαινη προσπάθεια, τόσο σε διάρκεια όσο και σε απόδοση…

… λαμβάνοντας υπόψη το πόσο κουρασμένος ήμουν…

Advertisements