Βαριές σταγόνες βροχής χτυπούν το τζάμι κρατώντας μας άγρυπνους.

Το έντονο φως από τις αστραπές διαπερνά τα στόρια, φωτίζοντας το δωμάτιο και εξαφανίζοντας τις σκιές.

Φαίνεται ότι η καταιγίδα θα διαρκέσει όλη τη νύχτα.

Χρησιμοποιώ το κορμί του για κάλυψη, επειδή αγαπάει περισσότερο από εμένα όχι μόνο τον ήχο της βροχής αλλά κυρίως την ωμή, ασταμάτητη δύναμη της φύσης.

Καθηλωμένος, εστιάζω το βλέμμα μου κάθε λεπτό και σ’ ένα διαφορετικό σημείο του σώματός του… πότε στην ορατή απαλότητα της σάρκας του, πότε στη ροή των μπουκλών στα μαλλιά του, πότε στο στήθος του που ξετυλίγεται μπροστά μου σαν ένας νέος αυτοκινητόδρομος που με προσκαλεί να τον διασχίσω τρέχοντας.

Εκείνος, παίζει με την άκρη του δακτύλου του προσεκτικά με το πρόσωπό μου. Στη συνέχεια σκύβει και με φιλά απαλά στο μέτωπο. Η τόσο στοργική ενέργειά του δεν είναι αρκετή να σβήσει τη φωτιά που έχει ανάψει μέσα μου.

Μια νέα αστραπή φωτίζει ξανά το δωμάτιο…

Τα δάχτυλά μου ακολουθούν το απαλό, λείο μονοπάτι που οδηγεί στο στομάχι του. Ένα απ’ αυτά, το πιο τολμηρό, το πιο θαρραλέο απ’ όλα, γλιστρά κάτω από το ελαστικό του εσωρούχου του. Οι ρόγες του στήθους του, μια – μια, καταλήγουν ανάμεσα στα υγρά χείλια μου και τρέφονται με το χάδι της άκρης της γλώσσας μου. Αισθάνομαι την απαλότητα της αφής του καθώς χαϊδεύει τρυφερά το πίσω μέρος του κεφαλιού μου.

Τα χείλια μου τον θηλάζουν, ενώ τα μακριά, λεπτά δάχτυλά μου κάνουν κύκλους μέσα στο εσώρουχο του, μέσα στη ζεστή και αγνή υγρασία του που σκεπάζει το δαχτυλικό αποτύπωμα του αντίχειρά μου. Επιμένω μέχρι ν’ ακούσω τη φωνή του να με παρακαλάει μ’ ένα βαθύ βογκητό, να διεισδύσω δυο από τα δάχτυλά μου μέσα του. Καθώς τα χείλια και η γλώσσα μου χειραγωγούν τη σάρκα του στήθους του, ακούω την αναπνοή του να βαραίνει… Κοιτάζοντας τον στα μάτια, τραβάω προς τα κάτω το εσώρουχο του και τον φιλώ βαθιά στο στόμα.

Οι αναστεναγμοί μας εναρμονίζονται με τον ήχο της βροχής, προκαλώντας τους πνεύμονές μας να λαχανιάσουν.

Δεν μπορούμε να σταματήσουμε το βομβαρδισμό των φλογερών αισθήσεων… είναι μάταιο…

Υποκύπτουμε…

Τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα, καθώς ακούω τη φωνή του να μου μιλάει για την αγάπη.

Τα χέρια μου αρπάζουν το κορμί του και το τραβούν κοντά στο δικό μου…

Η καταιγίδα μαίνεται έξω…

Το γεγονός ότι δεν κορυφώνεται η ερωτική πράξη δεν αλλάζει τον τρόπο που αγαπιόμαστε… δεν αλλοιώνει ούτε το πάθος, ούτε τη σφοδρή επιθυμία…

… τίποτα δεν θα αλλάξει αυτή τη θυελλώδη νύχτα,

… ούτε ο επερχόμενος οργασμός.

Advertisements