Η εικόνα σου παίζει κουκλοθέατρο στα πεινασμένα μάτια μου, κι ας έχω βουτήξει στο κορμί σου, κι ας κάνω ποδηλασία πάνω σου, κι ας σε ιππεύω όπως ο Μέγας Αλέξανδρος τον Βουκεφάλα. Δελεαστικές σκέψεις φουντώνουν τις αισθήσεις μου. Η φωνή σου, βαθιά, ζεστή και σκοτεινή από την πρωινή βραχνάδα, με τραβάει μέσα στο κορμί σου. Τα χέρια σου, ολοένα και πιο έμπειρα, πέφτουν στο κορμί μου, ξεδιπλώνονται κατά μήκος, κατά πλάτος, πιάνονται από τη μέση μου και τραβούν το κορμί μου σκληρότερα σ’ εσένα. Είμαστε πλέον τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο. Τόσο κοντά.
Η ικανοποίηση μου εκφράζεται ποικιλοτρόπως… Ενίοτε με αναστεναγμούς, ενίοτε με βογγητά. Βογγητά που προέρχονται από τα βάθη της ψυχής μου, συνειδητοποιώντας τι μου κάνεις. Η ανάσα σου, σαν συμπαθητικό αεράκι, ξεσηκώνει ένα συγκρατημένο προς το παρόν χαμόγελο. Σε λίγα λεπτά από τώρα, ενδεχομένως, θ’ αρχίσω να δοκιμάζω το αποτέλεσμα της σφοδρής επιθυμίας σου. Ακούω ήδη την αναπνοή σου να βαραίνει, καθώς τα δάχτυλα σου χορεύουν στους δρόμους του κορμιού μου, κάνοντας με να λαχανιάζω σαν ν’ ανέβηκα μόλις στην πιο ψηλή κορυφή ενός βουνού. Κι είναι μόλις η αρχή… Φαντάσου! Μετά, τα δάχτυλα σου ζωγραφίζουν το περίγραμμα των χειλιών μου, ψάχνοντας με ύπουλο τρόπο να χαθούν μέσα στο στόμα μου.
Όλη μέρα περίμενα αυτή την επίσκεψη. Προσπαθώ να ελέγξω τις αντιδράσεις μου. Μόλις και μετά βίας τα καταφέρνω. Προσπαθώ επίσης, να μην σε αγγίζω, για να μην απασχολώ τη σκέψη σου. Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό. Είμαι έρμαιο των επιθυμιών μου. Μου αρέσει όταν συσσωρεύονται τόσες πολλές επειδή έχω τη δυνατότητα να τις διαχειριστώ. Γέρνω το κορμί μου προς τα πίσω, απελευθερώνοντας όλη μου την ενέργεια πάνω σου. Γέρνεις κι εσύ, ακουμπώντας την πληρότητα του στέρνου σου στο δικό μου στέρνο. Η ανάσα σου καίει το λαιμό μου σαν εκείνες τις καραμέλες, τις φαρμακευτικές, που παίρνουμε όταν έχουμε πονόλαιμο. Θέλω να διατηρήσω τον έλεγχο του εαυτού μου, από την άλλη όμως θέλω να με πας όπου θέλεις εσύ. Δεν αργώ, λοιπόν, να σου παραδώσω τα ηνία.
Μ’ ένα καρδιοχτύπι που δοκιμάζει τις αντοχές μου, τα δάχτυλα σου συνεχίζουν να γυμνάζονται πάνω μου, επιτρέποντας την επιτάχυνση της αναπνοής μου και την αύξηση της έντασης του ήχου των αναστεναγμών μου. Μπορώ να νιώσω τα δάχτυλα σου να κυλούν, να λιώνουν στη σάρκα μου, να γλιστρούν σαν τις σόλες φθηνών παπουτσιών στη βροχή. Σου είναι όλο και πιο δύσκολο να με κρατήσεις, να με διαχειριστείς έτσι όπως πρέπει. Το καταλαβαίνω.
Φιλοξενώντας τα χείλια σου στο λαιμό μου, αφήνομαι να με γδύσεις με πάθος. Το ηχόχρωμα της φωνής σου μου προκαλεί απανωτά σοκ. Ακόμη και τη στιγμή που θέλω να βροντοφωνάξω αυτό που αισθάνομαι, καταπίνω ένα από τα δάχτυλα σου, εκείνο το μεγάλο, που κέρδισε την προσοχή μου. Ταυτόχρονα, ένα άλλο δάχτυλο σου πατώντας στην υγρασία της μοναδικής εισόδου του κορμιού μου, χάνεται… εξαφανίζεται μέσα μου, σιωπηλά, μοναχικά… Το κορμί μου ανταποκρίνεται, αλλά δεν υπάρχει γλώσσα για να μπορέσω να εκφράσω τα όσα αισθάνομαι. Με σταθερές, πυρετώδεις συσπάσεις, αφήνω την επιθυμία μου να αναλάβει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Έχω ήδη έτοιμους τους διαλόγους…
«Έλα, πες μου»
«Πόσο με θέλεις;»
«Πόσο πολύ με θέλεις;»
«Δείξε μου»
«Πες μου»
«Τώρα»
Λακωνικός ρόλος, αλλά ουσιαστικός και περιεκτικός. Η φωνή μου ακούγεται απίστευτα βρώμικη στα αυτιά μου. Φαντάζομαι και στα δικά σου ν’ ακούγεται έτσι ακριβώς. Η αύξηση του ερωτικού μου πυρετού επηρεάζει σαφώς κι εσένα. Άλλωστε οι ρυθμοί μας καταφέρνουν να ταιριάζουν πάντα. Η αναπνοή σου βγαίνει προς τα έξω πιο έντονη και γίνεται αδελφή ψυχή με την γκρίνια μου. Τα δόντια σου προσπαθούν να στηριχθούν στη σάρκα μου για να μπορέσει το στόμα σου να σκαρφαλώσει πάνω μου. Τα χέρια σου με τραβούν ακόμα πιο κοντά, όσο πιο κοντά μπορούν να έρθουν δυο κορμιά. Σε θέλω… Σε θέλω… Δεν ξέρω αν είμαι πειστικός ως επαίτης, αλλά ξέρω ότι το κορμί μου ζητάει περισσότερα απ’ όσα μου προσφέρεις τη στιγμή αυτή. Καθώς τα χέρια σου κυλούν και στις δυο πλευρές του κορμιού μου, κι ενώ τα νύχια σου γρατζουνίζουν τη σάρκα μου, με πιάνει ένας παροξυσμός απολύτως δημιουργικός. Κάπως έτσι χάνω και το τελευταίο ίχνος ψυχραιμίας που θα μπορούσα να έχω σε στοκ.
Είσαι τόσο υγρός από τον ιδρώτα που μπορείς να μπαινοβγαίνεις μέσα μου σαν το χέλι. Τα χέρια σου με αγγίζουν εκεί που πρέπει. Η γκρίνια μου μεγαλώνει. Το γρύλισμα σου κυριεύει τα αυτιά μου…
«Απόψε, είσαι αποκλειστικά δικός μου…», μου λες
«Ε, τότε ας μη χάνουμε χρόνο», σου λέω

Advertisements