Τα δάχτυλά σου γίνονται αψίδες θριάμβου πάνω στο κορμί μου, πιέζοντας με σταθερά στον τοίχο που σκαλίζει με την ανομοιογένεια της επιφάνειας του την πλάτη μου. Η γλώσσα σου καταδύεται στο στόμα μου επιτρέποντας με να απόλαυση ένα μοναδικό, γευστικότατο δικαίωμα. Είναι τόσο υγρή που γλιστράει μέσα μου αβίαστα. Εκπνέω απότομα καθώς η αναπνοή σου ακούγεται σαν γουργουρητό στο αυτί μου, προκλητική όμως όπως συνήθως. Είναι πράγματι πρόκληση να πιέζεις και να παίζεις με τα όρια μου όταν γνωρίζεις πολύ καλά που μπορείς να φτάσεις δοκιμάζοντας με. Μια μικρή πηγή σάλιου αναβλύζει ανεμπόδιστα από το μισάνοιχτο στόμα μου καθώς με αγγίζεις ψηλά στα πόδια. Η διαδρομή που κάνουν τα χέρια σου είναι γνωστή, όμως όσες φορές κι αν επαναλαμβάνεται παραμένει ενδιαφέρουσα, όπως την πρώτη φορά. Εξακολουθώ να βρίσκομαι πιεσμένος στο τοίχο δίχως να έχω καμία επιλογή. Με γαμάς αδυσώπητα, μ’ ένα τρόπο μοναδικό. Μου φαίνεται ότι το μέγεθος των δαχτύλων σου αυξάνεται μόνο και μόνο για να με τυλίξεις σαν αράχνη στον ιστό σου. Η παράδοση λέει ότι όταν με κρατάς σφιχτά, τότε η διάρκεια της ερωτικής μας επαφής διαρκεί περισσότερο. Τα χέρια σου, άλλοτε συνειδητά, άλλοτε ασυνείδητα, καθοδηγούν και επηρεάζουν τις κινήσεις μου. Ο τοίχος επιμένει να γρατζουνίζει την πλάτη μου δείχνοντας αλαζονικά πόσο αδιαπέραστος είναι στην ορμή σου. Αναρωτιέμαι μέχρι ποιο σημείο μπορούν να φτάσουν οι δυνατότητες σου. Τα χέρια σου τυλίγονται γύρω από τη μέση μου. Σηκώνω ψηλά τα δικά μου χέρια για ν’ αγγίξω έστω και λίγο τα μαλλιά σου. Θέλω όσο το δυνατόν γίνεται περισσότερα από εσένα.
Η ορμή σου είναι τέτοια που αντί να ραγίσει οι τοίχος, ραγίζει το κορμί μου. Τρεμουλιάζοντας από ηδονή, σε καταπίνω ολόκληρο κάθε φορά που εισβάλλεις μέσα μου. Απολαμβάνω να σε κοιτώ, όπως κι εσύ απολαμβάνεις να με βλέπεις να σε απολαμβάνω. Μπορείς επίσης να παρακολουθείς τα δάχτυλα μου ν’ απλώνονται και να καραδοκούν, και να καταδιώκουν τις τρίχες σου. Τα χέρια σου προσπαθούν να με κρατήσουν ψηλά, σταθερά… Τα μάγουλα μου γίνονται πιο κόκκινα και από τις φλόγες… πιο κόκκινα και από το πάθος. Μπορείς άλλωστε να το δεις…
Η φωνή μου, μεταμφιεσμένη σε κάτι δειλό, μόλις που ακούγεται. Ακούγεται ψιθυριστή, αλλά σημαδεύει σαν τσούχτρα το λοβό του δεξιού σου αυτιού.
«Θέλεις να χύσεις, έτσι δεν είναι; Θέλεις να χύσεις πριν από εμένα, σωστά;», με ρωτάς…
Μετά βίας μπορώ να μιλήσω και το ξέρεις. Αλλά θέλεις να με βασανίσεις. Κουνώ το κεφάλι μου αργά, πάνω και κάτω, με την ελπίδα ότι την κίνηση αυτή θα την εκλάβεις ως απάντηση στην ερώτηση σου…
«Μίλα! Θέλω να ακούσω την καυλιάρικη φωνη σου», μου λες…
Ξάφνου, ο λαιμός μου ξηραίνεται. Δεν μπορώ να σκεφτώ τρόπους για να τον υγράνω, πέρα από το σάλιο σου. Με αναστεναγμούς το ζητώ, επιβραδύνοντας τα πειράγματα σου…
«Ναι …, ναι…», λέω.
«Παρακάλεσε με…», μου λες…
Τα δάχτυλα μου πέφτουν θύματα τροχαίου ανάμεσα στα μαλλιά σου, καθώς συγκρούονται μετωπικά με τις μπούκλες σου. Μια στιγμιαία παύση συντελείται στη σφοδρή επιθυμία.
» … Έλα, αφού το ξέρεις καλύτερα από εμένα αυτό», λέω…

Η οικειότητα που έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας, ορισμένες φορές παίζει άσχημα παιχνίδια. Κι αυτά όμως αναπτύσσουν τη δική τους δυναμική. Υπάρχει κάτι βαθιά μέσα μου που μεγαλώνει αρχέγονα όταν ζητά ν’ ακούσει το αυτονόητο…
«Καλά λοιπόν! Σε παρακαλώ…», σου λέω…
Τα δάχτυλα μου ξεκουράζονται μέσα στα μαλλιά σου…
«Τι είναι αυτό για το οποίο με παρακαλάς;», με ρωτάς…
Αυτή η αίσθηση, η ζεστασιά της φωνής σου στο αυτί μου… με ερεθίζει όσο τίποτε άλλο…
«Επίτρεψε με να χύσω πρώτος, σε παρακαλώ», ζητώ…
Η ανάγκη μου δονείται ύπουλα μέσα από την ίδια μου τη φωνή.
«Κι αν θα πω όχι;», με ρωτάς
«Δεν είμαι σίγουρος ότι θα υπάκουσε αυτή τη φορά», σου απαντώ.

Advertisements