Στέκομαι δειλά απέναντί του, θέλοντας να δείξω ότι και η σεμνότητά μου αξίζει να βρεθεί κάποια μέρα σε θέση ισχύος, χαντακώνοντας παράλληλα τον ερωτισμό μου, αν και γνωρίζω ότι στ’ αλήθεια δεν θα το καταφέρω. Μου αρέσει να παρουσιάζομαι σαν να είμαι κάποιος άλλος κι όχι αυτός που πραγματικά είμαι. Ντυμένος στα μπλε και στα λευκά, σαν ναυτάκι, που παραδόξως δεν ακολούθησε το υπόλοιπο πλήρωμα και παρέμεινε στη στεριά, θυμίζω πολύ τον εαυτό μου στο παρελθόν. Χαζεύοντας το χαμόγελό του, αισθάνομαι μια ζεστασιά να απλώνεται τριγύρω μου. Μένω βουβός, μεθυσμένος από το άρωμά του που πλανάται στον αέρα. Μετά από μια στιγμιαία και ξαφνικά εμπλοκή των λέξεων που ήταν έτοιμες να βγουν από το στόμα μου, τα μάγουλά μου κοκκινίζουν και στο βλέμμα μου καθρεφτίζεται η ντροπαλότητά μου. Μεθυσμένος λοιπόν, αφήνομαι να με τυλίξει με τα χείλια του, τα λόγια του, το άγγιγμά του.

Καθώς με φιλάει στο λαιμό, ακούω το βρυχηθμό του να εισβάλλει αδιάκριτα στο αυτί μου. Τον κοιτώ στα μάτια, στα μάτια του που λάμπουν… και λιώνω. Αποφασίζω να απελευθερωθώ από αυτή την ασφυκτική κυριαρχία του έτσι όπως με κρατάει σφικτά στα χέρια του. Περιμένω με αγωνία να δω πότε και με ποια αφορμή θα σπάσει η καρδιά μου

«Όχι αυτή τη φορά», μου λέει χωρίς καν να του απευθύνω το λόγο. Σίγουρα έχει την ικανότητα να διαβάζει τη σκέψη μου.

Βγάζω τα ρούχα μου και μένω γυμνός. Προσπαθώ όμως να μη σκέφτομαι πόσο γυμνός είμαι. Το στήθος του πιέζει το δικό μου έτσι όπως στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο. Χωμένος στην αγκαλιά του νιώθω να έχω εξασφαλίσει την ασφάλειά μου. Προχωράμε προς το κρεβάτι ως ένα. Τα κορμιά μας αρχίζουν να λένε ιστορίες… κι αρχίζουν να τρέμουν. Το άκουσμα της φωνής του κατεβαίνει σκαλί – σκαλί βαθιά μέσα στο μυαλό μου. Το βλέμμα του είναι πλέον έντονο. Μου φαίνεται δύσκολο πια να κρατήσω το βλέμμα μου πάνω του, παρόλο που παλεύω να εξαφανίσω και τα τελευταία ψήγματα του εγωισμού μου… Κάθε ίνα, κάθε νεύρο μου παραληρεί . Με τα μάτια κλειστά, επιτρέπω στο κορμί μου να ανταποκριθεί έτσι όπως πρέπει. Δεν χρειάζεται πια να γνωρίζω πολλούς, για να το καταφέρω αυτό. Για πρώτη φορά συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να κάνω όλα αυτά που έκανα στο παρελθόν. Ανοίγοντας τα μάτια μου, παρατηρώ τη δύναμη του σώματός του, Παρατηρώ τις συσπάσεις των μυών του. Τα μάτια μου λάμπουν… Βλέπω ένα πλήθος χρωμάτων μέσα τους. Τα δάχτυλά του ξεσφίγγουν πλέον τους καρπούς μου και μετακινούνται προς τα κάτω χαϊδεύοντας τη σάρκα που θα βρεθεί στο δρόμο του. Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι ο άνθρωπος που εύκολα ο άλλος θα εμπιστευτεί…

… κι αυτό ακριβώς κάνω κι εγώ…

Τον εμπιστεύομαι!

Advertisements