Υπάρχει μια στάλα ιδρώτα που κυλάει κατά μήκος του λαιμού σου

Είμαι υποχρεωμένος να την κυνηγήσω με την άκρη της γλώσσας μου

… να δοκιμάσω τη γεύση της ουσίας του κορμιού σου έτσι όπως πηγάζει από το δέρμα σου

Θα μπορούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου και σχεδόν να πιστέψω ότι δεν επιταχύνονται οι χτύποι της καρδιάς μου…

… όμως δεν μπορώ…

Όλα όσα μου συμβαίνουν είναι μια απλή, φυσιολογική αντίδραση

Θα μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να σιγήσει και να μην ακουστεί ούτε ένα από τα βογγητά που ξεσηκώνει η παρουσία σου

… όμως δεν μπορώ…

Δεν μπορώ να μην ικανοποιώ μια από τις πιο βασικές μου ανάγκες

Θα μπορούσα να συνεχίσω να κοροϊδεύω τον εαυτό μου

… όμως δεν μπορώ…

Τα λόγια που μου ψιθυρίζεις δεν μου αφήνουν καμία αμφιβολία για αυτά που θέλεις και ζητάς από μένα…

Δεν μπορώ να αμφιβάλω, από τη στιγμή που έχω πλέον εξοικειωθεί με το σφίξιμο στο στομάχι όταν βρίσκεσαι στο πλευρό μου

Το κορμί μου δεν ξεγελιέται εύκολα…

… έχει μάθει ν’ αντιδρά φυσιολογικά στα τρυφερά κι ευαίσθητα λόγια αγάπης…

Μια φευγαλέα σκέψη μου λέει ότι πρέπει να τελειώσει αυτή η περίοδος της αδράνειας

Πρέπει να παραδοθώ σε κάποιον… Σε σένα!

Δίχως εξαναγκασμό -δεν μπορούσα να έχω άλλη επιλογή – υποκύπτω και αφήνομαι

Είσαι έτοιμος να με καλωσορίσεις;

Είναι έτοιμα τα δάχτυλά σου να τυλιχτούν σχεδόν οδυνηρά γύρω από τους καρπούς μου;

Είσαι έτοιμος να διώξεις κάθε αμφιβολία… οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιος έχει το πάνω χέρι;

Είσαι έτοιμος να αναγνωρίσεις το δώρο που θα σου δώσω;

Είμαστε φτιαγμένοι για να χρησιμοποιούμε ο ένας τον άλλο…

Είσαι ο μόνος που μπορεί ν’ αντέξει την επίθεση του πάθους μου

Είμαι ο μόνος που μπορεί να βρει παρηγοριά στην αγκαλιά σου

Μια εσωτερική, ψιθυριστή φωνή μας μουρμουρίζει ότι υπάρχουν πολλά, πολλά περισσότερα απ’ αυτά…

… αλλά τα τμήματα του μυαλού μου σιγά – σιγά… σιγούν

Πλησιάζει η στιγμή που θα χάσω τη συνείδησή μου

Ούτε καν η καρδιά μου δεν μπορεί να αρνηθεί τη διέγερσή μου…

… όταν το στόμα σου αναζητά τα σημεία αυτά που γνωρίζεις ότι θα με σκλαβώσεις γλείφοντάς τα

… ή όταν το χέρι σου, αργά, χαϊδεύει το κορμί μου…

Ήδη νιώθω ότι καίγομαι από τις φλόγες του πάθους σου

Ξέρω ότι κάπως έτσι θα μας βρει το πρωί

Ξέρω ότι θα ξυπνήσω έχοντας τα χέρια σου τυλιγμένα γύρω από το κορμί μου

Ξέρω ότι θα επαναλάβουμε τις ίδιες σκηνές ξανά και ξανά μέχρι που να ικανοποιήσεις την πείνα σου

Advertisements