Τα χέρια σου γλιστρούν από το στομάχι μου στα πλευρά μου. Χαϊδεύουν βιαστικά την πλάτη μου κι επιστρέφουν στο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν, την ίδια στιγμή που χαμηλώνει το κεφάλι του ανάμεσα στα πόδια μου. Στη συνέχεια, τα δάχτυλά σου, κάνοντας την υπέρβαση, τεντώνονται και χώνονται μέσα στο σλιπ μου. Μεταμφιέζονται σε φαντάσματα έτσι όπως λυγίζουν και σηκώνονται κάτω από το λεπτό, βαμβακερό ύφασμα, τόσο από τη μια πλευρά, όσο και από την άλλη.

Το δέρμα μου, ολισθηρό από τα σάλια σου, εκτίθεται στο πεινασμένο στόμα σου. Μπορώ να αισθανθώ την αγένεια των αξύριστων μάγουλών σου να το ερεθίζουν. Συνεχίζω όσο μπορώ την υποστήριξή μου από τα ισχυρά και μυώδη μπράτσα σου. Μπορώ να δω τους μύες σου να τεντώνονται και να ομορφαίνουν το έτσι κι αλλιώς καλλίγραμμο κορμί σου. Ο κόσμος γύρω μου εκρήγνυνται . Θαρρώ πως αν κλείσω τα μάτια μου θα δω εκείνες τις ζωηρές ασημί και μπλε φυσαλίδες της ευχαρίστησης που εμφανίζονται συνήθως όταν ο οργασμός μου βρίσκεται στο απόγειο του. Τα ακατέργαστα γένια σου δεν σταματούν να τρίβονται πάνω στο δέρμα μου σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν το φτερωτό χτύπο της καρδιάς μου όταν ξεκινά να χτυπάει ακανόνιστα. Δεν μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου να μη βρεθεί εκτός ελέγχου…

Τα αμέσως επόμενα λεπτά, αισθάνομαι ότι η καρδιά μου είναι έτοιμη να σπάσει. Χτυπάει οδυνηρά δυνατά, καθώς η γλώσσα σου φτάνει σε μέρη που ζητούν μια σίγουρη και έντιμη απάντηση. Οι θρηνώδεις κραυγές μου στροβιλίζονται γύρω από το στόμα μου και ξεχύνονται ξεδιάντροπα στο δωμάτιο με σκοπό κάθε φορά που τις ακούς ν’ αναγκάζεσαι να κρατάς την αναπνοή σου…

Με καταβροχθίζεις με την αδηφαγία ενός πάνθηρα λίγο πριν λιμοκτονήσει κι επειδή είμαι άντρας του πάθους κρύβομαι πίσω από κάθε σου επιθυμία, γεγονός που με καθιστά πολύ, πολύ ευάλωτο. Ανασηκώνεις το κορμί μου και πιέζεις τα χείλια σου πάνω στη σάρκα μου που έχει κοκκινίσει από την τριβή…

«Συνέχισε έτσι…», σου λέω…

Advertisements