Η δροσιά του μεταξιού τοποθετημένου πάνω από τα κλειστά μου μάτια, κλειδώνει για τα καλά το φως στο έτσι κι αλλιώς σκοτεινό δωμάτιο. Μένει μόνο να προβάλλεται η αύρα των κορμιών μας . Νιώθω τη ζεστή του ανάσα στο λαιμό μου, τη στιγμή που τα δάχτυλά του δένουν μ’ έναν κόμπο το ύφασμα γύρω από το κεφάλι μου. Ψιθυρίζοντας ερωτισμό μόνο ερωτισμό, τρέχει τα δάχτυλά του στα πόδια μου, χαρίζοντάς μου την αίσθηση ενός απαλού χαδιού…

Το απαλό αεράκι που εισβάλλει από το μισάνοιχτο παράθυρο, κάνει τις κουρτίνες να κυματίζουν. Ακούω τον ήχο της αναπνοής του, καθώς η γλώσσα του αρχίζει να γλείφει το λοβό του αριστερού μου αυτιού. Μετά, τραβάει το λοβό, με δύναμη ικανή να τον βλάψει και στη συνέχεια γλύφει ολόκληρο το αυτί…

Ξεκουμπώνει αργά, αργά… κουμπί, κουμπί, το πουκάμισό μου… Σε κάθε κουμπί που ανοίγει, σκύβει και δίνει ένα φιλί στη σάρκα που εκτίθεται στο βλέμμα του. Έτσι όπως είναι σκυμμένος δεν ξεχνά να ραμφίσει μια – μια τις ρόγες μου. Μια βροχή φιλιών ξεκινά… Το στρώμα βυθίζεται στη δεξιά πλευρά του κρεβατιού, καθώς σηκώνω πλέον το βάρος του κορμιού του. Τα δάχτυλά του στριμώχνονται μέσα στο παντελόνι μου, χωρίς καμία βιασύνη… Θαρρώ πως το σλιπ μου είναι ήδη βρεγμένο από την καύλα.

Μ’ ένα από τα δάχτυλά του, καθορίζει το περίγραμμα της πρησμένης βαλάνου μου. Από τα σαρκώδη χείλια του βγαίνει ένας αναστεναγμός. Με το που κατεβάζει και βγάζει εντελώς το σλιπ μου, ντύνομαι με την κομψότητα της απόλυτης γύμνιας. Δίχως να χάνει χρόνο, εισβάλει μέσα μου, με επαγγελματισμό και σχολαστικότητα… κυρίως σχολαστικότητα… Στην πρώτη αιφνίδια αποχώρησή του, μόνο η βαριά αναπνοή μου ακούγεται στο δωμάτιο…

Με τα δάχτυλα του ενός χεριού μου, υγρά από τα σάλια, τρίβω τις ρόγες στο στήθος του, ενώ μ’ αυτά του άλλου χεριού βουρτσίζω τα μαλλιά του. Την ίδια στιγμή, αυτός φιλά την κοιλιά μου και υποβάλλει τα σέβη του ρίχνοντας μια έντονη ματιά στον πούτσο μου που στέκεται προσοχή…

Καθώς μπαινοβγαίνει μέσα μου με τρυφερότητα και διακριτικότητα, σαν να μην είναι υποχρεωμένος ν’ αφήσει το παραμικρό σημάδι, στροβιλίζω τη γλώσσα μου μέσα στο στόμα του και τη στραγγίζω ανάμεσα στα χείλια του…

Το κρεβάτι τρίζει, κι ας κινούνται τα κορμιά μας αργά… Ο θόρυβος που ακούγεται μας προειδοποιεί να το αποσύρουμε, να το αλλάξουμε, επειδή δεν μας αντέχει πια… Η αναπνοή του εγκαθίσταται μέσα στο στόμα μου… Προμηνύει την παρατεταμένη παραμονή του μέσα μου με υποσχόμενα βλέμματα… Το πάθος φαίνεται να μεγαλώνει στο πέρασμα της ώρας… στο εσωτερικό του δωματίου επικρατεί μια απίστευτη σιωπή… μόνο σιωπή… Χωρίς να χάνω ούτε λεπτό, και δοκιμάζοντας τις αντοχές μου και την υπομονή του, χωρίς να έχω πλέον αμφιβολία, προσεύχομαι από μέσα μου να εξακολουθήσει να παραμένει μέσα μου ή στη χειρότερη περίπτωση, δίπλα μου…

Οι αναστεναγμοί του ακούγονται ασταμάτητα στα πρόθυμα, ν’ ακούν τα πάντα, αυτιά μου… Το δέρμα μου αρχίζει να ανατριχιάζει… Προσηλωμένος στο έργο του, αγνοεί τους χτύπους της καρδιάς μου και το βαρύ, μέχρι λιποθυμίας, άρωμα μου που σφετερίζεται τα ρουθούνια του… Η σιωπή παραμένει κυρίαρχη στο χώρο. Δεν ακούγεται ούτε μια λέξη… Αισθάνομαι το βλέμμα του να χτενίζει το δέρμα μου. Προβλέποντας έντονες αισθησιακές συγκινήσεις, περιμένω να ολοκληρώσει αυτό που ο ίδιος ξεκίνησε…

… πολύ πετυχημένα, οφείλω να πω…

Advertisements