«Πιο αργά…», του λέω…

Νιώθω το χέρι του στο πίσω μέρος του λαιμού μου. Τα χείλη του βουρτσίζουν το αυτί μου λίγο προτού ψιθυρίσει:

«Ξέρεις ότι θα το κάνω…»

Η ειλικρίνεια στη φωνή του, με καθησυχάζει… με ηρεμεί…

«Είτε αργά, είτε γρήγορα… αυτό που είναι να κάνω, θα το κάνω… Πίστεψέ με…», μου λέει…

Κι ενώ σέρνει τα δάχτυλά του κατά μήκος της πλάτης μου, ξαφνικά τα λυγίζει… και φρενάρει κάθε κίνησή τους για τα επόμενα λεπτά… Πλησιάζει κοντά και γδέρνει με τα αξύριστα μάγουλά του το πρόσωπό μου… Μπορεί να περιμένει αρκετή ώρα προτού μ’ αγγίξει ξανά. Για μένα όμως όλη αυτή η αναμονή είναι κάτι περισσότερο από βασανιστική… Κάτι λιγότερο από ένα τέταρτο της ώρας, νιώθω πάλι τα χέρια του να ταξιδεύουν στο κορμί μου. Παράλληλα, βόσκει τα υγρά χείλια μου με τα δικά του χείλια και χώνει τη γλώσσα του μέσα στο στόμα μου, τόσο βαθιά, σαν να θέλει να εντοπίσει την εσωτερική πηγή που κρύβεται μέσα μου και ευθύνεται για την καυτή ανάσα που απλώνω στο πρόσωπό του…

Μετά, σκύβει και χώνει το πρόσωπό του, ανάμεσα στα μισάνοιχτα πόδια μου…

«Μμμ… Μυρίζεις τόσο όμορφα εδώ…», μου λέει…

Αγγίζει με την παλάμη του το στήθος μου, ενώ τα χείλη του ακολουθούν το δρόμο που χάραξαν τα δάχτυλά του δευτερόλεπτα πριν… Η ανάσα του είναι πλέον βαριά. Βγάζει τη γλώσσα του και γλύφει. Η γεύση του δέρματός του με ενθουσιάζει και με αιχμαλωτίζει ολοκληρωτικά στην αγκαλιά του… Τη στιγμή που η άκρη της γλώσσας του σκαρφαλώνει στον πούτσο μου, βογκάμε και οι δυο… Βυθίζομαι στο κρεβάτι, ανασηκώνοντας ελαφρά τη λεκάνη μου, ενώ το σώμα μου τρέμει… Αγωνίζομαι να παραμείνω όρθιος…

Δεν μπορώ όμως να μη γκρινιάξω…

«Ηρέμησε… Άφησε το κορμί σου να κάνει ό,τι θέλει…», μου λέει…

Τα δόντια του βυθίζονται στο κώλο μου κάνοντάς με να τραντάζομαι. Με τρεμάμενα χείλια σκορπίζει δεξιά κι αριστερά φιλιά…

«Απόλαυσέ το…», μου λέει…

Απόλυτα καυλωμένος, περιμένω τη στιγμή που θα βρεθεί μέσα μου. Απορώ για ποιο λόγο το καθυστερεί… Παίρνω δυο βαθιές ανάσες κι αφήνω τα λόγια του να ταξιδεύουν μέσα στο μυαλό μου. Γλιστράει μέσα στο στόμα μου δυο από τα δάχτυλά του κι όταν τα βγάζει δεν ξεχνά να τα πιπιλίσει…

«Αυτό είναι…», μου λέει…

«… αυτό θα έπρεπε να είναι πάντα έτσι…», του λέω…

Advertisements