Το μωρό μου κατά τη διάρκεια της καταιγίδας κρύβεται στην αγκαλιά μου… Οι βροντές, οι αστραπές, ο ήχος της βροχής στα τζάμια τον κάνουν να κρύβεται περισσότερο… Το δωμάτιο, μόνο το φως της τηλεόρασης το φωτίζει και η λάμψη των αστραπών… Υποκρίνομαι κι εγώ τον φοβισμένο κι έτσι σε κάθε βροντή κρατάμε ο ένας τον άλλο σφικτά… Τυλιγμένοι με το κάλυμμα του καναπέ που μας κρατάει ζεστούς χαϊδεύουμε τα κορμιά μας… Το κεφάλι του στηρίζεται στο στήθος μου και οι μπούκλες του που πέφτουν χαριτωμένα κρύβουν τις ρόγες μου… Ακουμπώντας το αυτί του πάνω στο σημείο της καρδιάς μου μπορεί εύκολα ν’ ακούσει τους χτύπους της και να βεβαιωθεί για τις επιπτώσεις της αγάπης μου…

Άλλη μια αστραπή φωτίζει το δωμάτιο… Όταν ήμουν μικρός η μητέρα μου έλεγε πως κάθε αστραπή ήταν μια προσπάθεια του Θεού να μας βγάλει φωτογραφία… Τα μάτια του μωρού μου λάμπουν σαν αναμμένα κεριά… Εκμεταλλεύεται στο έπακρο το στήθος μου ως μαξιλάρι… Χαϊδεύω τους ώμους του και τον προστατεύω… Αισθάνομαι τα μαλλιά του να γαργαλάνε το πηγούνι μου και η μυρωδιά τους με μεθάει… Μυρίζουν τόσο όμορφα τα μαλλιά του… Τρίβω την μύτη μου ανάμεσα στις μπούκλες του… Μια δυνατή βροντή τον τρομάζει… Τον κρατώ πιο σφικτά, του προσφέρω ασφάλεια… Φιλώ την κορυφή του κεφαλιού του, χαϊδεύω πιο τρυφερά τους ώμους του… τον ζεσταίνω με την ανάσα μου…

Προσεύχομαι… ελπίζω… να κρατήσει όλη νύχτα η καταιγίδα… Μου αρέσει έτσι όπως είμαστε αγκαλιασμένοι… Μου αρέσει να τον προστατεύω… να τον φροντίζω… να τον φιλώ… Είναι απίστευτα όμορφος κι εγώ τόσο τυχερός που είμαι εραστής του…

Advertisements