«Σ’ αγαπώ», ψιθυρίζει.

«Εσύ… Εμένα…», λέω… «… ποιος είσαι;», ρωτάω… αμήχανα…

«Κάποιος που σε θέλει…», απαντά…

«Ωραία. Αλλά ποιος είσαι; Δεν μπορώ να σε δω…», λέω…

«Νιώσε με… Νιώσε την ανάσα μου… τα χέρια μου πάνω στο κορμί σου», λέει

«Μα, ποιος είσαι…;», ρωτώ… Η φωνή μου τρέμει. Δείχνω το φόβο μου και ταυτόχρονα τη συγκίνησή μου…

«Ένας μάγος του έρωτα…», ψιθυρίζει… και η ανάσα του ζεσταίνει το αυτί μου…

«Ε, τότε σε ξέρω…», λέω μ’ ένα τόνο φωνής που κινείται ανάμεσα στην αποδοχή και την παραίτηση… «Σίγουρα σε ξέρω…»

«Όταν τελειώσω…», λέει με αυτοπεποίθηση… «… θα μάθεις ποιος είμαι…»

«Όταν τελειώσεις;», ρωτώ… έντρομος… «… θα σε αναγνωρίσω;»

«Θα δεις…», υπόσχεται

«Είσαι σίγουρος;», ρωτώ…

«Σίγουρος…», απαντά… «Γείρε το κεφάλι σου προς το μέρος μου», λέει .

Μου βάζει ένα ζευγάρι ακουστικά στα αυτιά. Για λίγα λεπτά δεν ακούω τίποτα, παρά μόνο μια απαλή σιωπή. Εντελώς ξαφνικά όμως ξεκινάει ν’ ακούγεται ένας εκκωφαντικός καταρράκτης χορευτικής μουσικής. Δεν μπορώ ν’ ακούω πλέον την ανάσα του, μπορώ όμως να αισθανθώ τις κινήσεις του… να νιώσω ερεθίσματα που γίνονται εντονότερα μόνο στο πραγματικό σκοτάδι. Τα χέρια του περιφέρονται πάνω και κάτω από τα ρούχα μου.

«Σε ξέρω…», λέω χωρίς ανάσα… «Είμαι σίγουρος πως σε ξέρω…»

Advertisements