Είναι Νοέμβριος… Οι προγνώσεις της μετεωρολογικής υπηρεσίας μιλούν για ένα χειμώνα πολύ σκληρό… Τα φύλλα των δέντρων έχουν ήδη διαφορετικούς φθινοπωρινούς χρωματισμούς με κύρια βάση το πορτοκαλί και το χρυσό… Περιμένω πως και πώς πότε θα ξυπνώ το πρωί και θ’ αφήνω τα ίχνη της παλάμης μου πάνω στα παγωμένα τζάμια των παραθύρων… Το μπαλκόνι της κρεβατοκάμαρας είναι μικροσκοπικό, μόλις που χωράει και τους δυο μας, αλλά είναι τόσο όμορφη η θέα από εκεί… Καθόμαστε με το μωρό μου και χαζεύουμε τα αστέρια και τον υπέροχα φωτισμένο ουρανό από τα φώτα της πόλης… Αν και το κρύο παλεύεται, είμαστε σκεπασμένοι με μια κουβέρτα, καπνίζουμε και πίνουμε ζεστή σοκολάτα σε μεγάλες κούπες… Οι αναπνοές μας ζεσταίνουν και των δυο τα πρόσωπα… Ακούμε μουσική από το iPhone και όλα είναι ήρεμα και τέλεια… νοιώθω ασφαλής, προφυλαγμένος, από την απέραντη αγάπη του μωρού μου…

Ακουμπώ το κορμί μου πάνω του, πάνω στο στήθος του… Τα χέρια του τυλίγονται γύρω από τη μέση μου… Θα μπορούσαμε να μείνουμε μέχρι το πρωί εδώ, στο μπαλκόνι, βλέποντας την ελαφριά ομίχλη να σκεπάζει τους ουρανοξύστες και να χαϊδεύει τα πρόσωπά μας…

Το μωρό μου κρυώνει και μου λέει ότι αν μείνουμε περισσότερη ώρα έξω θα παγώσουμε…

«Θα ήταν ένα τρομερά ρομαντικό τέλος για δυο εραστές…», του λέω και τον αγκαλιάζω πιο σφικτά… «… πως θα σου φαινόταν να μας έβρισκε παγωμένους και αγκαλιασμένους ο ιδιοκτήτης όταν θα ερχόταν να του πληρώσουμε το ενοίκιο;», τον ρωτάω…

«Αυτά συνέβαιναν μόνο στη Βικτωριανή εποχή…», μου απαντά καγχάζοντας…

Τα ζεστά ακροδάχτυλά μου χώνονται κάτω από το πουλόβερ του και χαϊδεύουν το στομάχι του επιδιώκοντας κάτι περισσότερο…

«… δεν θα ήταν ρομαντικό να παγώσουμε; Όλοι θα έλεγαν πως από τη πολύ αγάπη αγνοήσαμε τον καιρό…», τον ρωτάω και τα δάχτυλά μου σκαρφαλώνουν ψηλά στο στήθος του και κάνουν τσουλήθρα προς τα κάτω διαπιστώνοντας πως κάτω από το παντελόνι του δεν φοράει εσώρουχο… «… τι λες;», τον ρωτάω…

Μουρμουρίζει μια απάντηση που δεν την ακούω γιατί εκείνη τη στιγμή χώνω το κεφάλι μου στην αγκαλιά του και τα χέρια του βουλώνουν τα αυτιά μου… Τα ακροδάχτυλά μου συνεχίζουν την περιοδεία τους ανεβοκατεβαίνοντας στο κορμί του… Τώρα βρίσκονται πάνω στο στήθος του και κάνουν κύκλους γύρω από τις ρόγες του ερεθίζοντάς τις μέχρι να γίνουν σκληρές… Αισθάνομαι το κεφάλι μου βαρύ και το πλαγιάζω πάνω στον ώμο του…

Οι μπούκλες του μου σκεπάζουν τα μάτια… Τα χείλια του κυλούν από το μέτωπό μου μέχρι χαμηλά στον λαιμό μου… Η αίσθηση είναι μοναδική, συγκλονιστική… Τα χείλια του είναι τόσο απαλά κι έτσι όπως τα σύρει πάνω στο δέρμα μου φιλώντας το, με γεμίζει ζεστασιά… αισθάνομαι σαν μικρό καγκουρό μέσα στη μάρσιπο της μητέρας του…

«Θα μπορούσαμε να πάμε τώρα μέσα…», μου λέει

«Γιατί; Μου αρέσει τόσο εδώ…», του απαντώ και συνεχίζω το παιχνίδι μου τσιμπώντας τρυφερά και τραβώντας τις ρόγες του με τα δάχτυλά μου… Γυρίζω το πρόσωπό μου προς το μέρος του… προς το πρόσωπό του και του δίνω ένα γενναιόδωρο φιλί στο στόμα…

Κινώ το χέρι μου χαμηλά, όσο πλησιάζω στη ζώνη του παντελονιού του η παλάμη μου ιδρώνει… Χαϊδεύω τις τρίχες γύρω από τον αφαλό του, σπρώχνω τα δάχτυλά μου μέσα στο παντελόνι του δήθεν τυχαία… δεν συναντώ κανένα εμπόδιο…

Είναι για μένα θέμα δευτερολέπτων να φτάσω στον πούτσο του μιας και δεν φοράει εσώρουχο… Κάτω από την κουβέρτα, έτσι όπως είμαστε σκεπασμένοι, ανοίγω το φερμουάρ του παντελονιού του… το τραβάω προς τα κάτω… Το μωρό μου με τυλίγει στην αγκαλιά του φυλακίζοντας τα χέρια μου, σχεδόν τα ακινητοποιεί… Αισθάνομαι την πίεση του πούτσου του… Η αναπνοή του καίει το αυτί μου… Ο αέρας γίνεται περισσότερο κρύος… τα αστέρια φωτεινά… κι εμείς λειώνουμε από την έντονη θερμοκρασία της αγάπης μας…

«Σε παρακαλώ… σταμάτα…», μου λέει… είναι τόσο δύσκολο να μου μιλήσει… να βάλει σε σωστή σειρά τις λέξεις, να δημιουργήσει προτάσεις… Τα κορμιά μας μετατοπίζονται… ο πούτσος του τεντώνει την κουβέρτα… ο ρυθμός των αναπνοών μας αλλάζει… Η ευχαρίστηση με σπρώχνει να γελάσω… Ανοίγω το στόμα μου και δαγκώνω τον λαιμό του και τον ώμο του… Η ομίχλη έχει πέσει για τα καλά… Όλα φαίνονται αμυδρά και η αστροφεγγιά κάνει τη βραδιά υπέροχη… τόσο υπέροχη όσο υπέροχο είναι και το μωρό μου…

Αγκαλιασμένοι, αναπνέουμε αργά και προσέχουμε τον καπνό από τα τσιγάρα μας να ανεβαίνει στον ουρανό…

Advertisements