Παρακολουθώντας διακριτικά την επιστροφή σου στο σπίτι, τα συναισθήματά μου συντρίβονται

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να ζητήσω από εσένα, απόψε

που πραγματικά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω

πώς να ξεκινήσω…

Πόσο απλά να εκφράσω αυτό που θέλω να σου πω

Χωρίς δεύτερη σκέψη, ξεστομίζω ένα: Πάρε με…

Ένα απλό: Πάρε με…

Τίποτα περισσότερο…

Αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που η καρδιά είναι έτοιμη να σπάσει, να κομματιαστεί σε χίλια κομμάτια και να διασκορπιστεί στις βολές του ανέμου, στον ουρανό, στην καταιγίδα…

Ναι… ένα απλό: Πάρε με… θέλω ν’ ακουστεί απόψε από το στόμα μου

Αυτό λοιπόν σου λέω… τη φευγαλέα στιγμή που περνάς από μπροστά μου…

Δεν ζητώ τίποτα άλλο

Οι μνήμες, οι εικόνες του παρελθόντος, μου θυμίζουν ότι όταν ζητάς κάτι απλό, ανταμείβεσαι πλουσιοπάροχα… και η ικανοποίηση διαρκεί περισσότερο χρόνο… και μένεις με τη γλυκιά γεύση του ρέκβιεμ ενός οργασμού του οποίου τα αποτελέσματα προδίδουν ότι ήρθες στη ζωή μου για να μείνεις, για να μπορώ ν’ ανήκω κι εγώ κάπου…

Σου δίνω το χέρι μου και ταυτόχρονα καταθέτω την καρδιά μου

Ας περάσουμε αυτές οι τελευταίες ώρες της ημέρας αγκαλιασμένοι

τροφοδοτώντας ο ένας τον άλλο με πάθος και φλόγα

εξυπηρετώντας ο ένας τις επιθυμίες του άλλου

μέχρις ότου τα δυο κορμιά μας ενωθούν και γίνουν ένα

Advertisements