Όπως τη φλόγα ενός κεριού που ο άνεμος παρασύρει,
έτσι κι εμένα η δύναμη του μωρού μου
με παρασύρει…
με προσελκύει…
Αισθάνομαι μικρός, αδύναμος στη γενναιόδωρη αγκαλιά του
όταν σφικτά με κρατάει προστατεύοντάς με…
Οι φλόγες της δύναμής του
καίνε όλους τους φόβους μου εξολοθρεύοντάς τους…
απελευθερώνουν τις επιθυμίες μου που έχουν εγκλωβιστεί
από τον φόβο της κριτικής
απελευθερώνουν τα πάθη μου που έχουν δεσμευτεί
από την ηθική της κοινωνίας
από των άλλων, των πολλών τις αρχές.
Τρέμω καθώς με ελευθερώνει
Η δύναμή του με σηκώνει ψηλά
πετώ στα ύψη, στα κύματα της αναπνοής του…
πετώ στα πάθη των χεριών του
χωρίς όριο
ακολουθώντας, απλά, τις διαταγές του…
Με το άγγιγμά του, με τις λέξεις του…
… ένας καταρράκτης από θρύψαλα πλημμυρίζει την ψυχή μου
λικνίζομαι ορμώμενος από τη δύναμή του.

Advertisements