Είμαι ναρκωμένος, τραγουδώ, είμαι ευτυχισμένος, χαμογελώ, γελώ, είμαι…
Είμαι, είμαι…
Ω… ναι! Ναι. Ναι. Ναι. Ναι. Ναι. Ναι… Ναι!
Είναι τόσο όμορφο να αισθάνεσαι, να δοκιμάζεις, να λαμβάνεις μια τέτοια ευχαρίστηση…
Πώς μια ώρα περνάει σε πέντε λεπτά; Μπορεί να γίνει; Όχι; Αν διαρκούσε δυο ώρες θα μου φαινόταν δέκα λεπτά;
Βρίσκομαι κάτω από την επιρροή σου, μεθυσμένος με γλυκιά ουσία του αισθησιασμού… Αν οδηγούσα αυτή τη στιγμή θα συλλαμβανόμουν από τους αστυνομικούς… Δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ και να περπατήσω…
Αισθάνομαι εγωιστής… Πήρα, πήρα, πήρα… χωρίς να δώσω τίποτα εξαιτίας της πλεονεξίας μου… Είσαι τόσο καλός όμως… Θα το θυμάμαι αυτό…
Στη μέση του παλμού… στην ανταλλαγή του πάθους… Η ζέστη, ο ιδρώτας, οι αναστεναγμοί… τα χαμόγελα… Χαμογελάμε… γελάμε ήσυχα, κατόπιν ανοικτά και ανεξέλεγκτα συγχωνεύοντας τη χαρά μας ως μια…
Αν συνεχίζαμε, θα είχα φωνάξει… Δάκρυα της χαράς, της ευγνωμοσύνης θα είχαν κυλήσει ελεύθερα… Η ψυχή μου θα είχε ανοίξει…
Σ’ ευχαριστώ… Σ’ ευχαριστώ γιατί υπάρχεις… Σ’ ευχαριστώ επειδή μοιράζεσαι το χρόνο σου μαζί μου…

Αργότερα:

Είμαι ένα επενδυμένο με φτερά μαξιλάρι… ένα σύννεφο… Ο ορισμός της απαλότητας…
Το μυαλό μου είναι σ’ εσένα… Το παίρνεις μαζί σου όταν φεύγεις… Όχι, όχι… Μη μου το επιστρέφεις… Μπορείς να το κρατήσεις… Δεν το χρειάζομαι πλέον…
Αστέρια… Πάω ν’ αγοράσω αστέρια… πολλά αστέρια… ένα σετ των δεκαέξι αστεριών… όσα περισσότερα μπορώ, όσα μεγαλύτερα πωλούν… Αν υπήρχαν περισσότερα θα τα αγόραζα… Αστέρια για το δωμάτιο, αστέρια για το κρεβάτι, αστέρια για το κορμί σου… για το πρόσωπό σου…
Θα σε φώτιζαν αμέσως… Θα σου ήταν αδύνατο να βρεις μια θέση να κρυφτείς… από εμένα

Αύριο:

Δεν θα δραπετεύσεις… Θα μείνεις εγκλωβισμένος στην αγκαλιά μου… σ’ αυτό το μπουκάλι σαν να είσαι τζίνι… Είσαι εγώ και είμαι εσύ… Σε ξέρω και με ξέρεις… Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα σ’ αυτή τη ζωή εκτός από το να αγαπιόμαστε… Μπορούμε να προχωράμε μπροστά… προς ένα προορισμό που δεν τον ξέρουμε, μόνο το πάθος μας το ξέρει… Τα παιδιά έχουν τη μαγική δύναμη να αλλάζουν αυτό που θέλουν… Οι εραστές κλέβουν αυτή τη δύναμη…

Δεν μπορώ να σε αγγίξω περισσότερο… Τα δάχτυλά μου, τα χέρια μου εκφράζουν την αδυναμία τους…
Σε κοιτώ… Τίποτα, τίποτα δεν είναι τόσο όμορφο όπως εσύ καθώς η πυράκτωση της ευχαρίστησης κυλάει πάνω στο κορμί σου… Θέλω να βλέπω τα χείλια σου να κινούνται πάνω μου… Θέλω να βλέπω τη φωτιά των ματιών σου να καίει το κορμί μου… Να αισθάνομαι τη ζεστασιά σου καθώς δέχομαι την υποβολή σου…
Γλυκό αγόρι, πονώ όταν αγγίζω το δέρμα σου… όταν αισθάνομαι το κορμί σου να λειώνει στα χέρια μου… όταν βλέπω το χαμόγελο στα χείλια σου ενώ κοιτάζω βαθιά τα μάτια σου… όταν σε δοκιμάζω… όταν αισθάνομαι τη θερμότητα και τον ιδρώτα σου να αναμιγνύεται με το δικό μου… όταν με φιλάς γονατισμένος για να μου δώσεις την εμπειρία της κυριαρχίας μου…

Κυριακή:

Χαμηλά φώτα, σεντόνια στο πάτωμα… μαξιλάρια σκορπισμένα παντού…
Θα με ακολουθήσεις σ’ αυτό το ταξίδι;
Θα σε κάνω να κάνεις ό, τι ακριβώς θέλεις να κάνεις…
Οι εντολές προμηθεύονται από ένα επιτακτικό βλέμμα που σε κάνει να ριγείς…
Αγκώνες στο πάτωμα, χέρια επίπεδα, κεφάλι χαμηλωμένο… οι ώμοι κάτω…
Μόνο ο κώλος είναι ψηλά… ψηλά… και περιμένει…
Περιμένει την επίθεση της δύναμης που θα αλλοιώσει την μορφή, την αγνότητα της εκτεθειμένης και ανυπεράσπιστης κωλοτρυπίδας σου… Περιμένει μια σειρά μαθημάτων που θα στείλουν μπουλόνια καυτού άσπρου φωτός στον εγκέφαλό σου…
Κραυγές… αναστεναγμοί…
«Σε παρακαλώ… σε παρακαλώ…»
Παρακαλάς…
Ο πόνος παραδίδεται στο μούδιασμα…
Το μούδιασμα σε μια ζεστασιά…
Η ζεστασιά σε μια πτήση έως τα Ιμαλάϊα…
Το κορμί σου τραγουδά… χαμογελά, και πετά…
Πέντε λεπτά διαρκούν μια ώρα…
Ο κύκλος της ευχαρίστησης είναι πλήρης…

Advertisements