Βλέπω πάνω του όλα όσα εγώ ο ίδιος του έχω δώσει το τελευταίο μισάωρο. Βλέπω τις αντιστάσεις του να μειώνονται, τους μυς του να συστέλλονται, τις κόρες των ματιών του να διαστέλλονται. Παρασύρομαι κι εγώ από τα ερωτικά κύματα που με οδηγούν σε μια θάλασσα καθαρής, ανόθευτης απόλαυσης… μαζί του. Δεν είμαι σε θέση να συγκρατήσω το βροντερό βρυχηθμό του οργασμού μου τη στιγμή που το κορμί μου συντρίβεται πάνω στο δικό του, τη στιγμή που εισβάλλω μέσα του ανατριχιάζοντας, τη στιγμή που αναμειγνύονται οι ιδρώτες μας…

Αμέσως μετά βλέπω αστέρια… Φώτα χρωματιστά χορεύουν μέσα στα μάτια μου. Με μια πρώτη σκέψη, αποδίδω όλες αυτές τις εικόνες στην ερωτική ένταση… κυρίως από τη στιγμή που αισθάνομαι τον εαυτό μου να καταρρέει στην κορυφή της αναπνοής του, τότε δηλαδή που αρχίζω να βλέπω μυγάκια να χορεύουν μέσα σε κάτι απροσδιόριστο που θυμίζει ζελέ ή κηλίδα ιδρώτα… ή…

Νιώθω τα χέρια του να χαϊδεύουν το πίσω μέρος του λαιμού μου και τα δάχτυλά του να κάνουν μαθήματα ζωγραφικής στους ώμους μου σχεδιάζοντας ερυθρού χρώματος μοτίβα… Ο ιδρώτας που κυλάει πάνω τους με κάνει να νιώθω ένα διακριτικό τσούξιμο… Την ίδια στιγμή όμως νιώθω μια σύσπαση να διασχίζει τον πούτσο μου και καταλαβαίνω ότι πλησιάζει η πολυπόθητη εκσπερμάτιση…

Φιλιόμαστε τρυφερά… Τα χείλη μου βουρτσίζουν τα δικά του, διασκεδάζοντας με την απαλότητά τους, το χρώμα τους, τον τρόπο που χωρίζουν εύκολα για να περάσουν ανάμεσά τους λόγια που θα με ενθαρρύνουν, που θα με ερεθίζουν ακόμα περισσότερο…

Λατρεύω τις στιγμές αυτές που καθορίζουν τις περαιτέρω κινήσεις μας…

Τα χείλια μας μελανιασμένα από τα φιλιά δεν βαριούνται να χρησιμοποιούνται ως μέσο καθυστέρησης της ολοκλήρωσης της επαφής. Ακόμα κι όταν χωρίζουν προσωρινά, αμέσως μετά έρχονται όσο πιο κοντά γίνονται και αρμονικά φιλιούνται ξανά και ξανά… τόσες φορές όσο δυο άνθρωποι δύναται να φιληθούν…

Η σκέψη της εκσπερμάτισης παγιδεύει κάθε άλλη πρωτοβουλία μου να την καθυστερήσω όσο περισσότερο μπορώ. Ειλικρινά, με τρομάζει αυτή η σκέψη. Θα ήθελα να μη τελειώσει ποτέ αυτό το μπες – βγες στο κορμί του… Θα ήθελα… Από το μυαλό μου περνούν όλα αυτά τα φρικτά κλισέ που γενιές αντρών λένε τόσο επιπόλαια κι όμως η επανάληψη αντί να τα απορρίψει μια και καλή, τα δυναμώνει και τα κάνει ν’ ακούγονται τόσο μα τόσο εύστοχα…

Λίγο πριν τη στιγμή της κορύφωσης, τη στιγμή που θέλω να του πω πόσο τον αγαπώ, τα λόγια μου μπερδεύονται και δεν βγαίνουν ποτέ προς τα έξω… Χοροπηδούν γύρω – γύρω από το στόμα μου, αναπηδούν πάνω στη γλώσσα μου και μένουν εκεί, σαν κάποιο αόρατο προστατευτικό πεδίο να τα εμποδίζει ν’ ακουστούν… εκτός αν υποσυνείδητα ο εαυτός μου να μη θέλει να φανεί τόσο ανόητος…

Βυθίζομαι για τελευταία φορά μέσα του… έχοντας όμως τη γνώση ότι δεν θ’ αργήσει στιγμή που το σπέρμα μου θα πραγματοποιήσει μια εντυπωσιακή διαφυγή…

Advertisements