Είκοσι λεπτά μακριά σου… και μου λείπεις.

… μου λείπουν όλα τα κόλπα και τα τεχνάσματα που χρησιμοποιείς για να με κρατήσεις κοντά σου.

… μου λείπει η αγκαλιά σου…

… και η φλόγα σου -η φλόγα μας- που απειλεί να κάψει και τους δυο, φουντώνοντας από μια σπίθα… από μια απλή λέξη, ένα σύντομο χαμόγελο… ένα διακριτικό αναστεναγμό… ένα απλό πέρασμα του αντίχειρά σου πάνω από τα τρεμάμενα χείλη μου…

… μου λείπουν όσα αισθάνομαι μέσα σου, όσα νιώθω όταν με κρατάς σφικτά μες στα δυο σου τα χέρια, το βάρος του κορμιού σου, τις αλλαγές στο τόνο της φωνής σου που την μεταμορφώνουν και την κάνουν ν’ ακούγεται αγνώριστη, ενώ είναι τόσο οικεία…

… μου λείπει εκείνη η στιγμή, η τέλεια στιγμή που ο χρόνος, φαινομενικά, σταματά να κυλά και η απόσταση μεταξύ μας μειώνεται από τη λαχτάρα για μια πραγματική ζεστασιά, αληθινή, απογυμνωμένη από το φόβο, το δισταγμό, τα προσχήματα, τα ανομολόγητα θέλω, η στιγμή εκείνη που το πάθος δίνει άφεση αμαρτιών στα κορμιά λίγο προτού συγχωνευτούν με τρυφερότητα, οδηγώντας μας στα χείλη του γκρεμού…

… μου λείπει η επιθυμία -η κοινή επιθυμία- να νιώσω, να μιλήσω, να ζήσω, να ανασάνω, να φιλήσω, να αγγίξω, να κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλο, ουρλιάζοντας, έως ότου τα κορμιά μας αρχίσουν να τρέμουν εξαντλώντας και τα τελευταία αποθέματα ευδαιμονίας, ζητιανεύοντας σιωπηλά για έναν ακόμη γύρο αστραφτερής θερμότητας, πάλης, απόλυτου ερωτικού παιχνιδιού, ντυμένου με θυμωμένη σιωπή, συναρμολογώντας τα ερείπια που δημιούργησε η παθιασμένη επαφή, με προσεκτικές κουβέντες, απλά και κατανοητά βήματα, ένα απαλό χάδι… μια χειρονομία που αγγίζει τα όρια της αγάπης, της αληθινής, έντιμης αγάπης…

Είκοσι οκτώ λεπτά μακριά σου… και μου λείπεις…

Advertisements