… Σαρώνω με τα δάχτυλά μου τις πυκνές μπούκλες του στην άκρη και γέρνοντας, πιέζω τα χείλη μου στο λαιμό του. Αμέσως δέχομαι την επίθεση της ζεστής, υγρής αναπνοής του, έτσι όπως βγαίνει από τα καυτά, μισάνοιχτα χείλη του. Εξερευνώ το λαιμό του με το στόμα μου και τη μύτη μου, εισπνέοντας τη μυρωδιά του. Τρέμω…

Τα μακριά, λεπτά, αρρενωπά δάχτυλά του συσπειρώνονται γύρω από το λαιμό μου, θέλοντας να ελέγξουν τις κινήσεις μου, θέλοντας να με σκηνοθετήσουν. Νιώθω τη δύναμη του χεριού του να προσπαθεί να αποπλανήσει την ευθραυστότητα του λαιμού μου. Θέλει να ελέγχει την ταχύτητα των παλμών μου…

Τρέχω τα δάχτυλά μου μέσα στα μαλλιά του, ανακατεύοντας τα, τραβώντας τα… Δεν προβάλλει καμία αντίσταση. Τυλίγω τις μπούκλες του γύρω από τα δάχτυλά μου και τον φέρνω πιο κοντά μου.

Τα δάχτυλά του σκάβουν το κεφάλι μου. Τα μαλλιά μου είναι αρκετά κοντά για να τα τραβήξει, γι’ αυτό το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τσιμπάει το δέρμα, να χαϊδεύει το σχήμα του κεφαλιού και να προσπαθεί να το προσαρμόσει στο μέγεθος της παλάμης του. Η ζεστή του ανάσα τυλίγεται γύρω από το λαιμό μου. Οι μπούκλες του ακουμπούν στους ώμους και στο στήθος μου. Το χρώμα τους είναι ίδιο με το χρώμα των τριχών μου. Θαυμάζοντας την κίνηση και τη λάμψη τους διαπιστώνω ότι οι κυματισμοί τους αψηφούν εσκεμμένα τη βαρύτητα.

Ιχνηλατώντας το κορμί του, βαφτίζω τα δάχτυλά μου στον ιδρώτα του και τα σκουπίζω στις καμπύλες των ώμων του. Στο θέαμα των ερεθισμένων, σκληρών και όρθιων ρογών του στήθους του, με πιάνει ένα τρέμουλο. Ήθελα να τις αγγίξω, προσεγγίζοντάς τις με τρόπο ύπουλο… σκόπιμο, αλλά ύπουλο…

Διασχίζοντας το μήκος και την περιφέρεια των μπράτσων του, το τρέμουλο αυξάνεται και συνοδεύεται από μια ανατριχίλα. Χαϊδεύω την απαλότητα και την ευαισθησία του στήθους του με τους αντίχειρές μου.

Σύντομα, τα χέρια μου βρίσκουν τα χέρια του, οι παλάμες του, τις δικές μου, τα δάχτυλά μου, τα δικά του δάχτυλα. Κρατάμε σφικτά ο ένας τον άλλο, συγκρίνοντας τη διαφορά μεγέθους των δαχτύλων μας. Μετά τα πλέκουμε, χαμογελώντας…

Τα χείλη μου γίνονται βεντούζες στα μάγουλά του λίγο προτού αρχίσουν να ταξιδεύουν προς τα κάτω…

Οι παλάμες του χαϊδεύουν το στήθος μου, ξανά και ξανά… Παρατηρώ τη σάρκα να σαρώνεται κάτω από την πίεση που ασκεί, ταυτόχρονα όμως να δέχεται και μια αξιοπρόσεκτη φροντίδα… Τεντώνω το κορμί μου προς το μέρος του. Στα μάγουλά μου εγκαθίσταται ένα οίδημα, το γνωστό οίδημα της διέγερσης…

Τα χείλη μου κινούνται προς τα κάτω σκορπώντας φιλιά και καταπραΰνοντας τα σάρκα του με τα σάλια μου. Αγνοώ τους όποιους αναστεναγμούς θελήσουν να με παρασύρουν μακριά από το στόχο μου.

Τα δάχτυλά του κάνουν το κορμί μου να υποφέρει… Νιώθω μια αδυναμία στα γόνατα. Η ανάσα μου βγαίνει με ακανόνιστους ρυθμούς… πότε βαθιά, πότε ρηχή… Εξακολουθώ όμως να έχω τον έλεγχο του εαυτού μου. Δεν ξέρω όμως για πόσο ακόμα…

Αισθάνομαι το βάρος του βλέμματός του… Παρακολουθεί τη συνέπεια με την οποία υπερφορτίζεται με πάθος ο οργανισμός μου… Τα χέρια του εργάζονται σκληρά, με ζήλο… Επικαλούμαι το Θεό για ν’ αντέξω… Φιλά το λαιμό μου, κάνοντας μια επισκόπηση πρώτα με το βλέμμα του… Είμαι τόσο έτοιμος… κι όμως δεν μ’ έχει αγγίξει παρά μόνο στο πάνω μισό του σώματός μου…

Αξίζει να περιμένω…

Advertisements