Θα ήθελες να πάμε μια βόλτα; ρώτησα…

Άφησε την ερώτηση μου να κρέμεται αναπάντητη στον αέρα. Ούτε καν στα μάτια του δεν μπορούσα να μαντέψω τη διάθεση του…

Έλα μαζί μου, είπα απλώνοντας το χέρι μου και πιάνοντας το χέρι του σφιχτά προτού προλάβει να αντιδράσει.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε τη διάθεση ν’ αντιδράσει. Δεν πρέπει να ήταν και στα καλύτερα του εκείνη τη βραδιά. Ήταν προτιμότερο γι’ αυτόν να καθόμαστε στο παγκάκι, άπραγοι, ακούγοντας τη μουσική που έρχονταν από μακριά. Ευχόμουν από μέσα μου να βρω έναν τρόπο για να τον κάνω να νιώσει καλύτερα. Μια βόλτα προς τη λίμνη θα με βοηθούσε σίγουρα να του πω όλα αυτά που είχα σκεφτεί να του πω κερδίζοντας εκείνο το χαμόγελο που περίμενα να δω ν’ ανθίζει στο πρόσωπο του… μια ακόμη φορά.

Διανύσαμε την απόσταση προς τη λίμνη μέσα σε λίγα λεπτά. Έτσι όπως στεκόμασταν κι αγναντεύαμε τη γαλήνη της, ζήλεψα την ήρεμη επιφάνεια του νερού που ερχόταν σε αντίθεση με την καταιγίδα που επικρατούσε μέσα στην καρδιά μου. Κοιτούσαμε σιωπηλοί. Η σιωπή είναι μια έκφραση σεβασμού προς τον άλλο, όταν μάλιστα δεν γνωρίζεις τη συναισθηματική του κατάσταση…

Θα ήθελα να σου πω κάτι, είπα, ζητώντας την προσοχή του

Σαν τι; ρώτησε…

Είσαι καλός ακροατής; ρώτησα

Δεν ξέρω, όμως μπορώ να προσπαθήσω, απάντησε…

Είμαι ερωτευμένος…, είπα

Και…; ρώτησε…

Δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι ή όχι, απάντησα… Αλήθεια, εσύ πστεύεις πως η αγάπη έχει παραμέτρους επιλεξιμότητας; ρώτησα

Δηλαδή; απάντησε με ερώτηση

Μπορεί ένας άντρας ν’ αγαπάει έναν άλλο άντρα ή πρέπει οπωσδήποτε να είναι ερωτευμένος με μια γυναίκα…; ρώτησα

Στην αγάπη δεν χωρούν πρέπει, απάντησε. … και τίποτα δεν…

Δεν περίμενα ν’ ακούσω ολόκληρη την απάντηση του. Είχα μείνει ικανοποιημένος από το πρώτο σκέλος…

Είμαι ερωτευμένος μαζί σου, είπα…

… και ξάφνου ο κόσμος γύρω μας άλλαξε, σαν να περίμενε τόση ώρα να μιλήσω και να πω ακριβώς αυτό που είπα. Κοίταξα γύρω μου και είδα ότι όλα ήταν πιο φωτεινά. Το πράσινο των δέντρων ήταν πιο έντονο, πιο όμορφο. Το άρωμα των λουλουδιών καλύτερο από ποτέ. Επέστρεψα το βλέμμα μου στα μάτια και τον είδα να με κοιτά με προσήλωση…

Ένιωσα εκείνη τη στιγμή ν’ αλλάζει η ζωή μου, να ξεκινάει από την αρχή…

Ξέρεις πόσο καιρό περίμενα να κάνω αυτό το άλμα; ρώτησα

Τι φοβόσουν; ρώτησε

Εσένα… την αντίδραση σου. Κι ακόμα φοβάμαι, απάντησα…

Τι; ρώτησε

Να μη σηκωθείς και φύγεις, απάντησα

Και γιατί να φύγω; Δεν θα το κάνω, είπε…

Ποτέ; ρώτησα

Ποτέ…, απάντησε

Θέλω αποδείξεις… Άμεσες…, είπα

Για ποιο λόγο; ρώτησε

Για να μη φοβάμαι, απάντησα

Να μη φοβάσαι, είπε

Ποτέ; ρώτησα

Ποτέ, απάντησε…

Advertisements