Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί σ’ αγαπώ, όχι σε κάποια από τις κρίσεις παραφροσύνης μου

αλλά κατά τη διάρκεια μιας από τις συνήθεις αμήχανες στιγμές σου που με συνεπαίρνουν όταν επιτίθεμαι;

Πρόσεξε, δεν είναι μια ερώτηση που θέλει να προβάλει και ν’ ανεβάσει την αξία σου ως άντρα και εραστή,

απλά είναι μια ακόμη ευκαιρία να βάλω σε καλούπια αόριστες έννοιες και να ορίσω την έκταση της τρέλας μου για σένα.

Σ’ αγαπώ, λοιπόν, γιατί δεν μπορώ να σε παγιδέψω εύκολα, επειδή τρέχεις γρηγορότερα και μακρύτερα από κάθε αίλουρο.

Σ’ αγαπώ, γιατί όταν με κρατάς στην αγκαλιά σου, μεταμορφώνεσαι από έναν ορμητικό χείμαρρο σ’ ένα χαλαρωτικό ρυάκι.

Σ ‘αγαπώ γιατί δεν είσαι οι σελίδες ενός βιβλίου για να σε υπογραμμίσω, δηλώνοντας πως είσαι ένας από τους αγαπημένους χαρακτήρες ανθρώπων που μου αρέσουν…

κι αυτό επειδή είσαι ένας χαρακτήρας απεριόριστος, άπειρος… οικείος και πιο όμορφος απ’ αυτούς που μπορεί να βρει κάποιος στα βιβλία.

Μπορείς και από μόνος σου να δεις τα μάτια μου πως εκστασιάζονται όταν παγώνουν την εικόνα σου για να σε θαυμάσω καρέ – καρέ…

Σ ‘αγαπώ, γιατί ακόμα κι όταν γράφω για σένα,

η αλήθεια των λέξεων δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτό που νιώθω όταν αρχίζεις να ψιθυρίζεις.

Αδυνατώ να περιγράψω αληθινές ιστορίες κι έτσι αναγκαστικά χρησιμοποιώ παραβολές.

Σ’ αγαπώ, γιατί κάθε φορά που βλέπω μια φωτογραφία σου καταλαβαίνω ότι η ομορφιά σου δεν μπορεί να συλληφθεί και να φυλακιστεί τυπωμένη σ’ ένα χαρτί.

Ξέρω ότι μου αρέσει αυτός ο άντρας στη φωτογραφία, επειδή είναι ο ίδιος άντρας που αγαπώ όταν βρίσκεται στην αγκαλιά μου.

Σ’ αγαπώ για όλους αυτούς τους λόγους και για τόσους άλλους.

Ειλικρινά θα εξαντληθώ αν τους αναφέρω όλους

… αν τροχίσω τα δακτυλικά μου αποτυπώματα πληκτρολογώντας τους

… αν μελανιάσω τα δάχτυλά μου πιέζοντας τα να γράφουν μέχρι το πρωί

Μόνο ένα –τελευταίο- θα γράψω ακόμη:

Δεν θα ήμουν ποτέ τόσο ολοκληρωμένος αν δεν μπορούσα να ψιθυρίζω το όνομά σου.

Advertisements