Η γραφειοκρατία της Αγάπης με ωθεί να γίνει ένας ταπεινός αιτών.

Τα λόγια έρχονται και παρέρχονται, μα τα γραπτά μένουν. Έτσι δεν είναι;

Στέκομαι, λοιπόν, μπροστά σου με τη γλώσσα βγαλμένη και την ελπίδα να μπορέσω με το σάλιο μου να γράψω πάνω σου, γραμμή – γραμμή, όλες τις σκέψεις που με κάνουν να ξεχωρίζω –θέλω να ελπίζω- από τους άλλους απρόσωπους, ανώνυμους μνηστήρες που σε πολιορκούσαν πριν από εμένα…

Με την υπομονή που με χαρακτηρίζει γεμίζω αρχικά το πρόσωπό σου με στίχους και λίγη πρόζα. Δεν ξέρω αν το πρόσεξες… Η γεύση του σάλιου που αφήνω πάνω σου προδίδει ότι είμαι λάτρης του καφέ… Ελπίζω να σου αρέσει… Μα, τι λέω; Αφού γνωρίζω πολύ καλά ότι σου αρέσει…

Πιστεύω πως αυτά που γράφω στις αρθρώσεις σου ακούγονται πολύ καλύτερα έτσι όπως τα διαβάζω φωναχτά, με τη σκέψη μου…

Κι ενώ συνεχίζω να γράφω, ξαφνικά νιώθω απογοητευμένος, ανάξιος, περισσότερο απογοητευμένος, επειδή όσα γράψω πάνω σου θα σβηστούν από μόνα τους στο πέρασμα του χρόνου… όμως την κατάλληλη στιγμή θυμάμαι τους στίχους ενός αγαπημένου τραγουδιού: «…τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα, άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα» και συνεχίζω να βγάζω προς τα έξω όλα όσα κρύβω μέσα μου όταν λυγίζουν τα γόνατά μου.

Αυτό που θέλω θ’ ακουστεί ματαιόδοξο… Θέλω οι λέξεις μου να ενσωματωθούν στην επιδερμίδα σου, όπως τα μονογράμματα που χαράσσουμε στους κορμούς των δέντρων… και στα παγκάκια… και στους τοίχους των κτιρίων παρέα με τα μηνύματα αγανάκτησης…

Για να βεβαιωθώ ότι θ’ αντέξει κάθε γράμμα στο κορμί σου το τσουρουφλίζω με την ανάσα μου και συνεχίζω βρίσκοντας λέξεις, κόβοντας τις και ράβοντας τις με τρόπο που να ταιριάζουν ακόμα και στα δάχτυλά σου… σε κάθε δάχτυλο, είτε μικρό, είτε μακρύ…

Ταυτόχρονα, η συνήθειά μου να επαναλαμβάνομαι σαν πρόγραμμα τηλεοπτικού καναλιού κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, με σπρώχνει να χαϊδεύω συνεχώς τα πυκνά μαλλιά σου, πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, προς τα πίσω… με μια φθηνή αντιγραφή, μητρικού χαδιού…

Αφήνοντας το σάλιο μου να στάζει μέσα από το ανοιχτό, σαν ελπίδα, στόμα μου, γλείφω το σχήμα και την περίμετρο των αυτιών σου. Δεν γράφω τίποτα πάνω τους… μα ζητώ ως αντάλλαγμα να μ’ αφήσεις να ζωγραφίζω δυο κορδέλες γύρω από τους καρπούς σου για να με κρατάς στην αγκαλιά σου για πάντα…

… και μετά απ’ όλα αυτά, όταν πλέον κουραστώ να γράφω, άφησε τα χείλη μου ν’ αρχίσουν ν’ απαγγέλλουν τους πρώτους – πρώτους στίχους που ξεκίνησα να γράφω στο μέτωπό σου…

Advertisements