… πέντε χρόνια μετά, είσαι η μια και μοναδική μου αγάπη.

Καμία δύναμη, θεϊκή… πόσο μάλλον ανθρώπινη… δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει να θέσει όρια σ’ αυτή την αγάπη, στην αφοσίωση, στη δέσμευση μου να βρίσκομαι για πάντα στο πλευρό σου από εκείνη τη βραδιά που γεννήθηκες και σε κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου, λίγο προτού νιώσω τα γόνατά μου να λυγίζουν από το βάρος της ευθύνης να σε κρατώ στα χέρια μου…

… πέντε χρόνια μετά, το γέλιο σου είναι η μουσική υπόκρουση που προσφέρει χαρά σε κάθε μέρα που αναπνέω. Κάθε θρίαμβος σου, κάθε αποτυχία σου, κάθε βήμα σου, είτε μικρό, είτε δρασκελιά έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή μου. Πόσα αλμυρά δάκρυα έχω γλείψει από το προσωπάκι σου για να το γλυκάνω… Πόσες φορές σκαρφάλωσες στους ώμους μου στην προσπάθειά σου να φτάσεις και ν’ αγγίξεις ένα αστέρι… Πόσες φορές τα καμώματά σου παραμόρφωσαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου με ανάμεικτα συναισθήματα χαράς, λύπης, αγωνίας, ικανοποίησης…

… πέντε χρόνια μετά, ο μπαμπάς Μιχάλης κι εγώ είμαστε ένα νοητό κοστούμι, μια πανοπλία για σένα… το λιμάνι σου… το οπλοστάσιο της καλοσύνης, της τρυφερότητας, της εμπιστοσύνης… Είμαστε η οικογένειά σου και οι φίλοι σου που σ’ αγαπούν, που αποκρούουν κάθε κακό, κάθε εμπόδιο που εμφανίστηκε στο παρελθόν και θα εμφανιστεί στο μέλλον, στο δρόμο σου. Από την πρώτη στιγμή που ήρθες στην παρέα μας, είμαστε ο μεγαλύτερος υποστηρικτής σου… και το ξέρεις…

… το ξέρεις από τότε που ήσουν ένα έμβρυο, πολύ προτού γεννηθείς… τότε που ήσουν ο ήχος ενός υπερηχογραφήματος, ένα μακρινό όνειρο, μια λαχτάρα, μια επιθυμία. Ακούγεται αστείο… το ξέρω… αλλά κάποτε θα σου εξηγήσω μ’ έναν κατανοητό τρόπο πως λειτουργεί όλο αυτό…

… πέντε χρόνια μετά… είσαι ο άνθρωπος που θαυμάζω… ένας ευλογημένος άνθρωπος. Ποτέ μέχρι σήμερα, ούτε μια στιγμή, δεν σε θεώρησα ως κάτι δεδομένο. Έχω προσπαθήσει πολύ, έχω ζήσει σαν να είσαι εσύ κάθε δευτερόλεπτο της ανάπτυξής σου και το αποτέλεσμα το βλέπεις σήμερα. Είσαι η δύναμη που κινείς, ανακινείς, ανακατεύεις, αναστατώνεις τη ζωή μου. Είσαι η αφορμή που ζητούσα για να γίνω ένας καλύτερος άνθρωπος. Στα μάτια σου βλέπω την αντανάκλαση όχι μόνο των δικών μου ματιών, αλλά και των ματιών του ανθρώπου που η παρουσία του έχει δώσει άλλο νόημα στην ύπαρξή μου: Του μπαμπά Μιχάλη. Και οι δυο –μη ζηλεύεις- είστε το φως που φωτίζει τον κόσμο μου.

… πέντε χρόνια μετά… και δεν έχουμε σταματήσει να εργαζόμαστε σκληρά γι’ αυτό που είσαι…

Πέντε χρόνια… κι άλλα τόσα… πολλά… πολλαπλασιαστικά…

… σχολείο, φίλοι, σπουδές, πρώτοι έρωτες, δουλειά, καριέρα… ορόσημα και αντιξοότητες…

… επίπεδα που… σκαλοπάτι – σκαλοπάτι θ’ ανεβαίνεις, και θ’ ανεβαίνουμε κι εμείς μαζί σου, υποστηρικτές και συμπαραστάτες, όπως ακριβώς αρμόζει στο καθήκον της πατρότητας, έτοιμοι να λογοδοτήσουμε για κάθε λάθος σου… μικρέ.

Πέντε χρόνια μετά…

Χρόνια Πολλά.

Advertisements