Τα χείλια σου διαγωνίζονται πάνω στα δικά μου

δείχνοντας πως έχουν μάθει να χαϊδεύουν και να φιλούν

Καθώς τα δάχτυλά μου αγγίζουν τρυφερά τα πλευρά σου

δέχομαι το πρώτο δάγκωμα στο λαιμό

Κρατώντας σε σφικτά, σε φέρνω κοντά μου… σε φέρνω στην αγκαλιά μου

Νιώθω την ακαμψία της στύσης σου να με πιέζει

Σέρνεις τα δάχτυλά σου στο στήθος μου ερεθίζοντας όσο πιο πολύ μπορείς τις ρόγες μου

Σέρνεις τη γλώσσα σου μέσα κι έξω στο στόμα μου

Πιάνω την άκρη της απαλά με τα μπροστινά μου δόντια

Μετακινείς τα χέρια σου στα μαλλιά μου… τα τραβάς απαλά…

Δίνοντάς σου συνεχόμενα φιλιά χαϊδεύω τη στύση σου

Δεν θ’ αργήσω να γκρινιάσω την ανάγκη μου να βρεθείς μέσα μου

Τα χέρια σου γλιστρούν στο κορμί μου…

Σηκώνω το ένα πόδι και το τυλίγω γύρω από τη μέση σου

Σκύβω το πρόσωπό μου στο λαιμό σου

Τον φιλώ πάλι… και πάλι… και πάλι…

Έτσι όπως καθόμαστε στην άκρη του κρεβατιού

χωρίς να μας υποχρεώσει κανείς

βγάζουμε τα ρούχα μας και αρχίζουμε να εξερευνούμε ο ένας το κορμί του άλλου

… να το ανακαλύπτουμε ξανά

Μέσα σ’ αυτό το σύμπλεγμα των χεριών και των γλωσσών, όλα γίνονται πιο εύκολα

Λίγο προτού μπεις μέσα μου με ρωτάς αν σ’ αγαπώ

Μπορώ ν’ απαντήσω, αλλά το καθυστερώ

Καθώς προσπαθείς να βυθιστείς μέσα μου, διαπιστώνω ότι δεν μπορώ πλέον να μιλήσω…

Το κορμί μου ανταποκρίνεται και ταλαντεύεται μαζί με το δικό σου

Βάζεις τα χείλια σου στο λαιμό μου και τον πιπιλίζεις…

… σκληρά

Αφήνεις όλα τα σημάδια σου πάνω μου, ενώ βρίσκεσαι στο αποκορύφωμα του οργασμού σου…

Τα νύχια μου πληγώνουν την πλάτη σου

Νιώθω τους σπασμούς των μυών σου, είναι το είδος των σπασμών που δεν οφείλονται στο πόνο

Τα δάχτυλά μου αναζητούν τις μπούκλες σου και τα χείλια μου γλιστρούν στο λαιμό σου

Φωνάζω το όνομά σου με τέτοια ένταση που σχεδόν σε τρομάζει

Η ταχύτητα που έχεις επιλέξει να κινείσαι είναι βασανιστικά αργή

Βλέπεις στο πρόσωπό μου την ανυπομονησία μου και στο χαμόγελο μου την ικανοποίησή μου

Γλιστρώντας τα δάχτυλά μου στην πλάτη σου, συνεχίζω να σε φιλώ, δυναμικά

«Πιο γρήγορα…», ψιθυρίζω στο αυτί σου… «… δεν θα τελειώσουμε ούτε αύριο», σου λέω

«Ούτε την επόμενη ημέρα…», μου λες

… και χώνεσαι πάλι

… και πάλι

… και πάλι

μέσα μου

Μη τολμώντας να σταματήσεις, αυτό που τόσο όμορφα έχει ξεκινήσει.

Advertisements