… επιστρέφω στο υπνοδωμάτιο και ξαπλώνω ξανά στο κρεβάτι, τουλάχιστον μέχρι να ξημερώσει για τα καλά. Αν τα σεντόνια ήταν επιδερμίδα, θα ήταν γεμάτα οιδήματα και ομοιόμορφες ρυτίδες, ως ανάμνηση μιας νύχτας με μπόλικο ιδρώτα. Το χθες αρνείται να υποδεχθεί το σήμερα. Καλύπτεται πίσω από τις βαριές κουρτίνες στα παράθυρα που έχουν τοποθετηθεί για να μας προστατεύουν από τη θερμότητα και την εισβολή του ήλιου…

Το γλυκό, ούτως ή άλλως, ακαταμάχητο καλοκαίρι βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Λατρεύουμε να το μισούμε λόγω της ζέστης, αλλά το λαχταρούμε. Είναι άλλο το συναίσθημα να κυκλοφορείς με γυμνές πατούσες και άλλο να κρυώνεις ακόμα και με τις κάλτσες στο παγερό και άγονο πάτωμα. Τα φυτά στις γλάστρες που μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν πράσινα, έχουν αναπτύξει μπουμπούκια, περισσότερα από τα οποία έχουν ανοίξει κι έχουν γίνει λουλούδια… Είναι δύσκολο να μετρήσω πόσα ζουζούνια κι έντομα εμφανίζονται καθημερινά για να τα επισκεφτούν… Αυτή είναι δουλειά του Λουκά…

Κι ενώ το δέρμα του σιγοκαίει ακόμα, το κορμί του είναι τόσο αδρανές που μου φαίνεται παράξενο. Δεν είμαι εξοικειωμένος με την απόλυτη ακινησία… όταν μάλιστα έχει προηγηθεί ένας μαραθώνιος ερωτικών περιπτύξεων, στολισμένος με αναστεναγμούς και νοερά πυροτεχνήματα που μόνο τα μάτια δυο εραστών μπορούν να δουν…

Η φρεσκάδα του πρωινού αέρα, καταφτάνει στα ρουθούνια μου… απρόσκλητη, όπως πάντα… στο ξεκίνημα μιας νέας ημέρας… Ένα βλέμμα στο ρολόι με προειδοποιεί να βρίσκομαι σε ετοιμότητα… Όσο βαριά κι αν νιώθω τα βλέφαρά μου δεν πρέπει να κοιμηθώ. Το πρώτο βουητό της κυκλοφορίας ανθρώπων και οχημάτων δεν θ’ αργήσει ν’ ακουστεί. Θ’ ακουστεί ακριβώς την ώρα που φυσιολογικά πρέπει να ξυπνώ για να ετοιμαστώ και να πάω στη δουλειά. Θ’ ακουστεί ακριβώς τη στιγμή που πρέπει να πω «Ξύπνα, αγάπη…», τη στιγμή που περιμένω αρκετά λεπτά της ώρας, όχι επειδή θέλω πραγματικά να τον ξυπνήσω, αλλά επειδή θέλω να δω το χαμόγελό του που ανανεώνει την πίστη σ’ αυτή τη καθημερινή συνήθεια του πόθου…

Τα δευτερόλεπτα κυλούν και γίνονται λεπτά… Δεν μπορώ να χαζεύω άλλο τη διακριτική γοητεία του αφοπλισμένη. Ο μαγνητισμός του κορμιού του όμως είναι πολύ ισχυρός για να σηκωθώ από το κρεβάτι… για να απομακρυνθώ έστω κατά κάποια βήματα μακριά του… για να σταματήσω να εντοπίζω με τα χείλη μου το πρόσωπό του και το λαιμό του… για να σταματήσω να πειράζω τα πόδια του με τα δάχτυλα των ποδιών μου, εκφράζοντας με τρόπο απλό και κατανοητό την επιθυμία μου.

Στην πρώτη προσπάθεια να σηκωθώ ακούω ένα «Μην» που εγώ ο ίδιος το λέω χαμηλόφωνα στον εαυτό μου υποκινούμενος από τα ανεξάντλητα θέλω μου. Η ζέστη αρχίζει να αποπνικτική… «Όχι, όχι», λέω ξανά στον εαυτό μου… Αχ, πόσο θα ‘θελα να γυρίζουν οι δείκτες του ρολογιού προς τα πίσω, μ’ ένα τρόπο μαγικό, χωρίς άμυνες… κάτι πρωινά σαν αυτό… τώρα… που μόνο η προσφορά ενός φιλιού στο μάγουλο πρέπει να είναι το μόνο αληθινό…

Advertisements