«Τα μάτια σας είναι φωτεινά απόψε», του λέω…

… κι εκείνος χαμογελάει, και αγγίζει το δεξί μάγουλό μου με τα μακριά δάχτυλά μου. Μετά, μου χαϊδεύει το πρόσωπο με την παλάμη του…

«Κάποιες φορές είναι σκοτεινά… όταν είσαι απόμακρος… ή θυμωμένος… ή λυπημένος…», του λέω…

«Είσαι αρκετά παρατηρητικός», μου λέει

«Είναι επειδή λατρεύω τα περίεργα μάτια… με το λαμπερό φωτοστέφανο γύρω από την κόρη… σαν μια ηλιακή έκλειψη…», του λέω…

… κι εκείνος σκύβει προς το μέρος μου και γεμίζει με φιλιά το μέτωπό μου. Μετά, σέρνει τα χείλια του στο πρόσωπό μου…

«Ήταν το πρώτο πράγμα που παρατήρησα πάνω σου… σε μια από τις διαδρομές του βλέμματός μου…», του λέω…

«Διαδρομές;», με ρωτάει… «Τι πάει να πει διαδρομές… Ταξιτζής είσαι;», με ρωτάει χαμογελώντας…

«Βλάκα», του απαντώ… δίνοντας του μια γροθιά στον ώμο…

Κοιταζόμαστε στα μάτια. Προσπαθώ να διαβάσω τις σκέψεις του προτού καν τις σκεφτεί. Δεν είναι πρέπον να υπάρχουν μυστικά σ’ ένα ζευγάρι τόσο ερωτευμένο, σ’ ένα ζευγάρι που ο ένας είναι το ήμισυ του άλλου…

«Έχεις κανένα μυστικό;», ρωτάω…

… κι εκείνος χαμογελάει, κοιτάζοντάς με επίμονα στα μάτια…

Τραβάει τα χέρια του από πάνω μου.

«Εσύ είσαι το μόνο μυστικό μου…», μουρμουρίζει… σχεδόν ψιθυριστά…

«… δεν θα ‘πρεπε να είμαι», του λέω…

Advertisements