Στο παρελθόν, όταν η υπερένταση με κρατούσε άυπνο και κατ’ εξακολούθηση μ’ εμπόδιζε να κοιμηθώ, προσπαθούσα να μετρήσω εικονικά προβατάκια που πηδούν φράχτες. Όταν αποτύγχανα, προτιμούσα ν’ ακούω ήχους… Όσο παράλογο κι αν ακούγεται, το περιστασιακό γάβγισμα ενός σκύλου ή το επίμονο μαρσάρισμα ενός αυτοκινήτου μέσα στο νύχτα, με ηρεμούσε…! Ειλικρινά! Περισσότερο όμως απ’ όλους τους ήχους, αυτός που πραγματικά με καταπράυνε, ήταν ο ήχος της αναπνοής του. Μου αρέσει να τον ακούω, και ταυτόχρονα να κρύβω τα χέρια μου κάτω από τα σκεπάσματα και να τον αγγίζω. Ακόμα κι αυτή την ιερή στιγμή του ύπνου, θέλω να κρατιέμαι από κάτι που ξέρω ότι είναι δικό του…

Χθες βράδυ, για παράδειγμα, έχοντας ακουμπισμένα τα χέρια μου πάνω στο κορμί του, ένιωσα τον πούτσο του ν’ ανακατεύεται μέσα στο σλιπ του. Αφήνοντας ν’ ακουστεί ένας μικρός αναστεναγμός, τραβήχτηκα πιο κοντά του, κούρνιασα στο πλάι του και τον αισθάνθηκα να σκάβει επίμονα την πλάτη μου. Καθώς, ενστικτωδώς, άρχισα να τρίβομαι πάνω του, παρασύρθηκα κι εντελώς ασυνείδητα, έγινα η αφορμή για να τον ξυπνήσω… Άκουσα την αλλαγή της αναπνοής του από βαριά σε ρηχή κι ένιωσα ένα από τα χέρια του πάνω στο κορμί μου…

Υποκρίθηκα τον κοιμισμένο… Έκλεισα τα μάτια και δεν έκανα τίποτα… ούτε την παραμικρή κίνηση, περιμένοντας να νιώσω τι θα κάνει αυτός… Ένιωσα το χέρι του να γλιστράει σιγά – σιγά κατά μήκος του πούτσου του και τους χτύπους της καρδιάς του να επιταχύνονται… ελαφρώς. Στη συνέχεια, με το άλλο, το ελεύθερο χέρι, με τράβηξε ακόμα πιο κοντά του και με κράτησε σφικτά… Η ανάσα του γαργαλούσε το αυτί μου, μέσα κι έξω… ενώ τα δάχτυλά του ανεβοκατέβαιναν στη στύση του διατηρώντας ένα αυστηρά συγχρονισμένο χρονοδιάγραμμα… Φαντάστηκα με τι θα μοιάζει ο πούτσος του ύστερα από τόσες βόλτες των δακτύλων του πάνω του… Σίγουρα θα τον κράταγε σφικτά από τη βάση ή από τη μέση. Επίσης, σίγουρα είχε τραβήξει προς τα πίσω τη πόσθη, αφήνοντας τα ακροδάχτυλά του, κυρίως τον αντίχειρα, να ερεθίζουν σε κάθε κίνησή τους τη βάλανό του…

Η ανάσα του έγινε πιο γρήγορη, πιο τραχιά… Τότε, άρχισε να ψιθυρίζει ερωτόλογα στο αυτί μου. Τα λόγια του με τύλιξαν σ’ ένα κουκούλι… Προσπαθούσα να κρατήσω ακόμα και την ίδια την αναπνοή μου για να μη φανερώσω την αϋπνία μου. Όσο συνέχιζε να μου μιλά, τόσο πιο γρήγορα ερχόμουν σε οργασμό… Ψιθυρίζοντας λέξεις αποπλάνησης και οικείας απόλαυσης, εμπλούτιζε κάθε τόσο τα μέσα βασανισμού μου… Θα μπορούσα να πω ότι βρισκόταν πολύ κοντά στο να εκσπερματίσει… Το χέρι του κινούταν πλέον ζωηρά, ενώ τα δάχτυλά του άφηναν τις τελευταίες πινελιές… Ένιωσα το ζεστό σπέρμα του να πυροβολεί την πλάτη μου κι άκουσα το όνομά μου ν’ ανακατεύεται με την ανάσα του. Τότε, άπλωσα το χέρι μου και με το σεντόνι σκούπισα προσεκτικά την πλάτη μου…

«Δεν κοιμάσαι;», με ρώτησε… ψιθυριστά…

Δεν απάντησα…

«Τι άκουσες;», με ρώτησε…

«Τα πάντα…», απάντησα…

Advertisements