cryΟι λευκοί, αποστειρωμένοι τοίχοι του θαλάμου απέχουν πολύ μακριά από την εικόνα που είχα στο μυαλό μου, από την άλλη είναι μια πραγματικότητα, είναι κάτι που δεν μπορείς να το αποφύγεις, η επιλογή του λευκού χρώματος δεν είναι τυχαία, σου δημιουργεί το συναίσθημα της γαλήνης, αλλά και του κενού. Δεν αφήνει την σκέψη σου να ταξιδέψει μακριά, την περιορίζει μέσα στα ελάχιστα εκατοστά μέτρα του θαλάμου. Κάπως έτσι είναι οι θάλαμοι των νοσοκομείων σήμερα. Ήρθα, απροειδοποίητα, να επισκεφτώ τον Τ. Δεν μας συνδέει τίποτα, είχαμε κάποτε κοινές σκέψεις, κοινά όνειρα που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν, έμαθα πως νοσηλεύεται και βρίσκομαι απέναντί του. Ήταν πάντοτε χαρούμενος και γεμάτος από ζωή, τώρα το πρόσωπό του είχε ζηλέψει το χρώμα των τοίχων, λευκό, χλωμό, εντελώς αταίριαστο με την άλλοτε δυναμική προσωπικότητά του. Θέλω να κλάψω, όχι, δεν θέλω να κλάψω. Θέλω να πιστεύω ότι χάρηκε πολύ επειδή του έφερα ένα λίλιουμ, τα αγαπημένο του λουλούδι. Ο χώρος μεταμορφώθηκε, έγινε πιο ζωντανός, περισσότερο ζωντανός από τον ίδιο., τον άνδρα, το αγόρι που αγάπησαν, αγάπησε και ίσως θα μπορούσα να είχα αγαπήσει κι εγώ.

Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που βλέπω μπροστά μου, μου είναι αδύνατο, δεν το θεωρώ σωστό. Ήταν πάντα ο δυνατότερος απ’ όλους μας στην παρέα. Ήταν αυτός που μας βοηθούσε, μας συμπαραστεκόταν, επούλωνε τα τραύματα της ζωής, κρατούσε και διαχειριζόταν την ζωή. Είναι τόσο παράξενο το άτομο που με μάλωνε να μην κλαίω, να με σπρώχνει, να με αναγκάζει σήμερα να κλάψω.

Δεν μπορώ να το πιστέψω, αλλά είναι αυτός, είναι αυτός και καμία δύναμη στον κόσμο δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Σήμερα θα υποδυθώ εγώ τον ρόλο του εμψυχωτή, του ισχυρού, δεν πρέπει να δείξω ούτε ένα σημάδι αδυναμίας, δεν πρέπει να κόψω τα φτερά της ελπίδας.

Προχωρώ προς το κρεβάτι του, ακούω τον εξασθενημένο θόρυβο των ιατρικών μηχανημάτων, παρατηρώ τα καλώδια… τα καλώδια αντλούν ζωή από τα άψυχα μηχανήματα και την διοχετεύουν μέσα του, δεν ξέρω αν τα καταφέρνουν, ξέρω πως εξαρτάται από τα καλώδια αυτά, τα καλώδια διώχνουν μακριά τον πόνο, χωρίς αυτά ο πόνος θα ήταν εντονότερος. Ξέρω πόσο πονάει, νοιώθω τον πόνο, δυο χαλύβδινες ράβδοι κρατούν σταθερό το αριστερό του χέρι, ακίνητο, σιγουρεύουν πως ποτέ δεν θα το κουνήσει… την υπόλοιπη ζωή… Είναι απίστευτο πως οι ανόητες, οι ηλίθιες πράξεις των άλλων, ίσως και οι δικές μας αποφάσεις, μας εκδικούνται, κάνουν φάρσες και μας καθηλώνουν για μια ολόκληρη ζωή.

Κοιτώ τα μάτια του, είναι κλειστά. Είμαι σίγουρος πως οι σκέψεις του τον κάνουν να ταξιδεύει μακριά, τον δικαιολογώ που δεν με πρόσεξε. Τον χαιρετώ. Θαρρώ πως βλέπω να κινεί το κεφάλι του ελαφρά, τόσο όσο να με δει, αυτή η μικρή μετακίνηση που προκαλεί πόνο. Στην πραγματικότητα δεν βλέπω την παραμικρή  σύσπαση, παρά μόνο μικρούς μώλωπες να καλύπτουν σε κάποια σημεία το πρόσωπο. Δεν περίμενα να συζητήσουμε, αλλά ξέρω πως είναι ζωντανός, η εικόνα που βλέπω ταυτοποιεί την ύπαρξη ζωής μέσα του. Επικαλούμαι τον Θεό, προσπαθώ σκληρά να επικοινωνήσω μαζί του γιατί δεν μπορώ να τον βοηθήσω, κλαίω, κάνω το μόνο πράγμα που ξέρω να κάνω καλά… Κλαίω. Τον κοιτώ, μου είναι αρκετό, αισθάνομαι χαμένος, παραμένω ανίσχυρος, δεν θα γίνω ποτέ δυνατός. Κάποια στιγμή επικοινωνώ, καταφέρνω να επικοινωνήσω με τον Θεό, του λέω πως ο Τ. είναι ζωντανός και τον παρακαλώ να τον αφήσει να ζήσει. Τα μάτια μου δακρυσμένα μπορούν να φανταστούν ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του σαν μέσα από αραιή ομίχλη. Κλαίω πιο έντονα επειδή φαντάζομαι πως μου χαμογελά και μου δείχνει πως, ναι, παραμένει πιο ισχυρός από εμένα. Τον ευχαριστώ. Για πρώτη φορά από την στιγμή που μπήκα στο θάλαμο τον αγγίζω, τον αγγίζω για να σιγουρευτώ ότι είναι πραγματικός, ότι όλα αυτά δεν είναι ένα όνειρο, βάζω το χέρι μου κάτω από το δικό του για να αισθανθώ πως με αγγίζει κι αυτός, πως όλα είναι εντάξει. Πρέπει να είναι όλα εντάξει, είμαι σίγουρος, σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ερχόμουν ποτέ να τον δω.

Θέλω να τον ρωτήσω αν είναι ευχαριστημένος… Όχι, δεν θα τον ρωτήσω τίποτα γιατί δεν αντιδρά, δεν ξέρω αν έχει συνηθίσει σ’ αυτή την κατάσταση, αν όλα είναι θέμα συνήθειας τελικά. Θυμάμαι τις συζητήσεις μας, τον ορθό τρόπο της σκέψης του, το χαμόγελο του, μου φαινόταν περίεργο που χαμογελούσε διαρκώς και όταν τον ρωτούσα, μου εξηγούσε ότι χαμογελά από συνήθεια. Τώρα είμαι σίγουρος πως δεν θα τον ξαναδώ να χαμογελά, δεν θα ξανακούσω το γέλιο του. Δεν βρίσκω λέξεις να του πω πως αισθάνομαι που βρίσκομαι δίπλα του, εδώ, για να τον ευχαριστήσω.

Ξέρω ότι πρέπει να κάνω κάτι, να σταματήσω τα δάκρυα να τρέχουν, να σταματήσω τον γρήγορο χτύπο της καρδιάς μου, να σταματήσω τα αναφιλητά. Όλα αυτά που κάνω δεν είναι αυτά που αξίζει ο Τ. Μου είναι αρκετό που ήρθα να τον δω. Παρατηρώ ξανά το πρόσωπό του, το εξετάζω προσεκτικά, είναι τόσο εγωιστικό αυτό που κάνω, βρίσκομαι εδώ για να του συμπαρασταθώ, να τον βοηθήσω να παλέψει για τη ζωή και αφήνομαι να με παρασύρουν προσωπικές ικανοποιήσεις όπως το να παρατηρώ τα πρόσωπα . Του αγγίζω ξανά το χέρι, του το χαϊδεύω, νοιώθω πως με κρατάει και δεν θέλει να με αφήσει να φύγω, δεν είναι ανάγκη, ξέρω πάντα πότε πρέπει να αποχωρώ. Χαμογελώ, είναι ένα χαμόγελο αποδοχής, είναι ένα χαμόγελο με το οποίο θέλω να του πω πολλά, κυρίως πως τον καταλαβαίνω, τον αισθάνομαι. Τον καταλαβαίνω γιατί σήμερα είναι έτσι όπως είναι, αλλά το χάρηκε, το έζησε, το έζησε έντονα, το έζησε χωρίς φόβο. Του χαμογελώ και δεν περιμένω καμία απάντηση, του χαμογελώ γιατί δεν του χαμογέλασε κανένας τον τελευταίο χρόνο. Του χαμογελώ γιατί πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι γινόμαστε απίστευτα κακοί, κάποιοι χωρίς να το θέλουν, κάποιοι γιατί είναι τρόπος ζωής τους. Του χαμογελώ, μ’ ένα μικρό λυπημένο χαμόγελο που ραγίζει την καρδιά μου και συνειδητοποιώ πως στο μέλλον ίσως να βρεθώ κι εγώ στη θέση του γιατί μοιάζουμε πολύ, γιατί οι τύχες μας είναι προδιαγεγραμμένες. Είμαι πάντα φοβισμένος, προσπαθώ να γίνω δυνατός, του το υπόσχομαι, υπόσχομαι πως θα κάνω πέρα όλα τα ματαιόδοξα πράγματα που απασχολούν τη ζωή μου. Είμαι πάντα φοβισμένος γιατί χάνω ανθρώπους και πράγματα που αγαπώ. Είμαι τόσο απελπισμένος, δεν ακούω τη νοσοκόμα που έρχεται και με ενημερώνει πως το επισκεπτήριο έχει τελειώσει. Τον κοιτώ, κρατώ την εικόνα του μέσα και φεύγω.

Αντίο Τ.

Advertisements