Κηλίδες ιδρώτα στιγματίζουν τη σάρκα μου καθώς βουλιάζω στη ζεστή λακκούβα της αγκαλιάς του. Τον σπρώχνω με την πλάτη μου, ψιθυρίζοντας: «Θέλω να με γαμήσεις». Ο πούτσος του είναι γεμάτος σπέρμα, παχύς και σκληρός… ψηλός και τεράστιος… ένα βουνό που θέλεις ν’ ανέβεις στην κορυφή του, να καθίσεις πάνω του και να ουρλιάξεις… να βροντοφωνάξεις κατακτώντας το… Αφήνω να βγει από μέσα μου μια βαθιά κι αργή, γεμάτη οργή, επιθυμία: «Γάμησέ με». Σπρώχνω προς τα πίσω το κορμί μου και… Ω! Τι σύμπτωση… καρφώνομαι πάνω στον πούτσο του… Άπληστοι ήχοι καουμπόι σε ροντέο γεμίζουν τον αέρα. Κάπου – κάπου δαγκώνω και τα χείλια μου… Τα χέρια του συναντούν τα χέρια μου στις ρόγες του στήθους μου. Παίζουμε και οι δυο μαζί τους… «Πόνεσέ με», λέω… βογκώντας… προσδοκώντας τον επιθυμητό συνδυασμό ευχαρίστησης και πόνου. Τα δάχτυλά του τσιμπούν τις ρόγες μου. Λυγίζω το κεφάλι μου προς τα πίσω. Η γλώσσα του γλείφει τη δεξιά γωνία του στόματός μου. Νιώθω τη χαρά της κατάκτησης ενός στόχου έτσι όπως είμαι καθισμένος πάνω στον πούτσο του…

Επιτάσσω τα νύχια μου που είχαν αποφασίσει να μη σκάψουν απόψε τη σάρκα του. Δεν τα επιτρέπω να παίζουν με τις αγωνίες μου.

Ρίχνω όλο το βάρος μου πάνω του…

Ξεκινώ να χτυπώ με γροθιές τα μπούτια του.

Με το κεφάλι κρεμασμένο προς τα πίσω, ταλαντεύομαι πέρα – δώθε σαν δαιμονισμένος, προσδοκώντας τη κλιμάκωση του οργασμού μου. Κάποια στιγμή, υψώνω το βλέμμα μου στο ταβάνι… «Πάω στοίχημα ότι το σπέρμα σου θα έχει το ίδιο λευκό χρώμα», του λέω… έχοντας τα δάχτυλά του ζωσμένα γύρω από το λαιμό μου. Το παράθυρο είναι ανοιχτό, άρα ο καθένας που βρίσκεται έξω γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα.

«Χύσε», ζητώ… και τα χέρια του με αγκαλιάζουν και με αρπάζουν…

Για μια στιγμή όλα γύρω μου θολώνουν. Αισθάνομαι σαν να μη βρίσκομαι μέσα στο σώμα μου. Αισθάνομαι σαν να πετώ… σαν να επιπλέω στον αέρα… Καταρρέω πάνω του με αναφιλητά… κραυγάζοντας όπως όταν συνειδητοποιούμε την απώλεια της ζωής ενός πολύ αγαπημένου μας ανθρώπου… Ναι. Ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου έχει πεθάνει και είμαι υποχρεωμένος να το πενθήσω… με στόμφο… Κουρνιάζω στην αγκαλιά του αφήνοντας να βγουν από μέσα μου ίχνη πόνου…

«Θα πρέπει να είσαι πολύ καυλωμένος…», συμπεραίνει… ενώ την ίδια στιγμή κερδίζω ένα φιλί από τα σαρκώδη χείλια του.

«Όχι. Απλά απελευθερώνω την ένταση που έχω μέσα μου», λέω… ζητώντας κατανόηση…

Μου δίνει ένα ψιθυριστό φιλί στο αυτί…

Ο πούτσος του συνεχίζει να σφύζει από ζωή μέσα μου…

Είμαι σε θέση να μυρίσω την ενέργεια του.

Αισθάνομαι κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα να διαπερνά το κορμί μου. Δονούμαι όπως η άσφαλτος όταν εργάζεται πάνω της ένα κομπρεσέρ. Η έντονη κινητικότητα του πούτσου του, αυτό το συνεχές μπες – βγες, συμπαρασύρει τους χτύπους της καρδιάς μου. Τυλίγομαι σ’ ένα πέπλο ερωτικής ευφορίας. Η εκσπερμάτιση του προβλέπεται να είναι ισχυρή… Ναι, είναι ισχυρή. Σε κάθε εκτόξευση σπέρματος, αναστενάζω… Σε κάθε εκτόξευση σπέρματος, ακούω το λαχάνιασμά του. Χαμογελώ, σφίγγοντάς του το χέρι. Οι στιγμές που βιώνω είναι ιδανικές. Όλα είναι τέλεια. Χωρίς πολυπλοκότητα σκέψης και πράξεων γινόμαστε δυο ζώα που προσπαθούν απλά να επιβιώσουν…

Advertisements