Ετικέτες

, , , ,

Μωρό μου…

Αποχώρησα με τύψεις απέναντι στο δημιουργό και, κυρίως, απέναντι στους καλλιτέχνες που συνέχιζαν ΜΕΣΑ να αναπαριστούν με συνέπεια στιγμές της καθημερινότητας μας, προβάλλοντας την αλήθεια των μηχανικών κινήσεων που εκτελούμε εν αγνοία μας ή όχι… Δεν μπόρεσα να μείνω μέχρι τη στιγμή που θα μας ζητούσαν να φύγουμε (… κέρδισες το στοίχημα), και ο λόγος είναι απλός… Θα έμπαινα στη διαδικασία να ενεργοποιήσω την περιέργειά μου και να ρωτήσω επιστρατεύοντας όλη τη παιδική μου αθωότητα: «Και τώρα τι γίνεται ΜΕΣΑ χωρίς εμάς;».

Αποχώρησα με τύψεις και ήμουν έτοιμος να επιστρέψω, αλλά έπρεπε να μιλήσω μαζί σου στο τηλέφωνο που είχα απενεργοποιήσει. Άλλωστε τις ώρες που έμεινα ΜΕΣΑ «φωτογράφησα» τόσες πολλές κινήσεις που από κάποια στιγμή και μετά έδειχναν τόσο διαφορετικές μεταξύ τους και ας μην ήταν… Από μακριά που καθόμουν την τελευταία ώρα η σκηνή φαινόταν να ίπταται… φαινόταν σαν πίνακας ζωγραφικής που ξαφνικά ζωντανεύει… Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο εντυπωσιάστηκα. Το αντίδοτο στην φαινομενική στασιμότητα ήταν ν’ αλλάζεις θέσεις και να παρατηρείς από μακριά το όλο δρώμενο, μόνο που το κατάλαβα αργά… Φαντάσου τώρα, ένα διαμέρισμα τύπου loft, δύο φορές μεγαλύτερο απ’ αυτό που είχαμε όταν μέναμε στη Νέα Υόρκη… διακοσμημένο τόσο μινιμαλιστικά που το ΙΚΕΑ θα τραβούσε τις κοτσίδες του. Το φαντάστηκες; Κακώς το φαντάστηκες, γιατί στην πραγματικότητα δεν ήταν ένα διαμέρισμα, ήταν πολλά… αμέτρητα διαμερίσματα με θέα τον Υμηττό, την Ακρόπολη, τον Αττικό ουρανό, τους γκρίζους κοινόχρηστους τοίχους, τα σύννεφα, τ’ αστέρια, τα απέναντι διαμερίσματα… κι άλλα πολλά… Εκεί μέσα, όλοι έκαναν ό, τι ακριβώς κάνουμε εσύ κι εγώ… ό, τι κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο… Όχι, όχι… δεν πετούσαν τα παπούτσια και τις κάλτσες τους εδώ κι εκεί όπως εσύ… Ούτε έπαιρναν ο ένας τον άλλο αγκαλιά, όπως εγώ εσένα… Έκαναν ό, τι κάνει ο καθένας από εμάς όταν είμαστε μόνοι… Αυτή είναι η υπόθεση του ΜΕΣΑ. Ένας καθρέφτης κάποιων στιγμών της καθημερινότητάς μας… και για μένα μια φυσική συνέχεια του «2» μιας και μετρώντας αντίστροφα σειρά έχει το «1», το άτομο… η μονάδα… Το μόνο που έλειπε ήταν μια από τις πιο συνηθισμένες πράξεις ενός μοναχικού ανθρώπου… φαντάζομαι για ευνόητους λόγους… ο αυνανισμός… Δεν ξέρω γιατί, τι συνέβη σ’ εμένα, και γιατί κατέληξα στο συμπέρασμα αυτό που σου γράφω. Όσο η ώρα περνούσε, μου φαινόταν ότι τίποτα δεν επαναλαμβανόταν, κάθε τόσο έβλεπα κάτι διαφορετικό που έσπαζε τη σειρά των κινήσεων που είχα απομνημονεύσει… Μάλιστα όταν μέσα στα διαμερίσματα εμφανιζόταν περισσότεροι από ένας (ή μήπως ήταν ο ίδιος που ανταγωνιζόταν τον εαυτό του;) ο συγχρονισμός και η αλληλουχία των κινήσεων χτυπούσε κόκκινο και έδειχνε πόσο καλά σκηνοθετημένο ήταν το δρώμενο. Έπιασα τον εαυτό μου να χτυπά παλαμάκια σαν μικρό παιδί, όταν από το πουθενά εμφανιζόταν ξαφνικά κάποιος κάτω από τη ντουζιέρα… όταν αντί της γυναίκας έβγαινε άντρας… όταν ο Απόλλωνας δεν ξεχώριζε από την Αφροδίτη πια… Έπιασα τον εαυτό μου ν’ αναρωτιέται συχνά που κρύβεται ο μάγος που κάνει όλα αυτά τα μαγικά και θύμωσα που δεν τόλμησα να διαφοροποιηθώ από τους άλλους και να χειροκροτήσω γι’ αυτό που έβλεπα… Λίγο πριν φύγω, δάκρυσα… παρατηρώντας μια λεπτομέρεια την οποία δεν πρόσεξα από την αρχή… Να σου πω το λόγο που δάκρυσα; Μη γελάσεις! Μου φάνηκε τόσο τρυφερή, τόσο μαμαδίστικη η κίνηση του να σκουπίζεις επιμελώς τα αυτιά σου μετά το μπάνιο… (… γελάς, το ξέρω)…

Φτάνοντας στο σπίτι προσπάθησα να μην κάνω καμία από τις κινήσεις που επαναλαμβάνω καθημερινά… Σχεδόν τα κατάφερα, αλλάζοντας τη σειρά… Κάθισα ώρες στο μπαλκόνι και μετά αντί να ξαπλώσω, βγήκα ξανά έξω… κι ας έβρεχε… Περπάτησα σιγοτραγουδώντας ένα τραγούδι που άκουγα συνέχεια όσο βρισκόμουν στο ΜΕΣΑ, ένα τραγούδι γροθιά στο ΜΕΣΑ μιας και ξεκινάει με την προτροπή, βγάλε με ΕΞΩ…

*

* There is a light that never goes out – Sara Lov

Advertisements