Κρεμασμένος πάνω σου

Ξέρεις ότι είσαι όμορφος;

Το ξέρεις

Πόσοι σου το είπαν χθες; Σήμερα; Τις τρεις τελευταίες ώρες;

Κάθομαι και θυμάμαι την απαλότητα των μαλλιών σου… τότε… που είχες και τις μπούκλες… Θυμάμαι την υφή του δέρματός σου… τις ομορφιές του κορμιού σου… Ναι, είσαι όμορφος και δεν μπορείς να κρυφτείς… Χάνεται το βλέμμα πάνω σου… Βράζει το αίμα όποιου σε κοιτά. Δεν μπορούν να κρυφτούν οι σκέψεις… Θυμάμαι τον τρόπο που με κρατάς απλώνοντας τα χέρια σου για να μη σου ριχτώ… Θυμάμαι το πρόσωπό σου… ένα σιδηρούν παραπέτασμα μεταξύ της σκέψης και της πραγματικότητας. Πόσες φορές μπροστά σου έχει χαθεί η αυτοσυγκράτησή μου! Άραγε μένει κανείς απαθής όταν σε βλέπει;

Κι αν δεν μένει… πως τον συγκρατείς; Πως τον απωθείς;

Πες μου γιατί δεν είμαι εκεί…

Πες μου με τον δικό σου τρόπο… για να μη σε καταλάβουν… μη σταματήσεις να είσαι δημοφιλής εξαιτίας μου!

Είναι λάθος να χάσεις την αποδοχή τους για μένα

Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι λείπεις

Νομίζω κάθε στιγμή πως θ’ ακούσω τη φωνή σου

Εξαπατώ τον εαυτό μου κοιτώντας το χαμόγελο του Λουκά που είναι ίδιο με το δικό σου… τον κοιτώ με μίσος γιατί σου μοιάζει… τον κοιτώ με χαρά γιατί σου μοιάζει…

Γιατί με κάνει να πιστεύω ότι είσαι δίπλα μου…

Γιατί μου μιλάει όπως εσύ όταν σου μάθαινα να μιλάς Ιταλικά

Γιατί μ’ αφήνει να παίξω πιάνο με τα δάχτυλα μου στο στήθος του…

Γιατί παίρνει ριμπάουντ τόσο αδέξια όσο εσύ…

Α! Επειδή χθες σε άκουσα ανήσυχο… Δεν θέλω να σου γεννιούνται αμφιβολίες για μένα… Ούτως ή άλλως ότι είναι να κάνουμε… θα το κάνουμε όταν γυρίσεις, όπως πάντα…

Αν κάτι συμβεί και υποκύψω, να ξέρεις πως δεν θα το συγχωρήσω στον εαυτό μου

Κρέμομαι πάνω σου και θα συνεχίσω να μένω κρεμασμένος

Πως θα το καταφέρω;

Αυτό είναι μια άλλη ιστορία

Μου λείπεις πολύ… κι όταν συνειδητοποιώ σε πόσα θα μπορούσες να συμμετέχεις, τόσο πιο πολύ μου λείπεις…

Σε φιλώ!

Πριν το επισκεπτήριο

Κάθομαι στην αυλή του πατρικού μου σπιτιού, κάτω από τ’ αστέρια, μ’ ένα ποτήρι βότκα στο ένα χέρι και με το κινητό τηλέφωνο στο άλλο… Ένα αεράκι ψιθυρίζει περνώντας μέσα από τα δέντρα… Διαβάζω το μήνυμα που μου στέλνεις κι ένα χαμόγελο ζωγραφίζει ολόκληρο το πρόσωπό μου… Έχουν περάσει τόσες ημέρες από την τελευταία φορά που ήρθαμε σε επαφή, λίγο προτού παρουσιαστείς… Ήταν μια βραδιά σαν την αποψινή, δροσερή… άκρως φθινοπωρινή… Καμία σχέση με τον καιρό στη Νέα Υόρκη… Το σκοτάδι σκαρφαλώνει στο νυχτερινό ουρανό και κάνει καντάδα στον τραγανό αέρα… Είμαι απολύτως ζαλισμένος από το βότκα και αναστατωμένος απ’ αυτά τα λίγα λόγια που διαβάζω στην οθόνη του κινητού… Ξαναζώ τα πάντα από την αρχή μέχρι το τέλος… Οι επιθυμίες μου με καταναλώνουν για μια ακόμη φορά…

Τον θέλω τόσο πολύ…

Στις μέρες που έχουν περάσει μέχρι τώρα, θέλει δεν θέλει μένει ζωντανός για τα καλά μέσα στο μυαλό μου… Σκέφτομαι τη ζωή του εκεί που βρίσκεται… αυτά που ξέρω και όλα όσα αγνοώ… Είμαι περίεργος για κάποια πράγματα όπως για παράδειγμα για την στολή που φοράει… τι τρώει… τι είδους μουσική ακούει… Το μυαλό μου τσαλαβουτάει σε βαθιά, σκούρα νερά… Πιθανολογώ πως περνάει καλά, όπως ακριβώς το έχουμε κανονίσει… Άραγε, θα σκέφτεται κι αυτός εμένα; Θα του έρχεται το όνομά μου στο στόμα του; Θα έχει την φωτογραφία μου στη τσέπη ή κρυμμένη κάπου, θύμα της κλειδαριάς; Θα του λείπουν οι ψίθυροί μου; Ποιος θα καθαρίζει την παρηκμασμένη βρωμιά από τα αυτιά του; Θα είμαι πρωταγωνιστής στις σκέψεις του όταν σιγά-σιγά θα αγκαλιάζει τον πρησμένο πούτσο του με κίνδυνο να τον αποκολλήσει; Ποια χέρια θα ξύνουν την πλάτη του όταν θα κάνει μπάνιο;

Πόσα θα έδινα για να διεισδύσω στον κόσμο του!

Είναι μια σκέψη που περνάει από το μυαλό μου ξανά και ξανά… Βρίσκω συχνά τον εαυτό μου να χάνεται στις αναμνήσεις των ερωτικών μας επαφών… Ο πούτσος του ακουμπά σε κάθε μέρος του κορμιού μου λίγο πριν ή μετά το αποκορύφωμα… σε γνωστές και άγνωστες θέσεις… Μας φαντάζομαι να κάνουμε έναν έρωτα απελπισμένο, τα κορμιά μας να αλωνίζουν το ένα το άλλο και ο κάθε οργασμός να είναι μεθυστικός…

Είναι δύσκολο να αποχωρίζεσαι έναν άντρα που τον έχεις «μεγαλώσει» με αγάπη…

Οι ώρες περνούν…

Στο αυριανό επισκεπτήριο θα πάρω μαζί μου και τον Λουκά, για πρώτη φορά…

Ο ορισμός της ευχαρίστησης

Θα ήθελα να σε πάρω από πίσω… τώρα… αυτή τη στιγμή…

Κι επειδή δεν μπορώ… θυμάμαι…

Είναι τόσο ζωντανές οι εικόνες στο μυαλό μου από τα προηγούμενα γαμήσια μας που μπορώ να σε δω ξεκάθαρα μπροστά μου… γονατισμένο… στημένο στα τέσσερα… γυμνό… Οι εικόνες αυτές προκαλούν αναταράξεις στο κορμί μου και ο πούτσος μου σηκώνεται ψηλά… ενστικτωδώς… πιστεύοντας ότι θα βρεθεί μέσα σου… βαθιά μέσα σου… Συγχωρώ την επιπολαιότητά του… είναι πεινασμένος, γι’ αυτό…

Τον παίρνω στο χέρι μου και τραβάω μαλακία… Γλιστρώ τα δάχτυλά μου μπρος – πίσω… ρυθμικά… κατά μήκος του πούτσο μου… Αναστεναγμοί συνοδεύουν κάθε κίνηση του χεριού μου… Κηλίδες διάφανου σπέρματος, σαν πινελιές, ζωγραφίζουν το χέρι μου…

Θα ήθελα να σε πονέσω μ’ αυτόν τον πούτσο…

Θα ήθελα να βρεθώ μέσα σου μ’ αυτόν τον πούτσο…

Στη φαντασία μου φαίνεσαι τόσο καλά, εδώ, μπροστά μου… με το κεφάλι σου ακουμπισμένο σ’ ένα μαξιλάρι και τον κώλο σου προκλητικά, υπέροχα εκτεθειμένο… Το χέρι μου χαιρετά την θερμή υγρασία της κωλοτρυπίδας σου… Συνεχίζω την μαλακία με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο χαϊδεύω το στήθος σου… τραβάω και τρίβω τις ρόγες σου… Θα ήθελα να ξεπρόβαλες από μια γωνία για να με παρακολουθήσεις… θέλω να με παρακολουθήσεις…

Επιθυμώ έντονα μια ερωτική επαφή… Θα μπορούσα να χύσω τόσο εύκολα με όλες αυτές τις σκέψεις, αλλά κρατιέμαι παίρνοντας το ρίσκο να υποστώ ένα εγκεφαλικό επεισόδιο εξαιτίας της καύλας… Διατηρώ τον ρυθμό, σαν να περιμένω να έρθεις… Φωνάζω το όνομά σου για να σε αισθανθώ δίπλα μου, όμως αυτό δεν είναι αρκετό για μένα… τουλάχιστον τώρα… Θέλω να βρεθώ μέσα σου… Θέλω να βρεθεί ο πούτσος μου στην κωλοτρυπίδα σου… Θέλω να σε γαμήσω…

Μπορώ να σε προσεγγίσω, πάντα στη φαντασία μου… Το ένα μου χέρι χαϊδεύει ακόμα τον πούτσο μου που είναι τόσο σκληρός… τόσο όρθιος… Με το βλέμμα μου εντοπίζω την υγρή κωλοτρυπίδα σου… Αναστενάζεις από ευχαρίστηση… Σπρώχνω μέσα σου τα δάχτυλά μου… Άσεμνοι, υγροί ήχοι βγαίνουν από την κωλοτρυπίδα σου καθώς κινώ τα δάχτυλά μου… καθώς τρίβω τα τοιχώματα της κωλοτρυπίδας σου…

Δεν μπορώ να περιμένω άλλο… θέλω να σε γαμήσω τόσο άσχημα…

Θέλω να νιώσεις το πρησμένο κεφάλι του πούτσου μου να ολισθαίνει μέσα σου…. Να σε πιέζει… Να κινείται μπροστά… Να βγαίνει έξω… Να διεισδύει ξανά… ν’ ακολουθεί με ενθουσιώδη διαδρομή στην κωλοτρυπίδα σου λίγο προτού τραβηχτεί ξανά πίσω… και ξανά μπροστά… βαθιά… βαθύτερα… ενώ χυμοί πηχτοί θ’ αρχίζουν να αναβλύζουν…

Θέλω να έρθεις… Είσαι κάτι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή… Είμαι σίγουρος ότι θα σε συνταράξω… Είμαι σίγουρος ότι θα ουρλιάξεις από χαρά όταν θα βρεθώ μέσα σου σπρώχνοντάς σε σαν να είμαι κριάρι… Ξέρεις τι να κάνεις για να με τελειώσεις… Ξέρεις τι να κάνεις για να δεις τον πούτσο μου να πάλλεται σκληρά… Ξέρεις τον ορισμό της ευχαρίστησης όταν μια ζεστή υγρή πλημμύρα σπέρματος θα γεμίσει την κωλοτρυπίδα σου κι εσύ θα ζητάς κι άλλο… κι άλλο… ξανά και ξανά…

Θεέ μου…

Χρειάζομαι επειγόντως ένα γαμήσι… και θέλω να ξέρω ότι το θέλεις κι εσύ…

Πρέπει να γνωρίζω τι θέλεις…

Πρέπει να γνωρίζω πόσο πολύ θέλεις να έρθεις…

Γι’ αυτό τηλεφώνησέ μου…

Πες μου…

Πες μου ό, τι το χρειάζεσαι…

Πες μου πως θέλεις να σε γαμήσω

Είμαι τόσο γαμημένα καυλωμένος τώρα…

Μούσκεμα

Έβγαλα το κεφάλι μέσα από τα σκεπάσματα και κοίταξα το ρολόι… ήταν περίπου 12 το μεσημέρι… Ο Μιχάλης κοιμόταν ακόμη, έχοντας τα χέρια του γύρω από τη μέση μου για να μη του φύγω… Στη πρώτη προσπάθειά μου να σηκωθώ, με αγκάλιασε και άνοιξε τα μάτια του…

«Καλημέρα αγάπη…», με χαιρέτισε και μου έδωσε ένα φιλί…

«Μεσημέριασε…», του είπα χαμογελαστά…

Σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε έξω από το παράθυρο… Η συννεφιά προμήνυε βροχή… Μετά κοίταξε το ρολόι… Η ώρα ήταν 12 και έξι λεπτά…

«Πράγματι…», είπε… και με φίλησε ξανά…

Τον φίλησα κι εγώ, τη στιγμή που ένα χαμόγελο σχηματιζόταν στα χείλια του…

«Καμία ιδέα για το τι θέλεις να μαγειρέψω σήμερα;», ρώτησα…

Κούνησε το κεφάλι του δίχως να μου δώσει απάντηση… Τον τράβηξα στην αγκαλιά μου, έθαψα το πρόσωπό μου στα μαλλιά του και στη συνέχεια φίλησα τον λαιμό του…

«Μπορείς να μου απαντήσεις αργότερα…», μουρμούρισα…

Λίγο μετά συνειδητοποίησα πως όχι μόνο είχε κλείσει τα μάτια του αλλά και κοιμόταν ξανά…

Προσεκτικά, ξέφυγα από τα χέρια του και σηκώθηκα… Δίπλα από τον υπολογιστή, η συνδεδεμένη συσκευή του iPod είχε ήδη φορτιστεί… Το πήρα και επέστρεψα στο κρεβάτι… Ξάπλωσα ανάσκελα, έβαλα το ένα ακουστικό στο δικό μου το αυτί και το άλλο στο δικό του… Ο Μιχάλης κούνησε το κεφάλι του και μετά από λίγο άνοιξε τα μάτια του αναζητώντας με…

«Σου αρέσει το τραγούδι;», ρώτησα…

«Ναι…», μου απάντησε…

Σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε έξω από το παράθυρο… Έβρεχε…

Άφησα το ακουστικό στο αυτί του και σηκώθηκα ξανά από το κρεβάτι… Φόρεσα το κάτω μέρος της πυτζάμας και περπάτησα μέχρι την μπαλκονόπορτα… Άνοιξα τη συρόμενη γυάλινη πόρτα και βγήκα έξω…

Αναρωτήθηκα αν θα με ακολουθούσε…

Προτού ολοκληρώσω την σκέψη μου, άκουσα τα βήματά του και γυρίζοντας το κεφάλι μου, τον είδα να στέκεται δίπλα μου… Φορούσε μια κουκούλα στο κεφάλι του… Άπλωσε το χέρι του και σκούπισε τα υγρά μαλλιά μου και στη συνέχεια το πρόσωπό μου…

«Θα κρυώσεις…», μου είπε και με φίλησε…

«Αφού ξέρεις πόσο μ’ αρέσει η βροχή…», του είπα…

«Τι;», με ρώτησε…

«… ξέρεις πόσο μ’ αρέσει να με φιλάς στη βροχή…», του είπα…

Γέλασε…

«Άλλο είπες πριν… άλλο είπες τώρα…», μου είπε…

Χαμογέλασε και με φίλησε…

Τον έκλεισα στην αγκαλιά μου και ακούμπησα το κεφάλι μου στο κεφάλι του… Έβλεπα την βροχή να τεμπελιάζει πάνω στην κουκούλα του, παρόλο που και οι δυο ήμασταν εξίσου μούσκεμα…

Όταν με άκουσε να φταρνίζομαι, γέλασε…

«Θα πρέπει να πάμε μέσα πριν κρυώσεις για τα καλά… Όχι τίποτα άλλο… θα κολλήσεις και τον Λουκά…», μου είπε… λες και ήταν τα σύνθημα για να σταματήσει η βροχή…

Ο ήλιος είχε αρχίσει να φαίνεται μέσα από τα σκοτεινά σύννεφα και κάποιες από τις ακτίνες του μας τύλιξαν… Στον ουρανό ένα μικρό ουράνιο τόξο έδειχνε την σιλουέτα του…

Τύλιξα τα χέρια μου γύρω από τη μέση του…

«Φθινόπωρο χωρίς γρίπη, είναι σαν τα Χριστούγεννα χωρίς γαλοπούλα…», του είπα…

«Πράγματι…», συμφώνησε… «… αλλά δεν είναι και τόσο όμορφη η εικόνα μιας μύτης να τρέχουν μύξες…», μου είπε…

«Γιατί; Μια χαρά είναι…», του είπα…

Η βροχή είχε σταματήσει… Οι λιγοστές σταγόνες που έπεφταν προέρχονταν από τα κλαδιά των δέντρων που χόρευαν στον ρυθμό που ο αέρας πρόσταζε…

«Εντάξει… πάμε τώρα μέσα…», μου είπε

Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο

Όχι… δεν θα του γνωστοποιήσω πόσο σημαντικός είναι για μένα. Το ξέρει… λίγο ή πολύ… το ξέρει… Ωστόσο μπορώ να του το υπενθυμίσω το απόγευμα, σε μια από τις τηλεφωνικές μας επικοινωνίες… Θα του το υπενθυμίσω την ώρα που θα μου λέει τι περνάει και θα θέλει να του πω τις δικές μου αναμνήσεις… τις δικές μου εμπειρίες… Εννοείται ότι δεν θα μπορώ να δω το χαμόγελό του και την ζεστασιά των ματιών του, αλλά θα καταλάβω από τον ήχο την φωνής του πόσο άνετα αισθάνεται μιλώντας μαζί μου… Είναι τόσο εύκολο; Πρέπει να βάλω τα δυνατά μου για να ανεβάσω την διάθεσή του… Αναμφισβήτητα είναι ο πιο ωραίος απ’ όλους εκεί… Ποιος ξέρει; Είμαι όμως σίγουρος ότι συχνά-πυκνά θα δείχνει την αμηχανία του κολλώντας τα δάχτυλα στα χείλια του… ή θα τρίβει το λυγισμένο δάχτυλό του στην κορυφή της μύτης του…

Όχι… δεν κρατιέμαι… Θέλω να τον ακούσω… Για να είμαι ειλικρινής, θέλω να τον αγγίξω, αλλά μου αρκεί να τον ακούσω… Θα καταλάβω πόσο κουρασμένος είναι και θα προθυμοποιηθώ να του κάνω μασάζ για να χαλαρώσει… Κι εκείνος, μη μπορώντας αλλιώς, θα μου αρνηθεί ευγενικά και θα το αναβάλει για την ημέρα του επισκεπτηρίου… Κι εγώ τότε θα του πω πόσο υπέροχη είναι η ιδέα του… ή καλύτερα θα του πω ότι η πόρτα είναι ανοικτή και μπορεί να περάσει μέσα… Θα περάσει; Θα δουλέψει καλά στη φαντασία του η φαντασίωσή μου;

Το κορμί του θα έχει λυγίσει από την πίεση… Τα χέρια μου θα χαϊδέψουν τον πόνο στα πόδια του σε περίπτωση που δεν θα δειλιάσει και δεν θα τα τραβήξει πίσω… Τα ευαίσθητα πέλματα του άραγε θα έχουν ανταποκριθεί κατάλληλα στην χειραγώγηση της θητείας; Θα διώξω την ένταση από την πλάτη του τη στιγμή που θα κυκλοφορεί αμέριμνη… τη στιγμή που όχι και τόσο χυδαία βογγητά θα βγαίνουν από το στόμα του και θα χάνονται στην πορεία… Είναι τόσο ωραίο να του τρίβω τα πόδια… Δίχως να είμαι φετιχιστής, είμαι σίγουρος πως δεν θα αμφισβητήσει τις προθέσεις μου… Έτσι κι αλλιώς τώρα είναι απασχολημένος με άλλες… πιο αντρικές υποθέσεις… Κι εκεί που θα του κάνω μασάζ και θα τον χαϊδεύω περιστασιακά, θα του ψιθυρίσω πόσο σημαντικό είναι που έχει χάσει την επαφή του μαζί μου… με το άγγιγμά μου… Αν μου χαμογελάσει, θα πει ότι μπορώ να προχωρήσω… Θα τον ρίξω μπρούμυτα στο κρεβάτι και θα του βγάλω την στολή συνεχίζοντας να μιλώ ώστε να μη χάσουν τ’ αυτιά του την επαφή τους με τον ήχο της φωνής μου… Αυτό είναι το καλό της τηλεφωνικής επικοινωνίας… Το μεγαλείο της φωνής… η αλλαγή στον τόνο… ο αυτοσχεδιασμός… η πρόκληση… Εγκεφαλικά μπορώ να δω τον πούτσο του να επιμηκύνεται, περισσότερο από συνήθεια… λιγότερο από καύλα… Μπορώ ν’ ακούσω την ανάσα του να βγαίνει τραχιά… Μπορώ ν’ ακούσω τους ψιθύρους του να γίνονται αθόρυβοι για να μη μας ακούσει κανείς… Ξέρω πόσο διστακτικός είναι, αλλά ζητώ την επιείκεια, ή καλύτερα την συγκατάθεσή του… Θα καθίσω δίπλα του, θα στηρίξω τους αγκώνες μου πάνω του για να τον διαβεβαιώσω πως τίποτα δεν θα πάει άσχημα… Αναρωτιέμαι σαν ο πούτσος του σηκωθεί αμέσως… Λεπτομέρειες! Γιατί να μη σηκωθεί; Τόσο κουρασμένος θα είναι; Όλοι γνωρίζουν ότι ο πούτσος λειτουργεί με βάση τους δικούς του κανόνες…

Θα ακουμπήσω τα χέρια μου στα μαλλιά του και θα τον κοιτάξω κατευθείαν μέσα στα ζεστά μάτια του… Τέλος, θα τον φιλήσω… Θα του δώσω ένα γλυκό φιλί που θα πάρει ώρες μέχρι να χαθεί η γεύση του… Θα τον τυλίξω στην αγκαλιά μου έως ότου τον λειώσω… Κάπως έτσι θα μου παραδοθεί…

Θα μεταφέρω το στόμα μου στο στήθος του, λαμβάνοντας τις ρόγες του στα χείλια μου, θηλάζοντάς τις… δαγκώνοντάς τις… αργά, αλλά σκληρά… Στη συνέχεια θα εγκαταλείψω τον θηλασμό και θα απομακρύνω το στόμα μου από την μαλακή σάρκα του στήθους του… Θα παρατηρήσω ότι η αναπνοή του θα βγαίνει πιο βαριά… Θα τον κοιτάξω ξανά στα μάτια… στα μάτια του που θα είναι μεγάλα και άγρια, και κάπως πιο σκοτεινά…

*

- Είσαι καλά, Άλ;

- Ναι, μαμά…

- Τρώει μπανάνα ο Λουκάς;

- Μόνο σε χυμό

*

Έτσι όπως θα είναι ξαπλωμένος, θα πέσω πάνω του και θα τον φιλήσω…

*

- Αν την κόψω σε μικρά κομμάτια;

- Ναι

- Τι;

- Ναιναιναιναι…

*

… μέχρι που θα χάσει την αναπνοή του… Θα τυλίξω το κορμί του για να τον διατηρήσω κοντά μου. Με τα χέρια μου πίσω στην πλάτη του θα τον χαϊδέψω στους ώμους… όμως το χάδι αυτό θα έχει αντίκτυπο… λιγάκι χαμηλότερα… Σ’ αυτό τον τομέα δεν θα μπορούσα να μην είμαι αποτελεσματικός… Είμαι σίγουρος ότι λαχταρούσε αυτό το μούδιασμα… αυτή τη στύση… Είναι η ευκαιρία του… Είναι η ευκαιρία μου να αναλάβω αυτό το τέρας… αυτό το θηρίο που η σεξουαλική φύση καθορίζει… Πίστεψέ με… δεν θα σε βλάψω… αγαπητέ… Όλα είναι εντάξει… Γνωρίζω ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μέχρι ν’ απολυθείς…

Σε κατάσταση αμόκ

Το βλέμμα σου παρακολουθεί το ξεδίπλωμα της γλώσσας μου ή αλλιώς το καλωσόρισμα στη πρώτη σταγόνα σπέρματος που στάζει από την άκρη του πούτσου σου… Μόνο όταν κλείσω το στόμα σταματάς να κοιτάς… και χάνεις… Χάνεις την έκφραση του προσώπου μου τη στιγμή που δοκιμάζω στον ουρανίσκο την γεύση σου… Απλώνεις τα χέρια σου στο κεφάλι μου και ανασηκώνεσαι σαν λαβωμένο ζώο για να γεμίσεις με οξυγόνο τα πνευμόνια σου… Γέρνεις το κεφάλι σου προς τα πίσω και δίνεις έμφαση στη γράμμωση των κοιλιακών σου… Ο πούτσος σου κείτεται πρησμένος ακόμα στο στομάχι σου… Με το χέρι μου πειράζω την ευέλικτη μορφή του… Του δίνω μια απαλή ώθηση προς τα πάνω, του αλλάζω θέση… Με το αριστερό χέρι χαϊδεύω τον κώλο σου και με το δεξί τον πούτσο σου επιδιώκοντας να κάνω ξανά σκληρή την μαλακή σάρκα αυτού του τόσο ευαίσθητου σημείου του κορμιού σου… Βομβαρδίζω το κορμί σου με χάδια… Τρέχω τα δάχτυλά μου σε κατάσταση αμόκ πάνω – κάτω στον πούτσο σου… Σκύβω και περιστρέφω την γλώσσα μου σ’ ένα τυχαίο, αργό, μικρό κύκλο, αυξάνοντας ολοένα τον ρυθμό μου… Ο πούτσος σου κορδώνεται… Σκληραίνει ξανά σε κάθε γλείψιμο… σε κάθε βουτιά του στο στόμα μου… Κάθε κίνησή μου με ακρίβεια φέρνει την χαρά τόσο σ’ εσένα, όσο και σ’ εμένα… Με σταθερές κυλινδρικές κινήσεις ο πούτσος σου βυθίζεται μέσα και έξω στο υγρό μου στόμα… Τα αρχίδια σου, σαν βαρίδια, πηγαινοέρχονται δεξιά – αριστερά… σκουντουφλώντας εναλλάξ στα μπούτια σου… Όταν ο ρυθμός μου αλλάζει, αλλάζει και η κίνησή τους… Ένας αναστεναγμός πηγάζει από το στόμα σου και προτού προλάβει ν’ ακουστεί καλά – καλά, σωπαίνει στα χείλια σου που τα φιλώ… Η γεύση της μέντας εισέρχεται στο στόμα μου… Η αναπνοή σου γίνεται ασταθής… Πέφτω ξανά κάτω… Ακουμπάς και τα δυο σου χέρια στο κεφάλι μου και μου τραβάς απαλά τα μαλλιά… Ο πούτσος σου κάνει βόλτες στο στόμα μου… Μια σταγόνα σπέρματος, λευκή και αστραφτερή σαν το μαργαριτάρι γίνεται παρελθόν στη γλώσσα μου… Αρπάζεις το κεφάλι μου με τα χέρια σου και το κρατάς σφικτά στο ύψος των αυτιών… Κύματα αναστεναγμών από το στόμα σου γεμίζουν τον αέρα σαν προδοσία στη σιωπή… Τα άκρα σου κινούνται πάνω – κάτω στο στρώμα… Σηκώνω το βλέμμα μου και παρακολουθώ τις εκφράσεις που ξυπνούν το πάθος στο πρόσωπό σου, καθώς αρχίζω να αντλώ τον πούτσο σου ρουφώντας τον και χαϊδεύοντας τον με τη γλώσσα μου… Τα χέρια σου δεν σταματούν να οδηγούν το κεφάλι μου… Θα ήσουν απερίσκεπτος αν τα έδιωχνες από πάνω μου… Ο πούτσος σου γίνεται μια νάρκη έτοιμη να σκάσει… Οι φλέβες διογκώνονται από το αίμα σαν γυμνασμένοι μυς… Τα αρχίδια σου συνεχίζουν να κινούνται πάνω και κάτω ανάμεσα στα πόδια σου…

Το κεφάλι μου καίει σαν να είναι καζάνι που βράζει στην κόλαση… Η θερμότητα της γλώσσας μου αγγίζει τον όρθιο πούτσο σου και συλλέγει άλλη μια σταγόνα σπέρματος… Από τον ήχο της αναπνοής σου την στιγμή της εξόδου της από τα πνευμόνια σου, καταλαβαίνω την ταχεία έκρηξη του πούτσου σου στο στόμα μου… Ο πούτσος σου δονείται και χύνει… Μια βροχή από γλυκό νέκταρ με γεμίζει… μια έντονη βροχή… Δεν προλαβαίνω να καταπιώ… Γέρνεις ξανά το κεφάλι σου προς τα πίσω βγάζοντας ιαχές νικητή… σε μια οκτάβα πιο πάνω από τον ήχο της φωνής σου όταν μου μιλάς… φυσιολογικά… “Ααααα” και “Ιιιιι” και “Έεεεεεε” διασκορπίζονται στον αέρα και φτάνουν με ταχύτητα φωτός στα αυτιά μου… Και μετά παγώνεις σαν εφαρμογή σε λειτουργικό περιβάλλον Windows… Σκούζω σαν κουτάβι και σε γλείφω… σχεδόν παντού… Το κορμί σου κλονίζεται στο καταστροφικό, σαν σεισμό, πέρασμα της γλώσσας μου… Το βάρος του πούτσου σου πέφτει στα χέρια μου… Τραντάζει αβοήθητος και συσπάται… Η στύση σου ξεθωριάζει… και ο πούτσος σου πέφτει σαν να έχει αστάθεια… Επανέρχεται στις φυσιολογικές του διαστάσεις… πάντα τόσο ευαίσθητος… Τον κοιτώ… και με αφήνεις να τον κοιτώ, ενώ θα μπορούσες να με τραβήξεις προς τα πάνω με μανία από τα μαλλιά μου… Όμως είσαι πολύ ευγενικός!

Πρωτεύουσα

Αυτές είναι οι στιγμές που θα θυμάμαι από την πρωτεύουσα…

Βόλτες στους πολυσύχναστους δρόμους…

Ο Λουκάς στην Πλατεία Συντάγματος να πετάει το πάνινο τεράστιο ζάρι ψηλά

(και μετά να τρέχει με χαρά στην ανοικτή αγκαλιά μου φωνάζοντας “Μπαμπάδα” μέχρι να βρει ασφάλεια χώνοντας το κεφάλι του στο παλιό δερμάτινο σακάκι μου μυρίζοντας το άρωμά μου και τρίβοντας το ρόδινο μάγουλό του στο πουλόβερ μου)

Στάση στο Starbucks, για καφέ… Φιλιά στη γωνιά… Ο ατμός από τα χριστουγεννιάτικα ροφήματα να ζεσταίνει τα πρόσωπά μας…

Τα δαχτυλικά αποτυπώματά μας στο τραπέζι

Το μισό χριστουγεννιάτικο αρκουδάκι στο στόμα του Λουκά

Παιχνίδια με τις σκιές στον φωτισμό…

Η κανέλα να γλιστράει στη γλώσσα μου

Ντροπαλές ματιές και δαγκωμένα χείλια…

Αμηχανία με παίξιμο των δαχτύλων μέσα στα παπούτσια…

Το πρώτο βάλς με τον Λουκά στο μετρό με μουσική του Yann Tiersen

Κολοτούμπες στο στρώμα

Το τρίξιμο του κρεβατιού από τα γέλια

Η παγίδα που έστησα με τα χέρια μου για το κορμί σου

Η ακινησία μπροστά στο ανοικτό παράθυρο για να ζωγραφίσει ο άνεμος πεταλούδες στον λαιμό σου

Το κερί να στάζει στο χέρι σου και το στοίχημα για το πότε θα το ανοίξεις

Τα ψηφιδωτά στον τοίχο

Η εξήγηση στις αγωνίες και τους φόβους σου

Η προσευχή για το θαύμα

Το άγγιγμα της ουλής στο μάγουλό σου μετά το ξύρισμα

Τα φιλιά στα σφραγισμένα σου χείλια

Τα καβουράκια στα ματόκλαδα του Λουκά

Τα χαμόγελα, διάσπαρτα στους δρόμους

Ο ενθουσιασμός και ο χορός του Λουκά στο κρεβάτι ακούγοντας το “… αρκεί το παριζάκι μου να είναι Υφαντής”

(κρατώντας μια βούρτσα μαλλιών ως μικρόφωνο)

Τα “πρέπει” και τα “μη” σου

Οι λέξεις σου που γεννούσαν αστέρια

Αποκύημα φαντασίας

Γλιστρώ πάνω στο κορμί του σαν νερό, σαν μαγεμένο νερό που αποζητά την απόλαυση ένα απόγευμα λίγο μετά την ζέστη του καλοκαιριού… Χαϊδεύω και φιλώ τον μάγο της καρδιάς μου έτσι όπως είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με απλωμένα τα άκρα του, σε αντίθεση μ’ εμένα που πάντα κουρνιάζω… Το άρωμά του είναι γλυκό και χαλαρωτικό, όπως το άρωμα της βανίλιας… Δεν είναι τυχαίο… μόλις βγήκε από το ντους… Οι σταγόνες του νερού, όσες δεν πρόλαβαν να αποδεκατιστούν από το χνούδι της πετσέτας, κυλούν ακόμη στο δέρμα του… Δεν μπορώ να μην τον γλείψω Τον βλέπω σαν φάρμακο… κάτι σαν φάρμακο… Πρέπει να πάρω την δόση μου… Πρέπει ν’ αφήσω πάνω του την σφραγίδα του εμπορικού σήματός μου… Μου αρέσει η αίσθηση του δέρματός του… Όσο αργά κι αν προχωρώ, σε κάθε βήμα της γλώσσας μου, ανακαλύπτω και κάτι διαφορετικό… Η ανάσα μου βγαίνει βαριά… Πλέκω τα πόδια μου στα δικά του… Τα δάχτυλά μου με αξιοθαύμαστη γενναιοδωρία σκαρφαλώνουν στο κορμί του… πλησιάζουν επικίνδυνα στο σημείο εκείνο που υπήρχαν μπούκλες στα σοκολατένια μαλλιά του… Αχ! Αυτές οι μπούκλες του! Ήταν σαν την ζούγκλα για να μπορώ να παίζω τον Ταρζάν, και πάλι… δεν μου ήταν αρκετές…

Αφήνοντας λίγα ίχνη σάλιου γύρω από τα χείλια του, τα στόματά μας συναντιούνται… και οι γλώσσες μας χορεύουν με τον πιο προκλητικό τρόπο…

“Ήρωα… Κορυφαίε…”, του λέω με θαυμασμό!

Εντοπίζω με τα δάχτυλά μου το περίγραμμα των ρογών του στήθους του και τους γυμνασμένους μυς του στομαχιού του… Το μυαλό μου χάνεται σε μια θάλασσα φουρτουνιασμένη… σε μια θάλασσα ηδονής… Καταπίνω τα κύματα που με καλύπτουν και βγαίνω γρήγορα στην επιφάνεια…

“Αγάπη μου… Βασιλιά μου…”, του λέω με δέος…

Η ανάσα του αναπηδά προτού φτάσει στο πρόσωπό μου… Με δελεάζει με το βλέμμα του… Με πιάνει στα χέρια του και με τραβάει προς τα πάνω, προστατευτικά, σαν μόλις να βγήκα από το κέλυφος… Είναι αρκετά δυνατός για να αρνηθώ οτιδήποτε είναι έτοιμος να μου προσφέρει… Η απόλαυση έρχεται σε κύματα… Κινδυνεύω να πνιγώ για μια ακόμα φορά… Κραυγάζω, όχι από φόβο… όχι από πόνο, αλλά από χαρά κι ευχαρίστηση… Ουρλιάζω και οι ήχοι που βγάζω ακούγονται σαν συμφωνία που συνέθεσαν άγγελοι… Τα ουρλιαχτά χαράς φτάνουν στ’ αυτιά του για να συνεχίσει… Έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο σχεδόν εκρηκτικό… Κοιτάζω τα κοκκινισμένα μάτια του… Το πρόσωπό του είναι χαμογελαστό… Τα χέρια του αρπάζουν τα χέρια μου… Τα κορμιά μας σπάζουν από την πίεση που ασκεί το ένα στο άλλο… Κραυγές και αναστεναγμοί γέλιου ξεφεύγουν από τα στόματά μας… Σηκώνω το κεφάλι μου και κοιτώ το ταβάνι… Άραγε τ’ αστέρια που βλέπω είναι αποκύημα της φαντασίας μου;

“Ήρωα… Ω, ήρωα! Πόσο όμορφος είσαι…”, του λέω…

Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο όμορφο άντρα από τον δικό μου άντρα… Τα χείλια του ανταποκρίνονται για μια ακόμη φορά… Τα πόδια μας πλέκονται ξανά μεταξύ τους και χωρίς να το καταλάβουμε διεισδύει διαδοχικά ο ένας μέσα στο κορμί του άλλου… Δεν ζητώ τίποτα… Αφήνομαι… Είναι πολύ ευχάριστο αυτό που συμβαίνει για να το διακόψω ή να το εμπλουτίσω… Με την ολοκλήρωση, ο ήλιος δεν λάμπει πια και η βροχή πέφτει με όλο και περισσότερη δύναμη…

“Είσαι το μοναδικό μέσο ψυχαγωγίας μου… Κανείς ποτέ δεν θα σε κόψει”, του λέω… “… δεν μπορώ χωρίς εσένα…”

Δελεαστικές προτάσεις

Εσύ, κύριε… Με το υπέροχο χαμόγελο και το γυμνασμένο κορμί. Ναι, σ’ εσένα μιλάω… Πραγματικά δεν ξέρω τι σκοπεύεις να κάνεις απόψε για μένα… Γι’ αυτό χαμογελάς μ’ αυτό τον τρόπο, έτσι; Καλά λοιπόν… Κάνε ό, τι θέλεις… Ξεκίνα να εκτελείς το σχέδιό σου σέρνοντας τον αντίχειρά σου στα χείλια μου… Πλησίασε και ψιθύρισε δελεαστικές προτάσεις στα αυτιά μου…

«Θέλω να με γλείψεις…», μου λες…

Αγγίζεις το πηγούνι μου και παίρνω τον αντίχειρά σου στο στόμα μου… Γλείφω… Θέλω να γλείψω και τα χείλια σου για να δω αν η γεύση τους είναι τόσο καλή όσο η αναπνοή σου που μυρίζει μέντα… Μου αρέσει… Ναι, μου αρέσει… Για να σου δείξω πόσο μου αρέσει θ’ αρχίζω να τρίβω πάνω-κάτω τα χέρια μου στο κορμί σου σαν να δουλεύω σε αργαλειό… Θέλω να σε χαϊδεύω μέχρι αργά το βράδυ… ίσως και για πάντα…

Με παγιδεύεις μέσα στα ασφαλή όρια των χεριών σου… μέσα στην αγκαλιά σου… Ταυτόχρονα γαργαλάς τα πλευρά μου… Χαμογελώ σαν ντροπαλό παιδί που δεν γνωρίζει καλά τον εαυτό του… Με φροντίζεις… Ακουμπώ το χαμόγελό μου στα χείλια σου… Σε φιλώ… Φέρνεις προσωρινά τα χέρια σου στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και με τα δόντια σου ξεκουμπώνεις τα πρώτα-πρώτα κουμπιά του πουκάμισού μου… Στην διαδρομή των δοντιών σου αφήνεις σημάδια από τα σάλια σου… Θέλω να σου κάνω παρατήρηση για την συμπεριφορά σου… Χαϊδεύω τα ξυρισμένα μάγουλά σου… Κρατώ την απαλότητά τους για μένα… Με φιλάς κατά διαστήματα στα χείλια και στο πρόσωπο… Τα δάχτυλά σου παίζουν με τα μαλλιά μου… Τα κάνεις… χάος… Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που είναι πιο μεγάλα από τα δικά σου… Με τα χέρια μου υποδύομαι τον εμπειρογνώμονα πάνω στο κορμί σου… Σε καυλώνω… Είσαι καυλωμένος, κι όμως με κοιτάζεις μ’ αυτή τη τόσο αθώα σεξουαλική ματιά σου… Με κοιτάζεις και μου δείχνεις ένα τρέιλερ από τις σκέψεις σου… Έτσι κι αλλιώς σύντομα θα τις ξεδιπλώσεις μπροστά μου… θα τις εκπληρώσεις μαζί μου… στην κρεβατοκάμαρα ή στο ντους… ή ίσως ακόμη και σε κάποιο τυχαίο τοίχο… Δεν με ενδιαφέρει το σημείο, μου αρκεί να είσαι εσύ αυτός που θα με γαμήσει… σκληρά… αλαζονικά… Δεν με ενδιαφέρει από τη στιγμή που ξέρω πόσο γλυκός άνθρωπος είσαι… Δεν με ενδιαφέρει γιατί ό, τι κι αν κάνεις φέρνεις την απόλαυση στη ζωή μου και με βοηθάς να βλέπω τα πιο ευχάριστα όνειρα όταν κοιμάμαι…

«Πρέπει να είμαστε ενωμένοι… να μείνουμε ενωμένοι…», σου λέω… κι ας με περάσεις για τρελό… γι’ αυτό σου το λέω χαμογελώντας σαν ηλίθιος για να πιστέψεις ότι αστειεύομαι…

Μου χαμογελάς κι εσύ…

Ελπίζω να είσαι έτοιμος να με γαμήσεις όσο πιο καλά μπορείς, διαφορετικά δεν πρόκειται να σ’ αφήσω να παρουσιαστείς στο στρατό!

Πάλι χαμογελάς…

Μου φαίνεται ότι δεν ξέρεις πότε μιλώ σοβαρά και πότε αστειεύομαι…

Σημειωματάριο 2

Αγάπη μου,

Ξέρεις πόσο μ’ αρέσει όταν γαμιόμαστε… τις περισσότερες φορές, όλες τις φορές… αλλά στην πραγματικότητα αυτό που θέλω να ξέρεις είναι ότι πάντα… σχεδόν πάντα… θα ήθελα να είχαμε ακροατήριο… Θέλω να δει ο κόσμος τι ακριβώς κάνουμε… πως γαμιόμαστε… Θέλω να γίνει γνωστό σε όλους αυτό το μοντέλο, αυτό το είδος της αγάπης… Θέλω να μας εκθέσω… Θέλω να δείξω πως ένας άντρας μπορεί να χάσει την ανάσα σου… πως μπορεί να γίνει επαίτης για περισσότερα… Θέλω να δει όλο το σύμπαν πόσο σ’ αγαπώ… να δει το πάθος μου… να δει ότι δεν προσποιούμαι σε τίποτα όταν αγκιστρώνομαι, όταν σκαρφαλώνω πάνω σου για να κάνω ό, τι μπορώ… το καλύτερο για το τέλειο σώμα σου…

Έχω το σενάριο ήδη στα σκαριά… έναν καλό σκηνοθέτη ψάχνω για να γεμίσουμε τους κινηματογράφους μαζί… Θέλω να το δουν όλοι αυτό… Ναι, ναι… ξέρω… Δεν είμαστε ακόμη πολύ καλοί… Βρισκόμαστε στο στάδιο της μάθησης… Μαθαίνω πώς να μπαίνω μέσα σου και να σε γεμίζω… Μαθαίνεις κι εσύ… αν και μόλις και μετά βίας μπορώ να μιλήσω… μόνο να ουρλιάξω μπορώ… Έτσι δεν είναι;

Μου αρέσει η ιδέα να φοράω το άρωμα του σπέρματός σου… και όχι μόνο… μου αρέσει να στάζει, να κυλάει στο δέρμα μου… Μου αρέσει να φορώ τις ουλές των δοντιών σου στο λαιμό μου… σαν σημάδι στον ώμο στρατιώτη από τον πόλεμο… Θέλω όλοι να ξέρουν ότι έχω αγωνιστεί γι’ αυτές τις ουλές…

Είμαι ένας πολεμιστής… Αγωνίζομαι για την αγάπη κάθε βράδυ λίγο προτού αποκοιμηθώ… Όταν όμως ξυπνώ το πρωί είμαι ένας νέος άνθρωπος… ο άντρας σου…

+

«Αγάπη είναι η ανασφάλεια που όσο επιδεινώνεται τόσο αξίζει να δημοσιοποιείται… Είναι μια μορφή αναπηρίας που γυμνώνει τον λόγο σου και σε κάνει ρόμπα όταν πρόκειται να συνομιλήσεις μ’ ένα πρόσωπο… Αγάπη είναι το είδος της απόλυτης ταινίας τρόμου με πολύ μικρές στιγμές απόλυτης έκστασης… Όμως είναι τόσο γλυκιά που καταντά εθισμός… συνήθεια… ανάγκη…»

+

Αγάπη μου,

Πιστεύω ότι ξέρω πλέον τα περισσότερα απ όσα πιστεύεις για την αγάπη… Κι όμως θέλω να σ’ ακούσω να μου τα λες και όχι να τα διαβάζω, και μάλιστα κρυφά… Θέλω να σε ακούσω σαν το βουητό της μέλισσας. Θέλω να αισθανθώ την παρουσία σου περισσότερο από ό, τι θέλω και ξέρω ότι είναι…

Περνώντας τα όρια

Αγάπη μου,

Δεν ξέρω αν το πρόσεξες… όλοι στέκονται απέναντί μας… όλοι έχουν πάρει θέση μάχης εναντίον μας… Κάποια μέρα θα έχουμε την ευκαιρία να εξοντώσουμε αυτό το μίσος και ν’ αφήσουμε την αγάπη μας ν’ ακουστεί… ν’ αντηχήσει στις πεδιάδες… στους λόφους… στα βουνά… Πότε όμως θα ‘ρθει αυτή η μέρα;

Επιστρέψαμε με τον ίδιο τρόπο που φύγαμε… ΜΑΖΙ… Κι αυτός ο θρίαμβος αμφιταλαντεύεται πέρα-δώθε μεταξύ της επιτυχίας και της παραλίγο τραγωδίας… Δεν ξέρω πως σου φάνηκε το χθεσινό γεύμα με τους συγγενείς, προσωπικά το μυαλό μου πλημυρίζουν μαύρες σκέψεις για το αύριο… για εκείνες τις μοναχικές νύχτες που εσύ θα είσαι στο στρατόπεδο, πολύ μακριά από μένα κι εγώ ως παρανοϊκός θα ανοίγω τα παράθυρα και θα φωνάζω δυνατά το όνομά σου μήπως και μ’ ακούσεις…

Χθες κρυφάκουσα τον αδερφό μου να μιλάει… δεν ξέρω αν τα λόγια του ήταν προϊόν διασκέδασης από τα ποτά που κατανάλωσε ή τα έλεγε σοβαρά… Αυτό που κατάλαβα είναι ότι περίμενε, ίσως και να προσευχόταν κάθε βράδυ, να φύγουμε από τη ζωή ως θύματα ενός αυτοκινητιστικού δυστυχήματος… ή ενός ναυαγίου… ή μιας σύγκρουσης τρένων… Όσο κι αν σε σοκάρει, αυτό περίμενε να συμβεί… Παρόλα αυτά, είμαστε εδώ, τώρα… εσύ κι εγώ… ζωντανοί… Δεν περιμένω τίποτα από κανέναν… απ’ όλους… Και ξέρεις τι με στενοχωρεί περισσότερο; Έμεινα στο να κρυφακούω και δεν πετάχτηκα να πω ότι δεν είμαι ο ποιητής που αγαπάει το αυτονόητο… Είμαι ο βάρδος που είναι έτοιμος να φωνάξει στον κόσμο ότι είσαι ο άντρας της ζωής μου… η μόνη μου αγάπη… Αυτό, γαμώτο… αυτό μόνο ήθελα να πω… πόσο σ’ αγαπώ… και να του δώσω μια μπουνιά στο πρόσωπο… Πιστεύω ότι μερικές στιγμές πρέπει να περνάς τα όρια για να δώσεις στους άλλους αυτό που χρειάζονται…

Σε τρομάζω;

Άλλοι πρέπει να τρομάζουν

Εσύ όχι… Εσύ είσαι απλά, όλος, δικός μου…

Σημειωματάριο

«…Η αγάπη είναι μια μάχη με δεμένα μάτια σ’ ένα σκοτεινό δρομάκι στις τέσσερις το πρωί όταν είσαι πολύ κουρασμένος για τη νίκη και το μόνο που εύχεσαι είναι να ηττηθείς… Κι ας ήσουν νταής από τα γεννοφάσκια σου… Είναι μια γροθιά στο στομάχι… μια απελπισμένη προσπάθεια να καταπολεμήσεις κάτι, μόνο που δεν ξέρεις τι είναι αυτό… κι έτσι μένει να φιλιέσαι και να λες ερωτόλογα με υπόκρουση μια προβλέψιμη μουσική που συνήθως ακούγεται σε ασανσέρ ή στις αίθουσες αναμονής…»

+

Αγάπη μου,

Σε παρακολουθώ στον ύπνο σου. Το γνωρίζεις, ασχέτως αν για μένα αυτό παραμένει το ένοχο μυστικό μου… Σήμερα, άνοιξα κρυφά το σημειωματάριο σου και διάβασα την άποψή σου για το τι είναι αγάπη… Για να είμαι ειλικρινής, μπερδεύτηκα… δεν κατάλαβα αν αυτό που πιστεύεις είναι καλό ή όχι, αλλά σε κάποια σημεία γράφεις αλήθειες… Περίμενα να διαβάσω κάτι άλλο, όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία για να χάσω αυτή τη στιγμή… ναι, αυτή τη στιγμή που κοιμάσαι… αυτή τη στιγμή που ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου στο βαθύ ύπνο και ξέρω ότι βρίσκεσαι στα μισά του δρόμου για να δεις το πρώτο-πρώτο όνειρο σου… ίσως να το βλέπεις ήδη… να βλέπεις κάτι περισσότερο απ’ ότι μπορώ να καταλάβω…

Όταν είσαι ξύπνιος, μερικές φορές μιλάμε για πολλά, αλλά όταν φέρνω ως θέμα την αγάπη, μου λες ότι δεν είσαι έτοιμος… Έτσι μένεις σιωπηλός και αφήνεις εμένα να μιλώ και να αισθάνομαι… και να προβλέπω τις σκέψεις σου… Υπάρχει κάτι μαγικό πάνω σου… κάτι που μ’ εμποδίζει να νευριάσω… ή ακόμα χειρότερα να σου θυμώσω… Έχεις αυτό το είδος της εξουσίας που δεν είναι κακό… με κάνει σαν πιστεύω ότι με το να βρίσκεσαι δίπλα μου είναι ό, τι πιο σημαντικό θα μπορούσε να μου συμβεί… με κάνεις να το πιστεύω… και το πιστεύω…

Μ’ αφήνεις να μιλώ και κλείνεις τα μάτια σου και το μόνο που κάνεις είναι να εισπνέεις… να εκπνέεις… και να με κοιτάς… να με κοιτάς με το χρώμα των ματιών σου ν’ αλλάζει σε κάθε παραλήρημά μου και να γίνεται πρότυπο για κάθε ζωγράφο που ψάχνει στη φύση, στο σύμπαν, στον γαλαξία… για να βρει το τέλειο χρώμα…

Πίστεψέ με…

Ξέρω:

Όσα έγραψες για την αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο ένας πρόλογος… τα καλύτερα, αυτά που περιμένω, θα τα γράψεις μετά… στη συνέχεια…

Γεύμα με συγγενείς

Τον παρατηρώ από μακριά… από την άκρη του δωματίου… από πέρα… Είμαι πολύ περήφανος… Ο τρόπος που περπατάει του προσφέρει μια μυστηριώδη όψη, σαν ένα μυστήριο αεράκι να φυσάει τις μπούκλες του… Για μια στιγμή με κοιτάζει κι αυτός… ντροπαλά… συνεσταλμένα… Του κλείνω το μάτι και του κάνω νεύμα, αλλά δεν μου απαντά… Σηκώνω το χέρι μου για να τον χαιρετήσω ή μάλλον για να κάνω αισθητή την παρουσία μου, αλλά γρήγορα μετανιώνω… Βάζω τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού και συνεχίζω να τον κοιτώ… πλησιάζοντας πιο κοντά… Περνάω από μπροστά του… Η μυρωδιά του καθυστερεί στον αέρα… Εισπνέω και αισθάνομαι μια ζεστασιά να γεμίζει τους πνεύμονές μου… Όσοι συγγενείς δεν γνώριζαν μέχρι αυτή την ημέρα, αντιλαμβάνονται πως κάτι ερωτικό υπάρχει μεταξύ μας…

Γέρνω το κεφάλι στον ώμο μου και τον ακούω που μιλάει με μια θεία μου… Του κλείνω ξανά το μάτι… Μου χαμογελάει… Του χαμογελώ κι εγώ… Δεν μπορώ να πνίξω την επιθυμία μου να στρίψω τα δάχτυλά μου στις μπούκλες του και να τον φιλήσω… Και μετά… να τον σπρώξω στον τοίχο και να αισθανθώ το κορμί του να ταιριάζει με το δικό μου, αφήνοντας τα χέρια του να περιπλανηθούν πάνω μου…

Πίνω μια γουλιά χυμό πορτοκάλι, τινάζω το κεφάλι μου και διώχνω μακριά σκέψεις αυτού του είδους… Δεν τα καταφέρνω με την πρώτη… Σκέψεις περνούν από το μυαλό μου ακόμα μια φορά… Θέλω να γεμίσω με πολλά-πολλά φιλιά το κορμί του… να κλειδώσω τα χέρια μου γύρω από τη μέση του και να τον φυλακίσω στην αγκαλιά μου… να αισθανθώ το δέρμα του στο δέρμα μου… να αισθανθώ την ανάσα του έως ότου το στόμα του συναντήσει το στόμα μου… έως ότου δοκιμάσω την γεύση του με την γλώσσα μου…

Τινάζω ξανά το κεφάλι μου… Καταρρέω πρόχειρα σε μια καρέκλα… τυχαία, ακριβώς δίπλα του…

Η μυρωδιά του γεμίζει τα ρουθούνια μου…

Στέκεται δίπλα μου και μιλά…

Η φωνή του είναι τόσο όμορφη, σαν μουσική…

Κοιτάζω χαμηλά και συνειδητοποιώ ότι έχω καταστρέψει άθελά μου την χνουδωτή μπορντούρα του τραπεζομάντηλου… και όχι μόνο…

Είμαι καυλωμένος και δεν μπορώ με τίποτα να το κρύψω…

Σηκώνω το βλέμμα μου και τον κοιτώ που περπατά…

Το ίδιο μυστήριο αεράκι σηκώνει και ανακατεύει τις μπούκλες του…

Μοιάζει με άγγελο…

Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ένας άγγελος στέλνει έναν άνθρωπο στην κόλαση

Έναν άνθρωπο…

… εμένα…

Το αεροδρόμιο των συναισθημάτων

Κάθομαι στο αεροδρόμιο των συναισθημάτων

Περιμένω…

Περιμένω την πτήση μου

Αλλά εξακολουθώ να μη ξέρω που πρόκειται να πάω

Έτσι… περιμένω, απλά…

Κάθομαι και κοιτώ ολόγυρα

Δίπλα μου, το μωρό μου διαβάζει ένα περιοδικό που ποτέ δεν έχω ακούσει τον τίτλο του… Σίγουρα θα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά αυτό τον μήνα…

Τον βλέπω να ξεφυλλίζει αδιάφορα τις σελίδες, αλλά δεν του μιλώ

Κι ας έχω τόσες νέες ιστορίες να του πω

Είναι τόσο ήρεμος

Γι’ αυτό και τον ζηλεύω…

Γιατί εγώ έχω να κρατώ το αρκουδάκι του Λουκά στο ένα χέρι

Και ένα τσιγάρο στο άλλο

Αυτά τα δυο…

… και περιμένω…

Απέναντί μου μια νεαρή κοπέλα αγκαλιάζει τους δικούς της

Κλαίγοντας τους λέει πόσο θα της λείψουν

Τους λέει πόσο τους αγαπά

Κλαίνε κι αυτοί

Κλαίω κι εγώ… γιατί όπου… όποτε κι αν ταξίδεψα δεν είχα κανέναν να με αποχαιρετήσει

Στο τραπεζάκι μπροστά μου υπάρχει ένα τεράστιο βάζο… εικαστική παρέμβαση…

Μέσα στην επιφάνεια από καθρέφτη που το καλύπτει μπορώ να δω τα σύννεφα που χορεύουν στον ουρανό

Μπορώ να δω τον ήλιο που ετοιμάζεται να κρυφτεί

Μπορώ να δω χρώματα

Μπορώ να δω πρόσωπα ανθρώπων που περιμένουν άλλες πτήσεις ή ακόμα και την ίδια πτήση μ’ εμένα

Παρατηρώ ότι τα πρόσωπα δεν μοιάζουν μεταξύ τους

Κάποια είναι χαμογελαστά… κάποια άλλα συγκινημένα…

Είναι πρόσωπα που έχω φορέσει κι εγώ πολλές φορές στη ζωή μου

Περιμένω…

Κοιτώ τους ανθρώπους γύρω μου και ορισμένους τους ζηλεύω

Επειδή κάποιος έρχεται να τους αγκαλιάσει

Επειδή κάποιος θα μοιραστεί την μυρωδιά τους

Κάποιος θα κλάψει από ευτυχία

Περιμένω

Ένα κοριτσάκι με μπλε φόρεμα κρατάει ένα αρκουδάκι

(όπως κι εγώ)

Σύντομα θα πηδήσει στην αγκαλιά κάποιου

Κι εγώ θέλω να πέσω στην αγκαλιά του μωρού μου

Αλλά δεν το κάνω

Πάντα ελπίζω ότι μπορώ να το κάνω, αλλά ποτέ δεν το τολμώ γιατί θα τον φέρω σε δύσκολη θέση

Γι’ αυτό περιμένω

Παρατηρώντας

Τον νεαρό στο απέναντι κάθισμα

Το κοριτσάκι

Τους ευτυχισμένους εραστές

Τους ανθρώπους που περνούν… που περιμένουν… που εγκαταλείπουν αυτή τη χώρα για να βρουν άλλες χώρες

Για να φτάσουν στον ήλιο

Ή για να ρίξουν ένα απλό βλέμμα στο φεγγάρι από κάποια άλλη ήπειρο

Ο χρόνος περνά

Το τσιγάρο τελειώνει

Κι αυτό που μένει είναι το αρκουδάκι που αν το μυρίσω θα έχει το άρωμα της κρέμας

Περιμένω…

Έχω βαρεθεί να περιμένω

Έχω σιχαθεί την εικόνα μου να περιμένω στο αεροδρόμιο των συναισθημάτων

Μαγικά σημεία

Το σκοτάδι είναι παχύ, αλλά βλέπω καθαρά τι γίνεται γύρω μου…

Οι τρίχες έχουν ξεσηκωθεί στο δέρμα μου… Όχι, δεν φοβάμαι… περιμένω… Οι σκέψεις πετούν μέσα στο μυαλό μου σαν μάγισσες σε ιπτάμενες σκούπες… Γράφω και σβήνω σενάρια κάθε είδους… κάποια περισσότερο κατάλληλα για την περίσταση, κάποια άλλα λιγότερο… Οι αντιστάσεις φεύγουν από πάνω μου… δεν τις χρειάζομαι…

Τα δάχτυλά μου βρίσκονται ισόπαλα στο κορμί μου και γλιστρούν από τις καμπύλες των ώμων μου χαμηλά… Το φως του φεγγαριού που εισβάλλει από το ανοικτό παράθυρο χορεύει πάνω στο δέρμα μου… Δεν κλείνω το παράθυρο κι ας κάνει κρύο… Η ζεστασιά του μεσημεριού από μια ώρα και μετά δεν μπορεί να γλυτώσει… Αντιθέτως, το δροσερό χάδι της νύχτας αγκαλιάζει το κορμί μου…

Ποιος λείπει από το σκηνικό αυτό;

Ο άντρας της ζωής μου…

Που είναι; Τον ψάχνω με το βλέμμα μου, τον βρίσκω με την βοήθεια της ακοής μου…

Ακούω τους ψιθύρους που τραγουδάει στα αυτιά μου…

Τώρα πια δεν με ενδιαφέρει να τον δω… Γνωρίσω ότι βρίσκεται δίπλα μου… Κλείνω τα μάτια μου και εκφράζω με όλο μου το είναι την ικανοποίησή μου στην παρουσία του… αδιαφορώ για όλα τα άλλα από τη στιγμή που δεν χάνω αυτή την εξαιρετική αίσθηση…

Η ενέργεια και το πάθος του διοχετεύονται στο κορμί μου…

Τα χέρια του κινούνται έξυπνα, στρατηγικά… απαλά, εντοπίζοντας όλα αυτά τα μαγικά σημεία πάνω μου… Ακούω την μουσική της αναπνοής του, τον ρυθμό της καρδιάς του… Απλώνω τα χέρια μου και τον αγκαλιάζω μ’ ευχαρίστηση… τον φέρνω σ’ έναν κόσμο πραγματικά απολαυστικό… στον κόσμο της αγκαλιάς μου… Εξαφανίζω τον εαυτό μου για να προβάλλω το εγώ του… Είμαι αρκετά ευαισθητοποιημένος στο ζήτημα αυτό… Παραδίδομαι ολοκληρωτικά…

Διερευνά το κορμί μου με την υπόσχεση θα κατακτήσει κάθε σπιθαμή… Τα δάχτυλά του κυριολεκτικά πετούν σε όλη την έκταση κάνοντάς με να ανασαίνω πιο βαριά κάθε δευτερόλεπτο που περνάει…

«Είμαι δικός σου…», ψιθυρίζω… μεθυσμένος από την ίδια την παρουσία του…

Το άγγιγμά του είναι ένα φάρμακο… Απολαμβάνω τα αποτυπώματα των ακροδάχτυλών του στο δέρμα μου… Τα χέρια του παίρνουν ένα μέρος του μυαλού μου… Με μια δύναμη που δεν είναι δική μου βρυχώμαι… Το αίμα κυλάει με ταχύτητα μέσα στις φλέβες μου… Κάθε απάντηση στο άγγιγμά του είναι ενστικτώδης…

Επιμένει να με χαϊδεύει με επαναλαμβανόμενες κινήσεις…

Οι ψίθυροί του ακούγονται στα αυτιά μου σαν στίχοι τραγουδιού αγάπης…

«Μη με χαϊδεύεις άλλο… προχώρα ένα βήμα παρακάτω…», του ζητώ…

Η προσοχή που του αξίζει

Επιστρέφω κουρασμένος στο σπίτι…

Ευτυχώς τον βρίσκω στο σαλόνι μόνο του… χωρίς τον Λουκά…

Αμέσως…

…ενστικτωδώς μπαίνω ανάμεσα στα πόδια του και τρίβω το κεφάλι μου στον καβάλο του… αργά… ερεθιστικά…

Μου ρίχνει μια ματιά, ακουμπάει τα χέρια του στο κεφάλι μου σαν να θέλει να πατήσει φρένο, αλλά είμαι σίγουρος ότι κατά βάθος δεν θέλει να σταματήσω…

Συνεχίζω να τρίβομαι στον καβάλο του έως ότου τον ζεστάνω για τα καλά…

Είμαι κουρασμένος και πεινώ σαν λύκος… όμως δεν έχω το κουράγιο να σηκωθώ… δεν θέλω να σηκωθώ και δεν το κάνω… Θέλω να μείνω εκεί… ανάμεσα στα πόδια του…

Σηκώνω το χέρι μου ψηλά και γλιστρώ το χέρι μου κάτω από το πουκάμισό του… πάνω από το φανελάκι του… Τεντώνομαι για να φτάσω πιο ψηλά… Μπορώ να αισθανθώ τις ρόγες του που σκληραίνουν, κι ας προσπαθεί να παραμείνει ψύχραιμος… Αποφασίζω να σταματήσω να τρίβομαι στον καβάλο του και βάζω το κεφάλι μου λίγο πιο κάτω … Φοράει το τζιν που μου αρέσει και θέλω σαν τρελός να κρατήσω το κεφάλι μου καρφωμένο εδώ… Με κρατάει στην αγκαλιά του…

Χωρίς δεύτερη σκέψη κατεβάζω το τζιν και το σλιπ κάτω… Τώρα, δεν υπάρχει τίποτα που να στέκεται εμπόδιο ανάμεσα στη γλώσσα μου και στον πούτσο του… Με μια βουτιά, δοκιμάζω τη γεύση του στα χείλια μου, όπως αυτός ανασηκώνεται για να βρει μια καλύτερη γωνία μιας και είναι αδύνατο να βρεθεί βαθιά μέσα μου απ’ αυτή τη θέση… Η γεύση του είναι πολύ ισχυρή για να αντισταθώ… Η γλώσσα μου δίνει στον πούτσο του την προσοχή που του αξίζει… χτυπώντας τον… πάνω-κάτω…

Τον φιλώ…

Πιέζω τα χείλια μου πάνω του…

Τον πιάνω με τα δυο μου δάχτυλα

Τον φτάνω μέχρι το πίσω μέρος του στόματός μου…

Τον προωθώ στον λάρυγγά μου…

Τα εκατοστά του μήκους του είναι ατελείωτα… δεν θα σταματήσει να προχωρά μέσα μου… όχι προτού εκσπερματίσει όλα τα υγρά του στο πρόσωπό μου… όχι προτού το βλέμμα της ικανοποίησης στο πρόσωπό του…

Xρησιμοποιώντας τις εικόνες

Το μυαλό μου τρέχει με ταχύτητα δρομέα πρωταθλητή στις ερωτικές εικόνες που κρέμονται στα εγκεφαλικά κύτταρα μου σαν σε τοίχο γκαλερί έργων τέχνης.

Το περιεχόμενό τους… οι αντιθέσεις τους… ανάβουν μια φωτιά μέσα στα σωθικά μου… μια φωτιά που κανένα πυροσβεστικό δεν μπορεί να σβήσει…

Είναι τόσο έντονες αυτές οι εικόνες… είναι εικόνες ζωής…

Μια επαναλαμβανόμενη αρρυθμία ταλαιπωρεί την καρδιά μου

Κινώ τα χέρια στο κορμί μου… μπροστά… χαμηλά… ρυθμικά…

Φαντάζομαι τα χείλια του στο λαιμό μου… τη γνωστή μεθυστική μυρωδιά του aftershave του… το τρέξιμο των χεριών του στην πλάτη μου… στη μέση μου… στην καμπύλη των κωλομάγουλών μου…

Οι εικόνες περνούν μπροστά μου με μεγαλύτερη ταχύτητα… εναλλάσσονται… ενεργοποιούν την διαδικασία της βασικής λειτουργίας του πούτσου μου…

Πέφτω στην παγίδα του…

Τελικά, με ξέρει πολύ καλύτερα απ’ όσο φανταζόμουν

Οι ερωτικές εικόνες με καυλώνουν τόσο πολύ που δεν μπορώ να κρατηθώ… δεν μπορώ παρά να μη παίξω τον πούτσο μου…

Βγάζω το παντελόνι μου…

… το σλιπ..

Τραβάω μαλακία χρησιμοποιώντας αυτές τις εικόνες…

… τις αναμνήσεις…

Θέμα καλής διαγωγής

Σβήσε τα φώτα, βάλε να ακούσουμε με τη σειρά τα τραγούδια που έχω επιλέξει και βιαστικά ακολούθησέ με στο ντους

Άφησε το νερό να ψεκάσει ευγενικά το κορμί σου κι εγώ μ’ ένα χαμόγελο θα σε πλύνω χρησιμοποιώντας το σαπούνι που μυρίζει λεβάντα…

Θα κάνω μια καλή σαπουνάδα και θα σύρω τα χέρια μου στο απαλό δέρμα σου

Θα ξεκινήσω από τον λαιμό και τους ώμους σου και σιγά-σιγά θα κατέβω προς τα κάτω…

Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο πούτσος μου θα είναι μακρύς, σκληρός και παλλόμενος… Θα λαχταρά την θαλπωρή σου, αλλά η καλή διαγωγή μου θα προτρέπει να συνεχίσω να σε πλένω…

Θα σύρω τις σαπουνάδες κατά μήκος του στήθους σου κάνοντας κύκλους γύρω από το στήθος σου και πειράζοντας τις ρόγες σου φέρνοντάς τις σε επαφή με τις παλάμες μου…

Μετά τα χέρια μου θα συνεχίσουν την πτωτική πτήση τους ταξιδεύοντας χαμηλά στο στομάχι σου… στην εσωτερική πλευρά των μπουτιών σου…

Θα ξεπλύνω τις σαπουνάδες με ζεστό τρεχούμενο νερό ώστε τα δάχτυλά μου να ξεκινήσουν την έρευνα στην είσοδο της κωλοτρυπίδας σου…

Τότε εσύ θα γείρεις το κεφάλι σου και θα αναστενάξεις…

Βλέποντας τη χαρά στο πρόσωπό σου το πάθος μου θα αυξηθεί…

Θα σκύψεις προς τα εμπρός…

Θ’ αφήσω τα χείλια μου να φτερουγίσουν στο στήθος σου… Στη συνέχεια θα εισπνεύσω τις ρόγες σου απαλά… Θα τις πιπιλίσω, ενώ τα δάχτυλά μου θα χαϊδεύουν την είσοδο της κωλοτρυπίδας σου…

Στο μυαλό μου θα φαντασιώνομαι ότι βυθίζω τη γλώσσα μου μέσα σου, σταματώντας δίπλα στα δάχτυλά μου…

Ναι, θα κάνω την φαντασίωσή μου πραγματικότητα… Θα αντικαταστήσω τα δάχτυλά μου με την γλώσσα μου… με την άκαμπτη γλώσσα μου…

Θα κάνω κύκλο γύρω από την κωλοτρυπίδα σου… απαλά… και θα σύρω τη γλώσσα μου μέσα-έξω… πάνω-κάτω…

Το πάνω μέρος του κορμιού σου θα καρφωθεί στον τοίχο…

Θ’ ανοίξεις τα πόδια σου και θα βυθίσω τη γλώσσα μου μέσα στη ροζ σάρκα της κωλοτρυπίδας σου…

Θα χρησιμοποιήσω το αριστερό χέρι για να δώσω ένα χάδι στο ένα σου κωλομέρι και μετά στο άλλο…

Θα συγκεντρώσω σταθερά και αργά τη γεύση σου… θα φέρω από μέσα, έξω τα υγρά σου…

Θα πιπιλίσω την κωλοτρυπίδα σου σαν να είναι φτιαγμένη από νουτέλα…

Πίσω από τον ήχο του νερού θα ακούσω την ηχώ της κραυγής σου…

Η αίσθηση του κορμιού σου δίπλα μου θα κάνει τον πούτσο μου να σκληρύνει σαν να είναι από γρανίτη… θα πάλλεται τόσο δυνατά…

Με μια κίνηση θα χώσω μέσα σου… βαθιά μέσα στη ζεστή σαν φούρνο κωλοτρυπίδα σου, τον πούτσο μου…

Κάθε διείσδυση θα είναι βαθύτερη και πιο βίαιη από την τελευταία…

Θα σε τραβήξω από τη μέση και με τα δυο χέρια και με όλες τις δυνάμεις μου θα σε κάνω να θρηνήσεις…

Θα φέρω μέσα σου την αναταραχή…

Το νερό θα τρέχει στη πλάτη σου… στο κορμί μου…

Και τότε… θα δαπανήσω το σπέρμα μου μέσα σου…

Στη συνέχεια, με μια κοινή πετσέτα, αγαπητέ μου… θα σκουπιστούμε…

Δεν πρέπει να αργήσουμε… αύριο πρέπει να ξυπνήσουμε νωρίς για να πάμε στη δουλειά…

Ο κρουνός της πυροσβεστικής

Ξυπνώ πρώτος. Κρίνοντας από τη θέση του ήλιου στον ουρανό, συμπεραίνω πως κατάφερα να κοιμηθώ μόνο για δυο ώρες περίπου μετά το τέλος των ερωτικών μας παιχνιδιών. Κοιτώ το κεφάλι του μωρού μου ακουμπισμένο στην άκρη του μαξιλαριού…

«7:30…», λέω στον εαυτό μου…

Κοιτώ ξανά το μωρό μου… Κοιμάται ακόμη… κοιμάται μια χαρά… ήρεμος… Σκύβω προς το μέρος του και τον φιλώ… απαλά… στο μέτωπο… Χαμογελώ και τραβάω την κουβέρτα για να ρίξω μια ματιά στο γυμνό κορμί του και να θαυμάσω την ομορφιά του… Αυτή, τη συγκεκριμένη στιγμή, όλη τη δουλειά την κάνει το μυαλό μου… Εικόνες από την χθεσινοβραδινή ερωτική μας συνεύρεση έρχονται, στα ξαφνικά, μπροστά μου…

Κοντοστέκομαι στο πλευρό του… δεν θέλω με τίποτα να σηκωθώ… Γλιστρώ τα δάχτυλά μου στην πλάτη του και σκύβω ξανά για να τον φιλήσω απαλά… Το μωρό μου αναστενάζει… Παίρνω θάρρος και συνεχίζω να τον φιλώ αργά προς τα κάτω… Γλείφω και φιλώ κάθε εκατοστό του στήθους του… περιστασιακά και κάπου-κάπου πιπιλίζω μια-μια τις ρόγες του…

Αισθάνομαι την ανέγερση του πούτσου του… Τραβάω ακόμα πιο χαμηλά την κουβέρτα και βλέπω τον πούτσο του ξαπλωμένο στην κοιλιά του… Τολμώ να τον αγγίξω… Τον αγγίζω, για λίγο… Σταματώ και υψώνω το βλέμμα μου προς το πρόσωπό του…

Κοιμάται … ειρηνικά…

«Για πόση ώρα ακόμα θα κοιμάσαι ;», ψιθυρίζω… χαμηλόφωνα…

Σκύβω ξανά και φυτεύω ένα απαλό φιλί στην άκρη του πούτσου του… Αφήνω τη γλώσσα μου να τρέξει γύρω-γύρω από τη βάλανό του… Ακούω το μωρό μου ν’ αναστενάζει σαν να θέλει να διαμαρτυρηθεί, αλλά δεν φαίνεται με τίποτα να ξυπνάει… Συνεχίζω πειραματικά να τον φιλώ και να τον γλείφω… Ο πούτσος του μωρού μου έχει πλέον αυξηθεί σε μήκος… Τον βυθίζω σιγά-σιγά στο στόμα μου…

Τον ακούω που αναστενάζει πάλι, αλλά δεν ανοίγει τα μάτια του… Αφήνω τη γλώσσα μου να κυκλοφορήσει πάνω-κάτω, δοκιμάζοντας κάθε εκατοστό του σκληρού σαν βράχο πούτσο του μωρού μου… Πιπιλίζω την βάλανό του και αμέσως τον απομακρύνω από το στόμα μου…

Βρίσκω στο κομοδίνο, δίπλα μου, ένα βαζάκι βαζελίνη που είχαμε χρησιμοποιήσει χθες το βράδυ… Βουτώ τα δάχτυλά μου και ξεκινώ να λιπαίνω τον πούτσο του… Άλλος ένας αναστεναγμός βγαίνει από το στόμα του… Πιέζω τον εαυτό μου να δείξει αυτοσυγκράτηση… μου είναι όμως τόσο δύσκολο… Ο πούτσος του είναι τώρα σκληρός σαν χάλκινος ράβδος… Δαγκώνω τα χείλια μου γα να κρατήσω μέσα μου τη δυνατή γκρίνια της απόλαυσης… Ανασαίνω σκληρά… Πιάνω τον πούτσο του μωρού μου και τον αισθάνομαι σαν κρουνό πυροσβεστικής…

Γέρνω και τον φιλώ στα χείλια… τον φιλώ όσο πιο δυνατά μπορώ… Βρυχώμαι αναπνέοντας με δυσκολία… Βλέπω τα μάτια του που ανοίγουν… Κατάφερα να τον ξυπνήσω…

«Μμμμ… μωρό μου… Είσαι τόσο όμορφος όταν κοιμάσαι…», ψιθυρίζω στο αυτί του…

«Μόνο όταν κοιμάμαι; Τότε, να κοιμηθώ ξανά…», μου λέει…

«Δεν μπορώ να μη βλέπω τα μάτια σου… χμ… για πόση ώρα σκέφτεσαι να κοιμάσαι;», τον ρωτώ…

«Εσύ πόση ώρα με πείραζες;», με ρωτάει…

Τρίβω τα δάχτυλά μου πάνω-κάτω στο στήθος του και αρχίζω να γλείφω το λαιμό του…

«Μόλις ξεκίνησα…», απαντώ… στα ψέματα…

Η τηλεόραση και το τηλεχειριστήριο

Είσαι πολύ ανθεκτικός, τελικά, στα μικρά, αθώα βασανιστήριά μου

Δεν ξέρω πώς να σε ηρεμήσω…

Ή μάλλον ξέρω…

*

Παίρνω ένα μαντήλι, το τυλίγω γύρω τα μάτια σου, το δένω κόμπο πίσω από το αριστερό σου αυτί…

Η διάθεσή σου αλλάζει…

Μεταμορφώνεσαι σ’ ένα αξιαγάπητο γατάκι…

Το στομάχι σου γουργουρίζει τόσο γλυκά…

Όμως ούτε έναν αναστεναγμό δεν μπορώ ν’ ακούσω να ξεφεύγει από τα χείλια σου…

Ρίχνω λίγο σάλιο στο στήθος σου… που όμως διαλύεται αργά εξαιτίας της αυξημένης θερμοκρασίας του κορμιού σου…

Ρίχνω κι άλλο σάλιο… λίγο ακόμα…

Ανυπομονώ να βρεθώ μέσα σου…

Αναστενάζω σπαταλώντας το οξυγόνο που μου αναλογεί…

Σε ρίχνω κάτω… στο πολυτελές περσικό χαλί…

15. 20. 50. 70…

Ο αριθμός των χτύπων της καρδιάς μου αυξάνεται κάθε λεπτό που περνάει… το ίδιο και οι αντοχές σου…

80. 90. 110…

Φτάνοντας στα όρια της άγριας δόνησης ένας κόμπος σαν από μέταλλο σταματάει στον λαιμό μου

Τα δάχτυλά του σκαρφαλώνουν στο κορμί μου

Τυφλός, αλλά υπάκουος κάνεις πολύ καλά τη δουλειά σου

Σπρώχνεις το κορμί σου προς τα μπρος μέχρι να βρεις το δικό μου…

Κάνω ένα βήμα πίσω…

Μου κάνεις μούτρα για να μου δείξεις πόσο πεισματάρης είσαι…

Για μια στιγμή σε λυπάμαι…

Σε αρπάζω από τα χέρια και σε σέρνω πάνω μου

Βυθίζεσαι στην αγκαλιά μου

Και τότε…

*

Οι αγκαλιές μπερδεύονται… και βρίσκομαι εγώ στη δική σου

Αυτό το γαμημένο το άρωμά σου… με… καυλώνει…

Σε ρωτάω γιατί μου το κάνεις αυτό

Χαμογελάς και τα δόντια σου λάμπουν σαν οθόνη αναμμένης τηλεόρασης

Σου πατώ τη μύτη σαν να είναι κουμπί τηλεχειριστήριου

Σου βγάζω το μαντήλι…

Μέσα στα μάτια σου παρακολουθώ τον εαυτό μου