Αυτό το κάτι

Εκμεταλλεύομαι την ομορφιά σου κρατώντας σε στην αγκαλιά μου… Το κεφάλι σου ακουμπάει απαλά στο στήθος μου… Τα απαλά, πυκνά μαλλιά σου είναι πολύ μπερδεμένα γι’ αυτό και περνώ ανάμεσά τους τα δάχτυλά μου… Λατρεύω αυτή τη στιγμή… Ακόμα περισσότερο και από την έντονη ερωτική ώρα που πέρασε… Είναι αυτό που πρέπει να θυμάμαι στο μέλλον… το κορμί σου πάνω στο δικό μου… Με ελαφρά την καρδία σε φιλώ μέσα στα μάτια…

«Άουτς…», λες…

«Δεν ήθελα να σε πονέσω, μωρό μου…», ψιθυρίζω…

Ένας μυς του μάγουλού σου συσπάται στο στήθος μου… Σκύβω και βλέπω το αγαπημένο μου χαμόγελο στα χείλια σου… Μου βγάζεις τη γλώσσα… κυρτή… και με κοροϊδεύεις ταξιδεύοντάς την στο σιωπηλό δρόμο ανάμεσα στα χείλια σου… Σε κοιτώ βαθιά στα μάτια σαν να θέλω να σε υπνωτίσω… Συνειδητοποιώ ότι δεν σε βλέπω καλά… η εικόνα σου είναι θολή… ασαφής…

«Διάολε… ξέχασα να φορέσω τους φακούς…», μονολογώ…

Τοποθετώντας τους στα μάτια, μπορώ να δω πλέον την ομορφιά σου να ξεδιπλώνεται… αλλοιώνοντας κι αυτά, τα ελάχιστα μη όμορφα σημεία πάνω σου…

Ρίχνω το βλέμμα μου στα μάτια σου… στα συγκλονιστικά, μαγνητικά, καφετιά μάτια σου… Συχνά κάνω στάσεις μέσα τους… Όλο κυκλοφορώ κάπου εκεί… κοντά τους… Είναι γεμάτα γνώση, παιδιάστικη περιέργεια και συμπόνια…

«Είσαι καλά; Φαίνεσαι… κάπως…», μου λες…

«Γιατί; Πότε είμαι καλά;», σου λέω και χάνομαι στη φωνή σου… λιώνω στο άκουσμα της φωνής σου… στην αθωότητα του τόνου που κρατά τις αλήθειες και τα μυστικά της ψυχής σου… Ψιθυρίζεις βραχνά το όνομά μου καθώς τα άκρα μας πλέκονται με αποτέλεσμα να μετακινούνται τα κορμιά μας μαζί… σαν μια οντότητα…

«Βάλε μου πρόστιμο, αγάπη…», σου λέω

«Σκέφτομαι… πολλά… για σένα…», μου λες…

Τα λόγια σου κάνουν τα μάγουλά μου κόκκινα…

«Πολλά, ε;», σε ρωτώ…

«… για να έχεις να θυμάσαι…», μου λες…

Υποθέτω για να θυμάσαι εσύ…

Ακουμπάς τα μάγουλά στο στήθος μου…

Έτσι. Χαριτωμένα…

Είμαι σίγουρος ότι αυτή τη στιγμή, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, υπάρχει κάτι που σκέφτεσαι… Τι να’ ναι αυτό; Μακάρι να ήξερα… Είμαι στις σκέψεις σου; Κρύβομαι πίσω από τα μάτια σου; Για να δω…

«Τι σκέφτεσαι;», ρωτώ ψιθυριστά…

Γιατί ρώτησα μόνο αυτό; Λαχταρώ τη γνώση. Δεν είμαι περίεργος… Όχι… είμαι περίεργος, αλλά ντρέπομαι να το παραδεχθώ…

«Τίποτα δεν σκέφτομαι… Είναι αυτές οι ώρες το πρωί που πραγματικά δεν σκέφτομαι τίποτα…», μου απαντάς…

«Δεν λειτουργεί το μυαλό, ε;», σε ρωτώ…

Μετακινείς το κορμί σου… Δένεις τα πόδια σου γύρω από τα δικά μου… Θέλεις τη ζεστασιά σου κοντά στη δική μου…

Ακουμπάς το κεφάλι σου στο χέρι… Στον αγκώνα σου συγκρατείς το μαξιλάρι…

Χαμογελάς. Περιμένεις να χαμογελάσω κι εγώ;

Παραμένω σοβαρός… με δυσκολία, αλλά παραμένω…

«Γιατί χαμογελάς; Δεν βλέπεις πόσο σοβαρός είμαι εγώ;», σου λέω…

Προτού καλά-καλά προλάβω να ολοκληρώσω τη φράση μου… με πιάνουν τα γέλια…

Πρέπει να μπορούσες να δεις αυτό το κάτι που έχεις στο βλέμμα σου… αυτό το κάτι που με κάνει να πέφτω πάνω σου με διάθεση χαλάρωσης και ανάπαυσης…

Σιωπή.

Με τα δάχτυλά μου λατρεύω το δέρμα σου… Επαινώ κάθε ανάσα που παίρνεις. Σε κάνω Θεό, ίσως καλύτερο και από Θεό. Προσεύχομαι με το βλέμμα μου. Σε κοιτώ με τόση αγάπη, όπως ακριβώς σε αξίζει… Με τη σκέψη κολυμπώ στο κορμί σου… προσεκτικά, μήπως και αμαρτήσω…

«Σ’ αγαπώ…», σου λέω…

«Πάλι;», με ρωτάς

Πρωινό ξύπνημα στην Αθήνα

Ήταν το πρώτο μας, μετά από δυο χρόνια, πρωινό ξύπνημα σε μια άκρως φθινοπωρινή Αθήνα… Έτσι όπως στεκόμασταν στο μπαλκόνι χτένισα προς τα πίσω τα μαλλιά του και έφερα αντιμέτωπο το όμορφο πρόσωπό του με το δροσερό αεράκι…

Μέχρι να τον ανακαλύψω, καθόταν τόση ώρα έξω κι έβλεπε την ανατολή του ηλίου… Καθόταν μόνος του και κάπνιζε… σκεπτικός… Όταν τον πλησίασα, σχεδόν έτρεμε από το κρύο… Ένας δυνατός άνεμος του υπενθύμισε την απαγόρευση που ισχύει για το αμάνικο γκρι – μπλε μπλουζάκι που φορούσε…

Ξαφνικά ένιωσε την ζεστασιά, αφού πρώτα έβαλα πάνω στους ώμους του το μπουφάν μου… Γύρισε και με κοίταξε… με μια έκφραση… σαν έκπληκτος και τρομαγμένος μου φάνηκε… Πέρασαν πολλά λεπτά για να μου χαμογελάσει… Τράβηξε το μπουφάν και τύλιξε τα μανίκια σφικτά γύρω από τον λαιμό του… Του χαμογέλασα κι αυτός γέλασε… Στη συνέχεια κάθισα δίπλα του… Τα μαλλιά του πετούσαν στον άνεμο…

“Θέλεις περισσότερο κούρεμα…”, του είπα…

Τα μάγουλά του κοκκίνισαν…

“Λες;”, με ρώτησε

Έβαλα το χέρι μου γύρω από τον λαιμό του και του γαργάλισα τρυφερά τον αυχένα…

“Αστειεύομαι…”, του είπα…

Κούρνιασα στην αγκαλιά του κι έθαψα το κεφάλι μου στο στήθος του… Ο ήχος των χτύπων της καρδιάς του ήταν τόσο παρήγορος…

Χάιδεψε τα μαλλιά μου κρατώντας τα κάπου – κάπου μέσα στα δάχτυλά του.. Τον κοίταξα στα μάτια… Με κοίταξε κι αυτός… Ο άνεμος είχε καταλαγιάσει… Και οι δυο πέσαμε στη σιωπή… ατενίζοντας ο ένας τον άλλο…

Ήταν δική μου η απόφαση να πιέσω τα χείλια μου πάνω στα δικά του, να τον κρατήσω με δύναμη και να του ψιθυρίσω:

“Σ’ αγαπώ…”

Μπορείς ν’ αγγίξεις τ’ αστέρια;

- Πες μου τι βλέπεις…

- Βλέπω εσένα, και… μόνο εσένα βλέπω!

- Μη κοιτάς εμένα, μάτια μου…

- Είσαι τόσο όμορφος. Πώς μπορώ να μη σε κοιτώ;

Κοκκινίζει…

- Κοίτα ακριβώς μπροστά σου. Σταμάτα να κοιτάς εμένα.

- Εντάξει …

- Τι βλέπεις;

- Βλέπω … βλέπω τον ορίζοντα.

- … Και;

- Και είναι όμορφος.

- Βρες μια άλλη λέξη γι’ αυτό.

- Είναι κάτι μακρινό.

- Που είναι ο ορίζοντας;

- Τι είναι τώρα αυτό; Ανάκριση; Ή μήπως με πέρασες για τον Λουκά;

- Έλα βρε…, ήθελα απλώς να σε πειράξω.

Χαμογελάει…

- Λοιπόν; Που είναι ο ορίζοντας;

- Είσαι πεισματάρης.

- Είσαι καταπληκτικά όμορφος. Και πολύ χαριτωμένος, αλλά μόνο όταν σε πειράζω.

Γελάει… Τον κοιτώ στα μάτια…

- Λένε ότι ο ορίζοντας είναι μια πλασματική γραμμή, ανάμεσα στον ουρανό και τη θάλασσα.

- … Και;

- Είναι το σημείο όπου ο ουρανός συναντά τη θάλασσα. Και… είσαι τόσο όμορφος.

- Μπορώ να φτάσω στον ορίζοντα;

- Ο ορίζοντας δεν είναι τίποτα. Είναι μία γραμμή που χαράσσεται από ζωγράφους, και για να έχει λόγο ύπαρξης, κάποιος… κάποτε… της έδωσε ένα όνομα. Και το όνομα “ορίζοντας” ακούγεται πολύ σωστό.

- Άρα ο ορίζοντας είναι ένα όνομα και τίποτα άλλο…

- Μάλλον… ναι…

- Και…;

- Και υποθέτω ότι αυτός είναι ο λόγος που είσαι τόσο όμορφος. Δημιουργείς απορίες, με την βεβαιότητα ότι κανείς στο παρελθόν δεν τις σκέφτηκε ποτέ.

- … Σ ‘αγαπώ.

- Το ξέρω.

- Θέλεις να σταματήσουμε να μιλάμε, να σταματήσει να κοιτάμε ο ένας τον άλλο, και να καθίσουμε στο γρασίδι;

- Αμέ.

- Περίμενε, ο ήλιος μόλις βούτηξε στη θάλασσα. Περίμενε μέχρι να βγουν τ’ αστέρια.

- Α! Η νύχτα δεν θα έχει αστέρια απόψε. Βλέπεις, τα σύννεφα κρύβουν τα αστέρια.

- Αυτό είναι λυπηρό.

- Αυτό πιστεύεις;

- Ναι, είναι θλιβερό. Είναι τόσο όμορφο βράδυ.

- Ε, τότε πάμε σπίτι…

- Ας μείνουμε λίγο ακόμα. Για μένα…

- Εντάξει… κύριε Χαρούλη.

- Σ’ ευχαριστώ, κύριε Υπέροχε.

Του τσιμπάω το μάγουλο… Μου χαμογελά.

- Μου λείπει ο Λουκάς.

- Το ξέρω … Είναι εντάξει εκεί… με τη μητέρα μου. Σε παρακαλώ, μη στενοχωριέσαι.

- Αν είναι εντάξει θα είμαι κι εγώ εντάξει. Μου λείπει τόσο πολύ.

- Έπρεπε να φύγει… όπως θα φύγουμε κι εμείς…

- Ναι… Αλήθεια είναι… μετά από τόσα χρόνια… επιστρέφουμε

- Δεν θέλεις;

- Όχι ότι δεν έχει κανένα νόημα… αλλά θα φαίνονται καλά τα αστέρια από την Μπολόνια; Θα μπορούμε να τα αγγίζουμε;

- Τι εννοείς;

- Ξέχνα το…, μια σκέψη ήταν…

Τον κοιτώ και χαμογελώ…

- Είσαι τόσο όμορφος. Κράτησέ το κατά νου. Θέλεις να πάμε σπίτι;

- Σ ‘αγαπώ.

Τον φιλώ.

- Όλα θα είναι εντάξει, μη μου λυπάσαι…

- Θα είναι…

- Κρυώνω… Πραγματικά… Να φύγουμε;

- Φύγε… Θα μείνω λίγο ακόμα…

- Δεν μπορώ να φύγω μόνος… Πως θα γυρίσεις;

- Με τα φτερά…

- Με τι;

- Τίποτα… αστειεύομαι… Εσύ δεν με λες άγγελο;

- Ναι.

Σηκώνεται, και τον φιλώ…

- Τι κρίμα να περιμένουμε να δούμε τ’ αστέρια όταν δεν είμαστε σε θέση να τα αγγίξουμε…

Πιάνο και βιολοντσέλο

Η μουσική που αντηχεί στο κεφάλι μου είναι σχεδόν εκκωφαντική… Τα χείλια του μετακινούνται από το κεφάλι, στο μέτωπό μου… Εκεί αφήνει ένα φιλί και με κοιτάζει στα μάτια… Εκμεταλλεύομαι την μαγεία των χεριών του τη στιγμή που κινούνται αυστηρά στον ρυθμό της μουσικής στο κορμί μου… Τα χείλια του έρχονται πάνω στα δικά μου… Με φιλάει και μου κόβει την ανάσα μέχρι σημείου λιποθυμίας…

«Πάρε με…», ψιθυρίζει, βάζοντας το χέρι του στον πούτσο μου, ο οποίος ενστικτωδώς σηκώνεται…

Του βγάζω το πουκάμισο και αποκαλύπτω την απαλότητα του γυμνού στήθους του… Τον προσκαλώ στην αγκαλιά μου. Αφήνω τα δάχτυλά μου να περιπλανηθούν από το στήθος, χαμηλά στο στομάχι του… Σέρνω τους αντίχειρές μου στο περίγραμμα των κοιλιακών του…

Με τα χείλια του χαϊδεύει το πρόσωπό μου… πνέει στα μαλλιά μου και τυλίγει τα χέρια του γύρω από το κορμί μου… Μου δίνει φιλιά στο πρόσωπο και μ’ αφήνει να τον ρίξω ανάσκελα στο κρεβάτι…

Καθώς αρχίζω να κάνω έρωτα μαζί του, ένα νέο τραγούδι ξεκινά να παίζει… Ένα τραγούδι με γλυκιά μελωδία από πιάνο, ίσως, και με λίγο βιολοντσέλο. Ένα τραγούδι που αρμόζει τόσο πολύ αυτή τη στιγμή… Η ανάσα του φτάνει απαλά στο αυτί μου. Οι κινήσεις μου έρχονται σε αρμονία με τον ρυθμό της μουσικής… Υπακούω στο πάθος μου… στα καλέσματά του, και μπαίνω μέσα του με την μια…

Η αναπνοή του βγαίνει όλο και με μεγαλύτερη δυσκολία… Είμαι ευτυχής βλέποντας το κορμί του να τρέμει και να ανταποκρίνεται στον αγώνα μου… Ο τρόπος που ο πούτσος του ανεβοκατεβαίνει παρέα με τα αρχίδια του είναι τόσο όμορφος… Μου θυμίζει χορευτή σε μπαλέτο…

Ένα νέο τραγούδι ξεκινά… Τον κοιτώ με δάκρυα… δάκρυα ευτυχίας… με δάκρυα που αφήνω να πέσουν πάνω του σαν να είναι βροχή… Η ανάσα του φτάνει σαν ένα περιστέρι στο αυτί μου… Με ήρεμες κραυγές επαναλαμβάνω τον ήχο των αναστεναγμών του… Κλείνω συγκινημένος τα μάτια μου… Θεωρώ τη μουσική που ακούγεται σαν μια συμφωνία που παίζει γι’ αυτόν… για μένα… για την αγάπη μας… για το ερωτικό μας παιχνίδι… Είναι η μουσική της ψυχής μου, η μουσική του πάθους μου, η μουσική της κοινής ευχαρίστησής μας…

Θέλω: Εσένα

Θέλω:

έναν άντρα με σκούρα μαλλιά και φωτεινά μάτια που όταν θα μου χαμογελά η καρδιά μου θα πέφτει στα πόδια του…

έναν άντρα που θα με κάνει να αισθάνομαι πλήρης όταν θα μου πιάνει το χέρι και θα με κοιτάει στα μάτια, βαθιά στα μάτια όταν θα μου μιλάει…

έναν άντρα που θα γελάει με τις ρυτίδες στο μέτωπό μου όταν νευριάζω και θα με πειράζει γιατί θα ξέρει ότι τίποτα δεν μου αρέσει περισσότερο από το να με παρενοχλούν…

έναν άντρα που θα σέβεται το γεγονός ότι στη σχέση μας υπάρχουν όρια και κριτική από τους άλλους, αλλά θα θέλει να κλέψει φιλιά από το στόμα μου όταν βαδίζουμε έξω…

έναν άντρα που θα θέλει τα ίδια μ’ εμένα και θα δαγκώνει τα χείλια μου και θα με γεμίζει σάλια δίχως να τον ενδιαφέρει αν θα με λερώσει…

έναν άντρα που θα ξέρει τι θέλει από τη ζωή του, αλλά θα έχει μια θέση και για μένα…

έναν άντρα που δεν θα με αφήνει να περιμένω ν’ ακούσω πόσο όμορφος είμαι… θα μου το λέει μόλις με βλέπει…

έναν άντρα που θα μου επιτρέπει να φορώ το αγαπημένο του πουκάμισο χωρίς να μου κάνει μούτρα

έναν άντρα που θα με αγκαλιάζει όλη την ημέρα…

έναν άντρα που δεν θα βάζει αρώματα όταν πρέπει να αναδειχθεί η φυσική του μυρωδιά…

έναν άντρα που τα μάτια του θα είναι τόσο φωτεινά ώστε να μην υπάρχει καμία ανάγκη να κοιτώ τ’ αστέρια…

έναν άντρα που θα υψώνει τη φωνή του όταν θα πρέπει να με βάλει στη θέση μου και θα χτυπάει την γροθιά του για να με προστατέψει…

έναν άντρα που θα πιστεύει ό, τι λέω

έναν άντρα που θα δαγκώνει με τα νύχια του τους ώμους μου όταν θα είμαι έτοιμος να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου…

έναν άντρα που θα γνωρίζει ποιες στιγμές χρειάζομαι την ελευθερία μου και ποιες στιγμές πρέπει να κάθομαι ήσυχος σαν πουλί μέσα στο κλουβί

έναν άντρα που θα με ψάχνει με άγρια και ανήσυχα μάτια…

έναν άντρα που θα μου αφιερώνει τραγούδια και στη συνέχεια θα μου τα τραγουδάει

έναν άντρα που θα κάνει θαύματα όταν θα τα έχω ανάγκη

έναν άντρα που στο κινητό του τηλέφωνο θα έχει αποθηκευμένο μόνο το δικό μου αριθμό

έναν άντρα που θα τον θέλουν όλοι, αλλά αυτός θα θέλει μόνο εμένα…

Θέλω:

Εσένα!

Τι φιλί ήταν αυτό!

Θαυμάζω τα χείλια σου που έχουν μεγαλώσει μαζί σου και μπορούν ν’ αγαπούν… μαγευτικά… Το βλέμμα μου πλανάται πάνω τους… τα φαντάζομαι να κάνουν πράγματα και θαύματα, έτσι όπως είναι… μεγάλα… σαρκώδη… λεία με τα σάλια σου… Για να με προκαλέσεις, τρέχεις επιδεικτικά την γλώσσα σου πάνω και ανάμεσά τους… Είμαι έτοιμος να σου τα κάνω μια χαψιά καθώς έρχομαι κοντά σου… πιο κοντά… τόσο κοντά που οι ανάσες μας συμπληρώνουν η μια την άλλη… Αγγίζω το σαγόνι σου με το σαγόνι μου και βγάζω την γλώσσα μου έξω… αρκετά κοντά γλείψω τα χείλια σου… Η ανάσα μου βγαίνει σε αντικατάσταση της δικής σου που σταματά… Το άρωμά σου επιτίθεται στα ρουθούνια μου…

Γλείφω τα χείλια σου… Έχουν γεύση και άρωμα μέντας… μια καλή γεύση… μια άριστη γεύση… Χαμογελάς και στις άκρες των χειλιών σου σχηματίζονται γωνίες ιδιότροπες που αντιμάχονται με την ομορφιά των χαρακτηριστικών σου για την πρωτιά… Τα δάχτυλά μου έρχονται απελπισμένα από τον λαιμό στο σαγόνι σου… γλιστρούν σε όλη την επιδερμίδα από το μάγουλο έως το αυτί σου… Στο λοβό του αυτιού σου ακουμπούν έλικες από τις μπούκλες σου… Τις συγκεντρώνω και τις φέρνω πίσω από το αυτί… Ρίχνω ξανά το βλέμμα μου στα χείλια σου… Αναζητώ μια ανταπόκριση στα μάτια σου… στα μάτια σου που είμαι υποχρεωμένος να κοιτώ… βαθιά… μπας και πιάσω μια αναλαμπή της ψυχής σου… Κι εσύ βασανιστικά μ’ αφήνεις να περιμένω… κοιτώντας σε επίμονα… προκλητικά…

Με κρατάς κοντά… Τα δάχτυλά μου αφήνουν τον όλεθρο στις μπούκλες σου… τις κάνω κουβάρι… Ανασηκώνεις το φρύδι σου και με κοιτάς στα μάτια… Θες να κάνεις την πρώτη κίνηση… Θες, ε; Μάλλον… Περιμένω να δω… Ακούς την αστάθεια στην αναπνοή και στην καρδιά μου… Η απόσταση μεταξύ των χειλιών μας κλείνει… μειώνεται… Κοιτάς ευθεία μπροστά όπως κι εγώ… Συναντώ το σοκολατί καφέ των ματιών σου… Ανοίγω το στόμα μου για να δοκιμάσω τη γεύση μέντα στα χείλια σου… την φρεσκάδα στα χείλια σου… Σέρνω την γλώσσα μου δίνοντας έμφαση στις γωνίες… Καταβροχθίζω την ανάσα σου… λαίμαργα… Τα δάχτυλά μου υφαίνουν τις μπούκλες σου… τις άκρες των μαλλιών σου… Με το ελεύθερο χέρι μου κρατώ το κορμί σου κοντά μου… Η θερμότητα που εκπέμπεις είναι βασανιστικά καυτή… Αυτό που ξεκίνησε τόσο εύκολα και απλά, αποδεικνύεται τόσο αργό και δύσκολο… Τα χέρια εξερευνούν, οι ανάσες λαχανιάζουν… Βυθιζόμαστε σε μια ζεστή και σαγηνευτική ατμόσφαιρα…

Σε τραβάω πιο κοντά… Κοιτάζεις τα μάτια μου κι εγώ τα δικά σου… Ίχνη από σάλια σταθμεύουν στα σαρκώδη χείλια σου… Τελικά κάνω εγώ την πρώτη κίνηση…

Σε φιλώ…

«Τι φιλί ήταν αυτό!», λες θριαμβευτικά… κουνώντας το κεφάλι σου με μια πρωτοφανή ανωριμότητα…

Σε φιλώ ξανά…

Μια κρύα, σκοτεινή βραδιά

Του στέλνω σήματα αγάπης χτυπώντας ρυθμικά τα δάχτυλά μου στο τζάμι.

Χαμογελάει, σηκώνεται από το κρεβάτι, φοράει το παντελόνι του και βγαίνει έξω για να μου δώσει μια αγκαλιά…

Μοιράζομαι μαζί του το τσιγάρο που έχω ξεκινήσει να καπνίζω… Η κάφτρα είναι το μόνο σημάδι φωτός αυτή τη κρύα, σκοτεινή βραδιά κι αυτό γιατί οι απόμακροι φωτεινοί σηματοδότες αδυνατούν να δώσουν φως στη θέση μας…

Περπατάμε αργά… Τα βήματα μας οδηγούν στην άκρη του μπαλκονιού, εκεί που βρίσκεται η μια και μοναδική γλάστρα…

Η γλάστρα με το αγαπημένο μας λουλούδι που πλέον έχει πληγωθεί από το κρύο του φθινοπώρου…

Κατασκευάζει φως με το βλέμμα του για να μπορώ να τον βλέπω…

Δεν με πειράζει το σκοτάδι… δεν χρειάζομαι το φως για να τον δω…

Τα χείλια του ανοίγουν, αποκαλύπτοντας το λευκό των δοντιών του…

Με μια απότομη κίνηση, το τσιγάρο από τα χείλια μου προσγειώνεται ανάμεσα στα δικά του …

Οι μπούκλες του κυματίζουν στον αέρα…

Θα μπορούσα να θαυμάζω τη θέα, αλλά το φεγγάρι καθρεφτίζεται στα μάτια του με τόσο υπέροχο τρόπο, σκλαβώνοντας το βλέμμα μου…

Με τυλίγει στην αγκαλιά του…

Ένας βιαστικός αέρας ανακατεύει τα μαλλιά του.

Τ’ αστέρια δονούνται προσεκτικά στον ουρανό…

Με κρατάει σφικτά…

«Κρυώνω…», ψιθυρίζει…

«Δεν φόρεσες κάτι από πάνω…», λέω… αναπνέω στο αυτί του…

Γλιστρώ τα χέρια μου στα μπράτσα του… Τρίβω το δέρμα του για να τον ζεστάνω…

Η γυμνή σάρκα του χαϊδεύεται στην μπλούζα μου.

Στηρίζω άνετα τις παλάμες μου στο στήθος του…

Οι μπούκλες του ταλαντεύονται στη μουσική των καρδιών μας… όχι, είναι ψέμα αυτό… ταλαντεύονται στη ροή του αέρα…

Ακουμπώ το πηγούνι μου στον ώμο του…

Τα κεφάλια μας στηρίζονται το ένα στο άλλο σαν να θέλουν να μοιραστούν τις σκέψεις μας…

Στεκόμαστε εδώ, έως ότου καπνίσουμε το τσιγάρο… έως ότου το φεγγάρι ολοκληρώσει το μισό του ταξίδι στον ουρανό…

Οι μύτες μας κρυώνουν και τα μάγουλά μας ροδίζουν…

Γλιστρώ ξανά τα χέρια μου στα μπράτσα του και τον αγκαλιάζω για μια ακόμη φορά…

Τον κοιτώ στα μάτια που αρχίζουν να βαραίνουν από τη νύστα, αλλά το πάθος διατηρείται ζωντανό μέσα τους…

Σ’ αυτή, την τελειότερη στιγμή, τον φιλώ…

μέχρι που το τσιγάρο πέφτει από τα χείλια του, στα πλακάκια…

Πιες, μωρό μου, κοιτώντας τ’ αστέρια

Drink up, baby, stay up all night

the things you could do, you won’t but you might

the potential you’ll be, that you’ll never see

the promises you’ll only make

drink up with me now and forget all about the pressure of days

do what I say and I’ll make you okay and drive them away

the images stuck in your head

people you’ve been before that you don’t want around anymore

that push and shove and won’t bend to your will

I’ll keep them still

drink up, baby, look at the stars

I’ll kiss you again between the bars where I’m seeing you

there with your hands in the air, waiting to finally be caught

drink up one more time and I’ll make you mine

keep you apart deep in my heart separate from the rest

where I like you the best and keep the things you forgot

the people you’ve been before that you don’t want around anymore

that push and shove and won’t bend to your will

I’ll keep them still

Chris Garneau – Between The Bars

Στο αστεροσκοπείο

“…ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω

να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο

να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο

κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε

μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε…”*

«Τι βλέπεις;», τον ρωτώ ψιθυριστά, κοιτάζοντάς τον να κοιτά τον ουρανό, ψηλά…

Απομακρύνω το βλέμμα μου από το πρόσωπό του και το στρέφω, επίσης, προς τον ουρανό…

«Μετρώ τ’ αστέρια…», μου απαντάει μετά από κάποια λεπτά…

Χαμογελώ…

«Τίποτα άλλο;», τον ρωτώ…

«Τίποτα…», μου απαντάει…

«Γιατί άραγε;», τον ρωτώ…

«Τόσο το φεγγάρι, όσο και τα σύννεφα, απουσιάζουν…», μου απαντάει…

Κατεβάζει το βλέμμα του έτσι ώστε να μπορέσει να με κοιτάξει στα μάτια… Παρατηρώ την άνοδο και την πτώση του στήθους του καθώς αναπνέει ήρεμα… παρατηρώ την κίνησή του… πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, πάνω-κάτω…

«Έχεις ξεχάσει κάτι…», του λέω…

«Τι;», με ρωτάει…

«Τους αστερισμούς…», του απαντώ…

Κατεβάζει το βλέμμα του, ντροπαλά…

«Ω!», λέει…

«Δεν μπορείς να τους δεις;», τον ρωτώ…

«Ε…ε, χμ… όχι…», μου απαντάει…

«Τότε, επίτρεψέ μου να σου τους παρουσιάσω εγώ…», του λέω σηκώνοντας το χέρι μου και δείχνοντας ψηλά… στ’ αστέρια…

«Αυτός είναι ο Ωρίωνας…», του λέω και καθοδηγώ το βλέμμα του με το δάχτυλό μου προς τα πλήθη των φωτεινών σημείων που σχηματίζουν μια μορφή στον ουρανό…

«Βλέπεις;… Αυτή είναι η Μεγάλη Άρκτος… κι εκεί ο Τοξότης…», του λέω…

Το δάχτυλό μου μετατοπίζεται από το ένα σημείο στο άλλο, καθώς συνεχίζω να περιγράφω όλους τους αστερισμούς που βλέπω και γνωρίζω τα ονόματά τους…

Το δάχτυλό μου ενώνεται με το δικό του, τη στιγμή που του δείχνω τον αστερισμό του Κύκνου…

«Είναι και κάτι άλλο… εκτός από τους αστερισμούς…», του λέω ανοίγοντας τα δυο μου χέρια για να βρεθεί στην αγκαλιά μου…

«Τι;», με ρωτάει…

Τον κρατώ σφικτά στο στήθος μου και του δίνω ένα φιλί, πεταχτό, στο κεφάλι…

«Εσύ…», του απαντώ…

*Το ταξίδι της φάλαινας – Στέρεο Νόβα

Με τα μάτια της καρδιάς

Μου κρατά σφικτά το χέρι καθώς φτάνουμε πιο κοντά στον προορισμό μας… σ’ ένα πάρκο απολύτως σκοτεινό… Ο φωτισμός, δεξιά και αριστερά του δρόμου, καθοδηγεί τα βήματά μας… Για άλλο ένα βράδυ, το πάρκο δεν έχει κόσμο… Με τις πρώτες κρύες βραδιές του φθινοπώρου ο κόσμος δεν βρίσκεται πλέον έξω… προτιμά να κάθεται στα εσωτερικά τραπέζια των μπαρ ή ακόμα χειρότερα, στα σπίτια του… Αλλά το μωρό μου κι εγώ εκτός του ότι είμαστε ντυμένοι πολύ ζεστά, έχουμε και ο ένας τον άλλο για να διατηρούμε την θερμοκρασία μας σε ικανοποιητικά επίπεδα…

Κάθεται σ’ ένα παγκάκι. Με βάζει να καθίσω στα γόνατά του και με κουνάει σαν να είμαι μωρό που θέλει να το νανουρίσει… Κρατάει το βλέμμα του κολλημένο στα μάτια μου για μια στιγμή που μου φαίνεται σαν αιωνιότητα… Θα μπορούσα να κοίταγα κι εγώ τόσο επίμονα τα σκοτεινά, καστανά του μάτια, αλλά η βραδιά μόλις που έχει αρχίσει να ξετυλίγεται μπροστά μας κι έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου… Παίρνω το iPod από την τσέπη του και το ρυθμίζω να παίζει ένα από τα αγαπημένα μας τραγούδια… Κρύβομαι στην αγκαλιά του και τον αφήνω να με κουνάει στα γόνατά του… Το καταπληκτικό χαμόγελό του ζεσταίνει την κορυφή του κεφαλιού μου…

Ξαφνικά, ανοίγει τα πόδια του και αναγκαστικά πέφτω κάτω συμπαρασύροντάς τον… Στα πρώτα δευτερόλεπτα της πτώσης μας ακούγεται ένας γδούπος από τα κορμιά μας… Κυλιόμαστε στην κρύα χλόη και μπορώ να πω ότι διασκεδάζουμε… Η χαρά μας σταματά με την πρόσκρουσή μας στο απέναντι ακριβώς παγκάκι… Με κρατά τόσο σφικτά όσο ποτέ στην αγκαλιά του και μου ψιθυρίζει τις καλύτερες λέξεις που θα ήθελα ν’ ακούσω τη συγκεκριμένη στιγμή.

«Σ’ αγαπώ…», μου λέει…

Ακουμπώ τα χέρια μου στο πρόσωπό του και το στρέφω έτσι ώστε να με κοιτάζει στα μάτια…

«Κοίτα για μια στιγμή ψηλά στον ουρανό… σε παρακαλώ…», του λέω…

Ακριβώς από πάνω μας, στον ασυννέφιαστο σκοτεινό ουρανό, ένας σχηματισμός αστεριών έχει πάρει την μορφή μιας καρδιάς…

«Δεν βλέπω τίποτα…», μου λέει…

«Δες με τα μάτια της καρδιάς…», τον συμβουλεύω…

Μου χαμογελά…

Το υπόλοιπο της βραδιάς, έστω και στο πάρκο, είναι συναρπαστικό…

Βασιλιάς της καρδιάς

Βασιλιά με είχες ντύσει μια μικρή αποκριά

Τα κοράλλια και τ’ αστέρια τ’ ουρανού

λάμπαν στο νου.

Μ’ είχες σκεπάσει μ’ ένα κόκκινο πανί

είχα θρόνο του σπιτιού σου το σκαλί

και λαός μου εσύ.

Με στρατούς

από λουλούδια ηλιοτρόπια κι ουρανούς

με καράβια που τα σέρνουνε πουλιά

πάμε μακριά.

Εγώ θα είμαι της καρδιάς σου ο βασιλιάς

εσύ άστρο που όλη νύχτα θα γελάς

και θα με κοιτάς.

Τώρα πια δεν είμαι της καρδιάς σου ο βασιλιάς.

Τα κοράλλια και τ’ αστέρια τ’ ουρανού

λάμπουν αλλού.

Έχει περάσει η δική μας η στιγμή

κουρασμένη μεσ’ τα χείλια μου η φωνή

μακριά μου εσύ.

Βασιλιάς της καρδιάς – Γιώργος Ρωμανός (Ήταν το αγαπημένο τραγούδι του Γιάννη… ή καλύτερα, έγινε το καλύτερο τραγούδι του από εκείνη την ημέρα της Αποκριάς που μ’ έντυσε Βασιλιά)

Πιάσε με αν μπορείς…

Στο ξεκαθάρισα.

Μετά από τόσες μέρες που έμεινα κλεισμένος στο σπίτι, τώρα πρέπει να βγω έξω, πρέπει να εκμεταλλευτούμε τον καλό καιρό και να πάμε μια βόλτα. Το δικαιούμαστε… Ακόμα και τα σκυλιά έχουν βγει έξω για περίπατο! Σε πείθω. Χαίρομαι…

Στα πρώτα μέτρα της πεζοπορίας, μας ακολουθούν ποδηλάτες… Κάνουμε μια στάση και τους χαζεύουμε… Από καθαρή τύχη στην απέναντι πλευρά του δρόμου συναντάμε έναν πωλητή παγωτού… Η σοκολάτα που έχει είναι αν μη τι άλλο πειρασμός… Το μεσημεριανό γεύμα αργεί έτσι κι αλλιώς… Περιορίζομαι στις δυο μπάλες… Τόσο η μέρα, όσο τα πάντα γύρω μου φαίνονται τέλεια. Είχα πολύ καιρό να αισθανθώ τόση πολύ αισιοδοξία…

Θέλω να επιστρέψουμε στο σπίτι όσο πιο αργά γίνεται… Στο πρώτο ημίωρο της βόλτας με πονάει η μια και μοναδική, μικρή πληγή που έχει μείνει πάνω μου… Αποφασίζουμε να καθίσουμε σ’ ένα από τα παγκάκια ενός πάρκου. Τεντώνομαι κι αφήνω τις ακτίνες του ήλιου να με κάψουν ή στη χειρότερη περίπτωση να μου δώσουν λίγο χρώμα… Έχοντας το κεφάλι ψηλά, κοιτώ τον ήλιο και τα μάτια μου τσούζουν… Εντελώς ξαφνικά εμφανίζονται σύννεφα που κρύβουν τον ήλιο και σκεπάζουν τον ουρανό… Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα… Στο σκοτάδι της αλλαγής του καιρού δεν αισθάνομαι τον παραμικρό φόβο, αλλά με το πρώτο αεράκι οι τρίχες στα χέρια μου στέκονται προσοχή…

Λίγες στιγμές αργότερα ο ουρανός ανοίγει. Ένας κατακλυσμός σταγόνων βροχής πέφτει πάνω μας. Δεν αντιδρώ. Μένω ασυγκίνητος. Είμαι ακόμα ζαλισμένος και μεθυσμένος, τόσο από αγάπη, όσο και από τον ήλιο που λίγα λεπτά πριν κυριαρχούσε στο οπτικό μας πεδίο… Πρέπει να πέρασαν πολλά λεπτά μέχρι να θυμηθώ την αγαπημένη μου δραστηριότητα… Σηκώνομαι και χορεύω κάτω από την βροχή… Κι εσύ… Με κοιτάζεις να απολαμβάνω την εύθυμη παιδιάστικη συμπεριφορά μου… Η μπλούζα μου άρχισε να κολλάει πάνω στη σάρκα μου… Με μια κίνηση την βγάζω και στροβιλίζοντάς την στον αέρα, ξεκινώ να τρέχω γύρω σου…

«Πιάσε με αν μπορείς…», σου λέω…

«Είσαι τρελός… ένας επικίνδυνος τρελός…», μου λες, αλλά μη μπορώντας να κάνεις κάτι, με ακολουθείς τρέχοντας κι εσύ…

Αναστενάζω… λαχανιάζω…

Βρυχάσαι και με πιάνεις…

Με σταματάς…

Παγώνω την διαδρομή μου

Ταπεινά πλησιάζεις το χείλια σου στο στόμα μου…

Σταλαγματιά, σταλαγματιά η βροχή στάζει από την μύτη σου, πάνω μου…

Οι μπούκλες σου έχουν βραχεί. Θυμίζουν κουρτίνα μπροστά στο πρόσωπό σου που βαραίνει όσο η βροχή συνεχίζεται…

Βγάζω την γλώσσα μου έξω…

Προσπαθώ να την γλιστρήσω μέσα στο στόμα σου, αλλά δεν μπορώ…

Τη μια μου φαίνεσαι πολύ ψηλός… την άλλη πάρα πολύ κοντός…

Γκρινιάζω απογοητευμένος και ρουθουνίζω τον θυμό μου…

Κάνεις τα πάντα να με βοηθήσεις…

Επιλέγεις ν’ ανοίξεις το στόμα σου όσο περισσότερο μπορείς…

Χώνω την γλώσσα μου και σε φιλώ με την ίδια ένταση που πέφτει και η βροχή

Με κοιτάς μ’ ένα βλέμμα αθώου ιεραπόστολου

Η μυρωδιά της ανάσας σου που φτάνει στη μύτη μου με κάνει και χάνομαι

Ίσως να φταίει και η έλλειψη οξυγόνου

Διαρκεί πολύ αυτό το φιλί!

Η αγκαλιά σου με κρατάει καρφωμένο πάνω σου

Μια πλούσια δόνηση ξεκινά από βαθιά μέσα μου σαν η καρδιά μου να είναι έτοιμη να εκραγεί

Η βροχή ξεπλένει τις σάρκες μας

Καταρρέω, αλλά με κρατάς

Κατόπιν, βγαίνει ο ήλιος ξανά…

I’m in love with you

Το τραγούδι ακούγεται σε ολόκληρο το σπίτι… ήσυχο, ρομαντικό… Οι λυρικοί στίχοι στάζουν από το ταβάνι στους τοίχους και από εκεί στο πάτωμα… Περπατώ σιωπηλά μέσα στο σπίτι, από δωμάτιο σε δωμάτιο… Αρνούμαι ν’ ανοίξω τα φώτα. Δεν είναι απαραίτητα… Εκατοντάδες αστέρια αναβοσβήνουν στον ουρανό…

Με βρίσκει στο σαλόνι… Του παίρνει μόνο μια στιγμή να προσαρμοστεί στην έλλειψη του φωτός… Οι υπόλοιπες αισθήσεις του, ευτυχώς, λειτουργούν μια χαρά… εκπληκτικά… Φιλιόμαστε στον ρυθμό της μουσικής που ακούμε… Υπάρχει κάτι στους στίχους που καλεί… αυτόν σ’ εμένα… κι εμένα σ’ αυτόν… Είναι μάταιο ν’ αντισταθούμε… να κάνουμε έστω και τη παραμικρή προσπάθεια ν’ αντισταθούμε… Ο καθένας μας, από την δική του σκοπιά θέλουμε να κερδίσουμε ο ένας τον άλλο… Τίποτα δεν είναι τυχαίο… Η πηγή της μουσικής κρύβει τόσα πολλά… Η αναπνοή του παραμένει ήρεμη και η καρδιά μου χτυπάει ήσυχα… Πιάνουμε ο ένας τα χέρια του άλλου… οι μύτες μας συναντιούνται…

Σμιλεύω το κορμί του με τα δάχτυλά μου… όπου μπορώ… όπου δεν μπορώ κρατώ μια περίληψη… Το δέρμα του είναι ζεστό στο άγγιγμά μου… Με τη φαντασία μου πιστεύω ότι κρατώ στα χέρια μου μια τράπουλα και όπου να ‘ναι θα βρω τον άσσο… Οι σκιές από τα κορμιά μας χορεύουν στους τοίχους παρέα με τη μουσική και τους στίχους… Η μουσική ακούγεται πιο δυνατά… Βρίσκουμε καταφύγιο στον μεγάλο καναπέ, στο κέντρο του δωματίου… στον καναπέ με τα μπλε ναυτικά μαξιλάρια… Στηρίζω το βλέμμα μου πάνω του… Στα μάτια του βλέπω να λαμπυρίζουν μικροσκοπικές κηλίδες που εμφανίζονται και χάνονται ξαφνικά στο καστανό χρώμα των ματιών του… Το βλέμμα μου μπορεί να καταρρίψει ακόμα και αεροπλάνο… Περπατώ χαριτωμένα τα δάχτυλά μου πάνω στο κορμί του… Οι αναστεναγμοί που βγαίνουν από το στόμα του ταιριάζουν με τη μουσική που ακούγεται… Σιωπηλά τον παίρνω στην αγκαλιά μου… Ένα χαμόγελο παίζει με τα χείλια του… Τον ξαπλώνω ανάσκελα και πέφτω ακριβώς από πάνω του… Τον κοιτάζω… συνεχίζω να τον κοιτάζω στα μάτια… μπορώ να δω τη δύναμη, την εμπιστοσύνη, τη σιγουριά βαθιά μέσα τους… Έτσι όπως είμαι ξαπλωμένος πάνω του, ακουμπώ το κεφάλι μου πολύ κοντά στο δικό του… Ανοίγει το στόμα του για να μιλήσει και τότε βρίσκω την ευκαιρία να βουτήξω ανάμεσα στα χείλια του τα δάχτυλά μου… Με το άλλο χέρι κάνω τις καφέ σοκολατί μπούκλες του ν’ αναπηδήσουν… και μετά τις χτενίζω προς τα πίσω με επιείκεια…

Με την απομάκρυνση των ρούχων μας, τα κορμιά μας μένουν γυμνά… Με το τελευταίο ρούχο να καταλήγει στο πάτωμα, δεν κρατιέμαι και του επιτίθεμαι… Χαμηλώνω το κεφάλι μου, πλησιάζω τα χείλια μου στο πρόσωπό του και τον φιλώ… Τα χέρια του χαϊδεύουν το δέρμα μου… ακολουθούν μια πορεία από το στήθος, χαμηλά στα πλευρά μου και καταλήγουν στον κώλο μου… Ένας αναστεναγμός δραπετεύει από το στόμα μου… και από το δικό του… Από τις βεβιασμένες κινήσεις οι μπούκλες του ξεφεύγουν και έρχονται ξανά μπροστά στο πρόσωπό του… Το χρώμα των ματιών του αλλάζει… γίνεται πιο θαμπό…

Δαγκώνω τα χείλια του… Η μουσική συνεχίζει ν’ ακούγεται… Ακούγεται επανειλημμένα το ίδιο τραγούδι… Κανείς από τους δυο μας δε σηκώνεται ν’ αλλάξει τη σειρά… Οι στίχοι καλύπτουν τις πνιχτές κραυγές και τα βογγητά μας καθώς κινούμαστε συγχρονισμένα… Το δέρμα του αστράφτει από τον ιδρώτα. Παρατηρώ ότι το δικό μου είναι ξηρό… ευελπιστώ ν’ αλλάξει στη συνέχεια… ν’ αλλάξει καθώς συνεχίζουμε τον ερωτικό μας χορό… Σκύβω και τον φιλώ ξανά… με πάθος… με συγκίνηση… Ψιθυρίζω στο αυτί του στίχους από το τραγούδι που ακούμε:

«I’m in love with you…»

Χαμογελάει…

Τα δόντια του αστράφτουν στο σκοτάδι… Χαμηλώνω το κεφάλι μου στο σημείο όπου ο λαιμός του συναντά τον ώμο του… Μ’ ένα χαμόγελο βυθίζω τα δόντια μου στη σάρκα του, αφήνοντας μια μικρή ποσότητα σάλιου που ρέει κατά μήκος του δέρματός του… Τα μάτια του γίνονται δυο φλεγόμενες σφαίρες…. σαν πλανήτες στον ουρανό… Τον φιλώ για μια ακόμη φορά, αυτή τη φορά στα χείλια… Αφήνω το σάλιο μου να καθυστερήσει στα χείλια του…

«I’m in love with you…», επαναλαμβάνω…

Χαμογελάει…

Love – Static Revenger

Περπατάμε μαζί…

Τ’ αστέρια λαμπυρίζουν και χορεύουν πάνω στο μαύρο σκηνικό του ουρανού, το οποίο εμείς ονομάζουμε νύχτα… Πρέπει να είμαστε οι μόνοι θεατές… οι μόνοι που προσέχουμε τον χορό τους… Περπατάμε μαζί… επιστρέφουμε από την συναυλία… Θαρρώ ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Το φεγγάρι όμως στο κέντρο ακριβώς αυτού του σκηνικού είναι σκληρός και αξιοπρόσεκτος ανταγωνιστής… Οι ήχοι, οι μελωδίες που συγκέντρωσαν τ’ αυτιά μας βρίσκονται πλέον μέσα στα κεφάλια μας, σ’ ένα στάδιο λίγο πριν την επεξεργασία…

Περπατάμε μαζί… σιωπηλοί, αλλά όσο απομακρυνόμαστε, τόσο μας ξεφεύγουν ήχοι που τόση ώρα παρέμειναν σιωπηλοί… Τραγουδάμε… τυχαίους στίχους στον ρυθμό τυχαίας μουσικής… Προσέχουμε με δέος τη νύχτα. Για μια στιγμή αναστατώνομαι… Σκέφτομαι την επίδραση που θα έχει αυτή η συναυλία για το υπόλοιπο της νύχτας… Σκέφτομαι την επίδραση στην απόδοσή μου…

Περπατάμε μαζί… Η απόσταση μέχρι το αυτοκίνητο είναι ατελείωτη… Το στάδιο από μακριά φαίνεται σαν κουκλόσπιτο… στο σκοτάδι… Ίσως την ημέρα να φαίνεται εντελώς διαφορετικά… Καθώς πλησιάζουμε το αυτοκίνητο, σφίγγω με δύναμη το χέρι του. Τα δάχτυλά μας ψιθυρίζουν μυστικά το ένα στο άλλο, καθώς παραμένουν επιδεικτικά κλειδωμένα… Κανένας από τους δυο μας δεν μιλάει… Είναι πολύ νωρίς για λέξεις, όταν υπάρχουν ακόμα οι στίχοι… Για λίγα λεπτά κυριαρχεί μια ανήσυχη σιωπή… μια σιωπή που στο πρώτο… στο δεύτερο βήμα… εξαφανίζεται…

Μέσα στο αυτοκίνητο οι διάλογοι ξεκινούν και τελειώνουν πάλι χωρίς ούτε μια διακοπή… Κι εδώ όμως οι λέξεις απουσιάζουν, τουλάχιστον μέχρι να τελειώσουν οι στίχοι…

Φτάνοντας στο σπίτι, σερνόμαστε αγκαλιασμένοι μέχρι το κρεβάτι μας… Ούτε εγώ, αλλά ούτε κι αυτός, σκεφτόμαστε πλέον την απόδοσή μας μέσα στις τόσες άλλες σκέψεις… Κοιμόμαστε ήσυχοι το υπόλοιπο της νύχτας μ’ ένα χαμόγελο σαν αυτό των μωρών… Στην τελευταία μου ματιά έξω από το παράθυρο βλέπω τ’ αστέρια να συνεχίζουν τον χορό τους…

Τολέδο

Νύχτωσε…

Ακουμπώ το κορμί μου στο κιγκλίδωμα της βεράντας και καπνίζω το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας… Ο ουρανός ακτινοβολεί από την λάμψη των αστεριών και από αυτή του φεγγαριού που είναι ασυνήθιστα μεγάλο…

Τον αισθάνομαι να με πλησιάζει από πίσω…

Ναι, δεν κάνω λάθος…

Αισθάνομαι το χέρι του στον ώμο μου…

«Όμορφο φεγγάρι…», ψιθυρίζει…

Γυρίζω και τον κοιτάζω… Χαμογελάει…

«Όχι τόσο όμορφο όσο το χαμόγελό σου», του λέω…

—–

Στέκεται ακριβώς δίπλα μου… Μοιραζόμαστε το ίδιο τσιγάρο… Με κρατάει από την μέση και με τραβάει στην αγκαλιά του… Αισθάνομαι σαν βάρκα που την ρυμουλκεί ένα πλοίο μέχρι να ρίξει άγκυρα στο λιμάνι… Τυλίγει με τα χέρια του τους ώμους μου… Τα δάχτυλά του κάνουν πειραματικά περάσματα από το στήθος μου… Χαϊδεύει το μάγουλό μου με το δικό του μάγουλο… Χαμογελάμε ο ένας στον άλλο…

«Σ’ αγαπώ…», μου λέει…

«Κι εγώ, μωρό… Σ’ αγαπώ όπως το ψάρι την θάλασσα…», του λέω…

«Ε, τότε… κολύμπα στην αγκαλιά μου…», μου λέει…

—–

Αγκιστρωμένος πάνω του… λάμπω από χαρά… Κοιταζόμαστε… Μιλάμε με τα μάτια… ανταλλάσουμε σιωπηλούς χαιρετισμούς… Μου χαμογελά… Σέρνει την αναπνοή του πάνω μου… Τεντώνει το κορμί του και επεκτείνει το στήθος του… Οι ρόγες του ενισχύονται… Οι μπούκλες του κυματίζουν στο απαλό αεράκι της νύχτας…

«Μπού…», μου λέει για να με τρομάξει επειδή έχω ξεχαστεί κοιτάζοντάς τον…

«Γεια…», του λέω…

—–

Κάτω από το χλωμό φως του φεγγαριού, οι σκιές παίζουν μαζί μας… Μου χαμογελά και μου φαίνεται σαν άγγελος που κατέβηκε στη γη να συγκεντρώσει την δροσιά της νύχτας… Θα μπορούσε να είναι και ένα διαβολάκι που καρφώθηκε στη γη για να υποστηρίξει τις νυχτερινές δραστηριότητές μου… Και οι δυο περιπτώσεις μου αρέσουν… Οι μπούκλες του συνεχίζουν να κυματίζουν στο βραδινό αεράκι… Στον ουρανό δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο… Το φεγγάρι εμφανίζεται ακριβώς από πάνω μας σκιαγραφώντας το σμιλευμένο πιγούνι του με το φως…

«Όμορφο…», λέω…

«Ναι…», λέει…

«Δεν εννοώ το φεγγάρι…», λέω…

Χαμογελάει… ντροπαλά…

—–

Όλα τα σπίτια στη γύρω περιοχή είναι όμοια… σχεδόν… Μερικά είναι φωτισμένα… Μερικά όχι… Η γιαγιά μου έλεγε ότι το φως σ’ ένα σπίτι επηρεάζει την αγάπη που υπάρχει μέσα… Όσα πιο πολλά φώτα υπάρχουν, τόσο αυξάνεται και η ένταση της αγάπης… Δείχνουμε ο ένας στον άλλο με τα δάχτυλά μας ένα σπίτι… από απόσταση… Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου και είναι τόσο φωτεινό που θαρρείς ότι αν το αγγίξεις θα καεί το δάχτυλό σου…

«Νυστάζω…», μου λέει…

«Κι εγώ…», του λέω…

Στην κούραση του ταξιδιού ανακαλύπτουμε την αξία του να ζεσταίνεται το μάγουλό σου σ’ ένα απαλό μαξιλάρι…

Κριτική επιτροπή

Κάθομαι ήσυχα στον καναπέ και τον περιμένω…

Μέχρι να έρθει ρουφάω το αίμα από μια πληγή στον καρπό του δεξιού μου χεριού…

Είναι θέμα λεπτών να δώσει ένα φιλί στον Λουκά για καληνύχτα και να έρθει σ’ εμένα για να κλείσουμε την βραδιά…

Η πόρτα ανοίγει…

Ακούω τα βήματά του στο πάτωμα…

Στέκεται λίγα βήματα μακριά μου και μου δείχνει την ξεχασμένη μου κιθάρα σαν να είναι τρόπαιο…

«Πάλι ανασκαφές έκανες; Που την βρήκες;», τον ρωτώ…

«Στο πατάρι, εκεί που την είχες αφήσει…», μου απαντά…

Πλησιάζει… Έρχεται κοντά μου… Γλιστράει το χέρι του, ζεστά, πάνω στο δικό μου…

«Ο Λουκάς;», τον ρωτώ…

«Κοιμάται…», μου απαντά…

«Μιχάλη…», του λέω…

«Ναι…», μου λέει…

«Τι θα κάνουμε;», τον ρωτώ…

«Εσύ τι θέλεις να κάνουμε;», με ρωτάει…

Παίρνω μια βαθιά εισπνοή σαν κολυμβητής που είναι έτοιμος να βουτήξει σε μια βαθιά λίμνη…

«Δεν ξέρω… Κοίτα! Χτύπησα το χέρι μου…», του λέω…

«Για να δω…», μου λέει και παίρνει το ύφος περισπούδαστου γιατρού… «…είσαι χειρότερος και από την Μπρουκ…», μου λέει…

«Αγκαλίτσα;», τον ρωτώ…

«Να σου πω ένα τραγούδι;», με ρωτά…

«Όοοοχχχιιι», του απαντώ…

«Καλά… δεν είμαι τέλειος, αλλά μπορούσες να διαφωνήσεις περισσότερο διακριτικά…», μου λέει…

«Μερικές φορές κάνω πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω…», του λέω…

«Δεν διαφωνώ…», μου λέει και χαμογελά…

«Ποιο τραγούδι θα μου πεις;», τον ρωτώ…

«Αν δεν σου αρέσει, σήκω… περπάτα μέχρι την πόρτα κι εγώ θα καταλάβω…», μου λέει…

«Έλα ρε Μιχάλη…», του λέω…

Αναστενάζει…

«Ποιο είναι το τραγούδι;», τον ρωτώ…

«Ποιο τραγούδι;», με ρωτάει…

«Μου είπες ότι θα μου τραγουδήσεις ένα τραγούδι… Ποιο;», τον ρωτώ…

«Είχα ένα στο μυαλό μου, αλλά από την άρνηση σου το ξέχασα…», μου απαντά…

«Κάνεις σαν μικρό παιδί…», του λέω…

Κοιταζόμαστε με μια αδέξια σιωπή…

Με πιάνει από το χέρι… σφικτά…

«Θα με ακούσεις;», με ρωτά…

«Τώρα;», τον ρωτώ… χαμογελώντας…

«Ναι… τώρα…», μου απαντά…

Σαν δυο πουλιά, σ’ ένα κλαδί… κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο… Είμαι έτοιμος να ρουφήξω κάθε λέξη που θα βγει από το στόμα του…

Πιάνει την κιθάρα και αρχίζει να τραγουδά…

«Here it comes it’s all blowing in tonight

I woke up this morning to a blood red sky

They’re burning on the bridge turning off the lights

We’re on the run I can see it in your eyes

If nothing is safe then I don’t understand

You call me your boy but I’m trying to be the man

One more day and it’s all slipping with the sand

You touch my lips and grab the back of my hand

The back of my hand

Guess we both know we’re in over our heads

We got nowhere to go and no home that’s left

The water is rising on a river turning red

It all might be OK or we might be dead

If everything we’ve got is slipping away

I meant what I said when I said until my dying day

I’m holding on to you, holding on to me

Maybe it’s all gone black but you’re all I see

You’re all I see

The walls are shaking, I hear them sound the alarm

Glass is breaking so don’t let go of my arm

Grab your bags and a picture of where we met

All that we’ll leave behind and all that’s left

If everything we’ve got is blowing away

We’ve got a rock and a rock till our dying day

I’m holding on to you, holding on to me

Maybe it’s all we got but it’s all I need

You’re all I need

And if all we’ve got, is what no one can break,

I know I love you, if that’s all we can take,

the tears are coming down, they’re mixing with the rain,

I know I love you, if that’s all we can take.

A pool is running for miles on the concrete ground

We’re eight feet deep and the rain is still coming down

The TV’s playing it all out of town

We’re grabbing at the fray for something that won’t drown»*

Αφήνει την κιθάρα και μου πιάνει ξανά το χέρι…

«Αχ…», λέω…

«Τόσο χάλια τραγούδησα;», με ρωτάει…

«Με πιάνεις από τον καρπό που είναι χτυπημένος…», του απαντώ

«Ω…», λέει…

Αφήνει το χέρι μου και ένα χαμόγελό του κάνει τα χείλια του να λιώσουν… το ένα πάνω στο άλλο… Την ίδια στιγμή λιώνει και η καρδιά μου…

«Είσαι έτοιμος να σου πω τη γνώμη μου;», τον ρωτώ…

«Ναι…», μου απαντά…

Κάνει να σηκωθεί… θέλει να βρίσκεται μακριά μου όσο θα του λέω την κριτική μου…

Τον πιάνω και τον σφίγγω στην αγκαλιά μου…

«Δεν πρόκειται να πας πουθενά…», του λέω..

*All I need – Mat Kearney

Μια δικαιολογία… για να μη φύγω…

Και…

και…

Έχω τόσα πράγματα που θέλω να σου πω… για να κρατήσεις τον ήχο της φωνής μου μέσα σου… Αλλά το χέρι σου με κρατά σφικτά, με τραβάει μέσα σου… μέσα σου… μέσα σου… Θ’ αργήσω στη δουλειά…

Καλά… Κράτησέ με…

Κράτησέ με στην αγκαλιά σου…

Αλλά σφίξε με, σφίξε με όσο πιο δυνατά μπορείς…

Για να έχω μια δικαιολογία… για να μη φύγω…

Κοίτα πως αλλάζω…

Από άντρας γίνομαι έφηβος…

… παιδί…

… βρέφος…

Αχ! Δεν μπορώ να περπατήσω…

Τώρα έχω άλλη μια δικαιολογία για να μη φύγω…

«Γιατί δεν φεύγεις;», με ρωτάς

*Γιατί με κρατάς σφικτά, χαζούλη*

«Γιατί μ’ αγαπάς και δεν μ’ αφήνεις να φύγω…», απαντώ…

«Και τις άλλες μέρες γιατί φεύγεις;», με ρωτάς

«Για να σ’ αφήνω να ανασαίνεις…», απαντώ…

Και με σφίγγεις, με σφίγγεις… με σφίγγεις με περισσότερη δύναμη

Έως ότου χάνομαι μέσα στην αγκαλιά σου, κάτω από τα σκεπάσματα…

Σε αφήνω να με κρατήσεις

Να με κρατήσεις

Υπολογίζω τις ώρες…

Οκτώ ώρες την ημέρα

Πέντε μέρες την εβδομάδα

Σαράντα ώρες μακριά σου

Και είναι Ιούλιος… ένας μήνας που η σάρκα αποζητά την σάρκα…

Κι εσύ είσαι πολύ μικρός για να το καταλάβεις

Κι εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος για να το αγνοώ…

… είμαι πολύ ερωτευμένος για να κολυμπώ στην παλίρροια σου τα βράδια και ν’ αναγκάζομαι να βγαίνω στην ακτή τα πρωινά για να φεύγω…

Στην πρώτη ευκαιρία που χαλαρώνεις, ξεφεύγω και σηκώνομαι…

Έχεις προλάβει ήδη να λεκιάσεις τα μάγουλά μου με σάλια

Έχεις προλάβει ήδη να μου δανείσεις όλα όσα χρειάζομαι να έχω μαζί μου στη δουλειά…

Σηκώνομαι, αλλά στέκομαι…

Στέκομαι και σε κοιτώ…

Με το βλέμμα σου μου υπόσχεσαι την τέλεια «καταστροφή»

Πέφτω πάνω σου…

«Γιατί επέστρεψες;», με ρωτάς…

«Γιατί σ’ αγαπώ…», απαντώ…

«Γιατί;», με ρωτάς…

«Γιατί όχι;», σε ρωτώ…

Καλύτερα κομπάρσος

Ξαπλωμένος ανάσκελα στο άνετο κρεβάτι μας, διώχνω τις τελευταίες σκέψεις της ημέρας από το μυαλό μου… Γυρίζω το κεφάλι μου από τη μια πλευρά και βλέπω τον μικρό μου άγγελο να κοιμάται… Γυρίζω το κεφάλι μου από την άλλη πλευρά και βλέπω τον Μιχάλη… επίσης, να κοιμάται… Μελετώ το πρόσωπό του, όπως κάνω κάθε βράδυ… Η δύναμη της ομορφιάς του δεν παύει ποτέ να με καταπλήσσει. Τα μεγάλα καφετιά μάτια, οι πυκνές μπούκλες και τα σαρκώδη χείλια του, όλα αυτά, είναι ακαταμάχητα για μένα… Χαμογελώντας, πλησιάζω τα χείλια μου και τοποθετώ ένα φιλί στα γλυκά χείλια του… Η καρδιά μου κυματίζει…

«Μιχάλη, θα μπορούσα να σε φιλήσω εκατομμύρια φορές χωρίς να χάσεις τίποτα από τη μαγεία της ομορφιάς σου…», του ψιθυρίζω… κι ας μην με ακούει… Δεν πειράζει… Με τις λέξεις μου του προσφέρω τη ζεστασιά που μου προσφέρει κι αυτός με την ανάσα του ακριβώς απέναντι στο πρόσωπό μου…

Γυρίζω το κεφάλι μου και κοιτάζω ξανά το ταβάνι. Εκρήξεις με χρώματα περνούν μπροστά από τα μάτια μου… πορφυρά, πράσινα και χρυσά… Κάτι τέτοιο παρόμοιο βλέπουν και οι ηλικιωμένοι όταν τους ανεβαίνει η πίεση των ματιών και παθαίνουν αποκόλληση… Αναρωτιέμαι αν βρίσκομαι κι εγώ ένα βήμα πριν την επέμβαση ή απλά, κουράζω τα μάτια μου τόσες ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή…

Απλώνω το χέρι μου στο κορμί του… έτσι… για να αισθανθώ το δέρμα του. Είναι απαλό και δροσερό… ούτε μια σταγόνα ιδρώτα δεν είναι σταθμευμένη πάνω του, σε αντίθεση με το δικό μου που μπορώ να το ανακηρύξω σε παρκινγκ…

«Στο όνειρό μου απόψε θα σου γράψω ένα ερωτικό τραγούδι… κι αν δεν προλάβω, θα σου ζωγραφίσω μια εικόνα… ή θα σου συνθέσω μια μουσική τόσο όμορφη που σαν κι αυτή δεν θα έχεις ακούσει ποτέ στη ζωή σου…», του ψιθυρίζω… κι ας δεν με ακούει… Σκουπίζω τα πόδια μου στα πόδια του. Εντελώς συμπτωματικά το ίδιο κάνει και ο Λουκάς λίγο πιο κάτω από το στήθος μου… μέχρι εκείνο το σημείο φτάνουν τα ποδαράκια του…

Χαμογελώ… Δεν ξέρω ποιον από τους δυο αγαπώ πιο πολύ…

Σταματώ να σκέφτομαι και με παίρνει ο ύπνος… Τρέχω να προλάβω μήπως και χωθώ σε κάποια από τα όνειρά του… Θα μ’ έχει επιλέξει άραγε ως πρωταγωνιστή;…

(Εδώ θυμάμαι τη μητέρα μου, που με συμβούλευε, κάποτε, να μη δίνω σημασία αν είμαι πρώτος ή δεύτερος ή τρίτος στη ζωή κάποιου… Δεν χρειάζεται πάντα να είσαι πρωταγωνιστής, είναι ικανοποιητικός και ο ρόλος του κομπάρσου αν έχεις ταλέντο και τον παίζεις καλά… μου έλεγε)

… ή έστω κομπάρσο;…

Συναντιόμαστε περίπου είκοσι μέτρα από το λιμάνι… μακριά από τα γαϊδουράκια που συνεχίζει να τα φοβάται από τότε που του είπα ότι δαγκώνουν ανθρώπινα αυτιά! Χαμογελώ και μ’ αυτό και με όλα τ’ άλλα που κατά καιρούς του έχω πει και τα πιστεύει ή με κάνει να πιστεύω πως τα πιστεύει… Τέλος πάντων… Εκεί, κάτω από το ρολόι της εκκλησίας, περνάμε τη νύχτα σ’ ένα μικρό καφέ, μιλώντας ήσυχα, και παίζοντας αμήχανα με τα καλαμάκια στα ποτήρια και αργότερα με τα ίδια τα δάχτυλά μας… Πάνω στο τραπέζι, ένα αρωματικό κερί, δίνει έμφαση στο λαμπερό καφέ των ματιών του… Στην ανατολή του ήλιου, τότε μόνο, πηγαίνουμε στο σπίτι, στο ταπεινό σπιτάκι μας… και κοιμόμαστε σαν τις κουκουβάγιες… γέρνοντας τα κορμιά μας… ο ένας πάνω στον άλλο…

Είσαι ο ήλιος…

Ξαπλωμένος στο γρασίδι παρακολουθώ τ’ αστέρια να πυροβολούν τον ουρανό και να καίνε με την φωτεινότητά τους το φεγγάρι… Το δροσερό αεράκι ψιθυρίζει στα αυτιά μου και λειτουργεί ως φυσικό κλιματιστικό, αλλά έχω κι εσένα να με ψεκάζεις με το νεροπίστολο του Λουκά μέσα στα μάτια, αχρηστεύοντας κατά κάποιο τρόπο τους φακούς επαφής που φορώ. Όμως, δεν με πειράζει… και δεν με πειράζει γιατί είμαι ερωτευμένος…

«Επικρατεί πάντα σκοτάδι στον κόσμο μου, αλλά ευτυχώς εσύ είσαι όλα τ’ αστέρια και τα φεγγάρια που θα μπορούσα ποτέ να έχω… Και κάτι άλλο… Είσαι ο προσωπικός μου ήλιος, κι εγώ ο προσωπικός σου πλανήτης… Μόνο σ’ εμένα ρίχνεις το φως σου, σαν να ‘ναι αγάπη…»

«Δεν είμαι τίποτα άλλο παρά ένας κρατήρας στο φεγγάρι, και το ξέρεις… Κι επειδή χωρίς φακούς επαφής δεν βλέπεις τίποτα, δεν καταλαβαίνεις πόσο μακριά είμαι… πόσο μακρινό είναι το φεγγάρι… δεν βλέπεις τις προσκρούσεις από τα αστέρια… δεν καταλαβαίνεις ότι κλέβω φως από τον ήλιο για να λάμπω»

«Είσαι ψεύτης… Σ’ αγαπώ κι επειδή σ’ αγαπώ θ’ αρχίσω να πιστεύω στα ψέματά σου…»

***

Περπατώ στο πλάι σου. Ο Λουκάς δείχνει με το χέρι του το φεγγάρι να τρεμοφέγγει στη θάλασσα. Του φαίνεται περίεργο να βλέπει τόσο χαμηλά κάτι που πριν λίγο το έβλεπε να λάμπει στον ουρανό… Ίσως να μην έχει την αίσθηση της απόστασης… Ίσως και ν’ αναρωτιέται τι ήταν αυτό που το έριξε στο νερό…

«Αν πηδήξουμε από εδώ… από αυτό το σημείο του απότομου βράχου, θα βουλιάξουμε; Ή θα αρχίσουμε να χορεύουμε πάνω στο νερό, λάμποντας σαν τον ήλιο όταν δύει;»

«Δεν είμαι ο ήλιος… σου το ‘χω πει…»

«Και γιατί όταν μ’ αγγίζεις αφήνεις κομμάτια πυρκαγιάς πάνω μου;»

«Δεν σε συμφέρει να είμαι ο ήλιος, χαζούλη… Αν ήμουν ο ήλιος η ηλικία μου θα ξεπερνούσε το ένα δισεκατομμύριο χρόνια, και δεν σε συμφέρει…»

«Είσαι ψεύτης… Σ’ αγαπώ κι επειδή σ’ αγαπώ θ’ αρχίσω να πιστεύω στα ψέματά σου…»

***

Μια πεταλούδα της νύχτας ξεφεύγει από το κοντινό φανάρι και έρχεται πετώντας γύρω-γύρω από το κεφάλι σου… Να δεις που της έκανε εντύπωση που τα μαλλιά σου είναι διακοσμημένα με μπούκλες… Ναι, είμαι σίγουρος… Διαφορετικά δεν θα πετούσε μ’ αυτό τον τρόπο… έτσι ανεξέλεγκτα και μάλιστα με το χέρι του Λουκά να την απειλεί…

«Αν δεν ήσουν ο ήλιος, θα ερχόταν η πεταλούδα κοντά σου; Αυτές τριγυρνάνε όπου έχει φως… οπουδήποτε λάμπει… Είσαι ο ήλιος, πάει και τελείωσε…»

«Αν ήμουν ο ήλιος, η πεταλούδα θα πέθαινε… θα καιγόταν από την λάμψη μου… θα μ’ έβλεπε και θα εξαφανιζόταν… Κατάλαβέ το…»

«Είσαι ψεύτης… Σ’ αγαπώ κι επειδή σ’ αγαπώ θ’ αρχίσω να πιστεύω στα ψέματά σου…»

«Κι εγώ σ’ αγαπώ, αλλά θέλω να είσαι προσγειωμένος…»

Η δύναμη της φυσικής επαφής

Μου χαμογελάει γενναιόδωρα, λαμπερά… καθώς περπατώ γύρω-γύρω του και στέκομαι μπροστά του… Με κοιτάζει προσεκτικά καθώς τον κοιτάζω κι εγώ… Τα μαλλιά του είναι αχτένιστα, πυκνά και κυματιστά… Είμαι σίγουρος ότι προηγήθηκαν ώρες διασκέδασης με τον Λουκά… Τα μάτια του λαμπιρίζουν όσο με κοιτάζει… Τα μακριά, λεπτά δάχτυλά του προσπαθούν να βάλουν σε τάξη τις μπούκλες του… να σώσουν την κατάσταση… Ο αντίχειρας και το πρώτο δάχτυλό μου ακουμπούν το πηγούνι του και το ανασηκώνουν για να δω καλύτερα τα μάτια του καθώς μου χαμογελάει… Η ομορφιά του με χτυπάει, αλλά είμαι πια συνηθισμένος… Αντέχω…

Έρχομαι από πίσω του και προσέχω τον τρόπο που κολλάει η μπλούζα στο δέρμα της πλάτης του… προσέχω τις μπούκλες του που ακουμπούν σχεδόν στους ώμους του… Βάζω τα χέρια μου εκεί και στέκομαι… Σκύβει το κεφάλι του και με κοιτάζει μέσα από τον καθρέφτη… Τα μαλλιά του πέφτουν προς τα εμπρός… ένα μέρος τουλάχιστον, μια και τα περισσότερα, στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, διατηρούν την επαφή τους με τα δάχτυλά μου… Θα μπορούσε να αισθανθεί την πίεση των χεριών μου στους ώμους του… οι παλάμες μου πιέζουν με δύναμη το δέρμα του… Σκύβω και μυρίζω τη φρέσκια, πρωινή μυρωδιά του…

«Να κόψω μια μπούκλα σου να την έχω μαζί μου στη δουλειά;», τον ρωτώ…

Δεν περίμενα ποτέ από τον εαυτό μου να ρωτήσει κάτι τέτοιο. Ήλπιζα να πω κάτι άλλο, αλλά αυτό μου βγήκε από το στόμα… αυτό, το «κάτι διαφορετικό»…

«Με τίποτα… καλά… μόνο την άκρη…», μου απαντά…

Του ανακατεύω περισσότερο τα μαλλιά…

«Σε δοκίμαζα… Έχω τόσα ενθύμια από σένα πάνω μου…», του λέω…

Μου χαμογελά…

«Τι θα κάνεις; Πως θα περάσεις την ημέρα σου;», τον ρωτώ… για να σιγουρευτώ…

«Θα παίξω με τον Λουκά, αν θα βγάλει ήλιο ίσως να βγούμε και μια βόλτα…», μου απαντά…

«Προτιμώ να μείνετε μέσα. Δεν μπορώ να σκέφτομαι μήπως συμβεί τίποτα…», τον συμβουλεύω…

«Και τι να κάνουμε μέσα;», με ρωτάει…

«Να δείτε την κηδεία του Michael Jackson… δεν ξέρω, κάτι θα βρεις να κάνετε μέσα…», του απαντώ…

Προσπαθώ να είμαι προσεκτικός για να μη φανεί ότι τον καταπιέζω… δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, γι’ αυτό επιστρατεύω το χαμόγελό μου… Έχω διαπιστώσει ότι όταν του χαμογελώ, μπορώ να περάσω οτιδήποτε θέλω μ’ έναν τρόπο… φιλικό, υπερβολικά εύκολο… Ίσως να παίζει ρόλο, πιο πολύ, και ο τρόπος που τον κοιτάζω…

Όσο μιλάμε, τον παρατηρώ να με παρακολουθεί με προσοχή. Καμιά φορά νιώθω ότι είναι δύσκολο να συμβαδίζουν οι συμβουλές μου με την συμπεριφορά του… κι αυτό όχι γιατί ο Μιχάλης είναι μικρότερος από εμένα και περισσότερο ελκυστικός, αλλά γιατί τα ξεσπάσματά του με αποσυντονίζουν…

Σκύβει το κεφάλι του και μ’ αφήνει να τρέξω τα δάχτυλά μου ανάμεσα στις μπούκλες του… Συγκλονίζομαι από το γεγονός πως ένα τόσο απλό άγγιγμα με κάνει να συγκινούμαι τόσο πολύ…

«Καλά… αν βγάλει ήλιο, πάτε μια βόλτα έξω… πάτε στο πάρκο…», του λέω…

«Προσεκτικά όμως, ε;», με ρωτάει και χαμογελάει…

«Προσεκτικά… πάντα προσεκτικά…», του απαντώ…

Ραμφίζω το μάγουλό του και ετοιμάζομαι να φύγω για το γραφείο… προσπαθώ να τον αγκαλιάσω, αλλά οι παλάμες μου έχουν μουδιάσει από την τριβή τους στα μαλλιά του… Η προσωπικότητά μου κυλιέται στο δάπεδο σαν φίδι… Έχω αργήσει, αλλά στέκομαι ακόμη εκεί… Αισθάνομαι τόση συγκίνηση για να πάρω τα χέρια μου από πάνω του… Του λέω σε πέντε γλώσσες «Σ’ αγαπώ…» και του κάνω ένα πρόχειρο και βιαστικό διαγωνισμό γνώσεων για να διαπιστώσω τι κατάλαβε απ’ αυτά που του είπα…

Δεν ζητά πολλά κι εγώ θέλω να του δώσω τόσα πολλά… Προς το παρόν μένω σ’ αυτή τη φυσική επαφή που είναι αρκετή για να χαμογελώ ευτυχισμένος όλη μέρα… να χαμογελώ… ανόητα…