Ήσυχο αγόρι

Το κεφάλι σου ακουμπά στο γόνατό μου

Οι μπούκλες σου μετατρέπονται σε χορδές βιολιού στα χέρια μου

Με τον ήχο τους σε νανουρίζω για μια ακόμα βραδιά

Σου διηγούμαι ιστορίες ζωής

επιλέγοντας λέξεις που δονούνται στο μυαλό μου προτού φτάσουν στ’ αυτιά σου

Τρως ποπ-κορν και κάπου-κάπου… όταν θυμάσαι… μου δίνεις κι εμένα να φάω

Συγκεκριμένα, το βγάζεις από το στόμα σου και το βάζεις στο δικό μου στόμα

ανακατεύοντας τα σάλια σου με τις λέξεις μου

καταγγέλλοντας την σοβαρότητά μου με την ευθυμία σου

«Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν ένα ήσυχο αγόρι…», σου λέω… προσπαθώ να σε πείσω

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ποτέ δεν με πιστεύεις

και για το αποδείξεις πιάνεις, απελπισμένος, το κεφάλι σου

«… εσύ; Ήσυχο αγόρι; Χα!», μου λες

Γελάς…

Κρατώ ένα φανταστικό χρονόμετρο στο χέρι μου μ’ έναν, επίσης, φανταστικό διακόπτη

«Θα σταματήσεις να γελάς;», σε ρωτώ

και πιέζω, δήθεν, τον διακόπτη

«… τελείωσε ο χρόνος σου», σου λέω…

Ελέγχεις τον βαθμό σοβαρότητας στο πρόσωπό μου, στο ύφος μου, στον τόνο της φωνής μου

«Λοιπόν, όπως σου έλεγα νωρίτερα… μια φορά κι έναν καιρό ήμουν ένα ήσυχο αγόρι…», σου λέω

και με διακόπτεις ξανά με το γέλιο σου

«… ήμουν ένα ήσυχο αγόρι, ένα αγόρι, ένα αγόρι ήσυχο…», σου λέω…

Παίζεις το ποπ-κορν με τα δάχτυλά σου

κι έτσι όπως ακουμπάς στο γόνατό μου

μου το πετάς… βάζοντας στόχο το κεφάλι μου…

«Είσαι τόσο κακός, τόσο κακός… έτσι», σου λέω…

Ιδεαλιστής ονειροπόλος

“You can say I’m a dreamer … but I’m not the only one.”  ~ John Lennon, Imagine

… ναι, είναι αλήθεια… Είμαι ονειροπόλος. Είμαι υπερβολικά αισιόδοξος. Η μητέρα μου με αποκαλεί μέχρι και σήμερα Άγγελο και… ίσως… μερικές φορές, ακόμη κι εγώ τείνω να το πιστέψω… Βλέπεις, έχω μια απίστευτη φαντασία, αλλά και μια απίστευτη ικανότητα ν’ αγαπώ… να θεραπεύω τις πληγές στις καρδιές των άλλων, δίχως όμως να προσφέρω κάτι σημαντικό στον εαυτό μου… Αυτό όμως δεν συμβαίνει πάντα… Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δεν μπορώ να τα καταφέρω όσο κι αν προσπαθώ… όσο κι αν μεταμφιέζομαι σε παραμυθά που κοιτά με αθωότητα τ’ αστέρια στον ουρανό και περπατά στα σύννεφα… αρνούμενος να έρθει σε επαφή με τη γη… Σήμερα έσβησα από την κάμερα το βίντεο που μας έδειχνε να τραγουδάμε: «…All you need is love, right?…» και μετά να χαμογελάμε… Ήταν ένα κομμάτι που δεν ήθελα να κρατήσω γιατί μου θύμιζε στιγμές -άσχετα με μας τους δυο- με απίστευτα υψηλές προσδοκίες που ήταν σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιηθούν… Και τελικά αυτό συνέβη… Δεν θα αρνηθώ ότι έχω μια τάση να καταστρέφω φιλίες με την ίδια ευκολία που χτίζω μόνιμες σχέσεις… Οι λιγοστοί αγαπημένοι φίλοι, έχουν παρατηρήσει ότι συστηματικά τεμαχίζω αυτά που είναι για μένα, πραγματικά, τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν συμβεί στη ζωή… κι όσα δεν τεμαχίζω, τα παγώνω… Και το κέρδος ποιο είναι; Η διάθεσή μου να απεγκλωβιστώ! Αυτό έχει συμβεί με πολλά άτομα που έχουν περάσει από τη ζωή μου. Η μοναδική εξαίρεση είναι ο Γιάννης που μ’ άντεξε για κάποια χρόνια μέχρι που συνειδητοποίησε πως έψαχνε κάτι καλύτερο από μένα και αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του…

Και μετά… είσαι εσύ… Αναρωτιέμαι πολλές φορές αν πραγματικά δεν είσαι εξ’ ολοκλήρου αποκύημα της φαντασίας μου… αν δεν σ’ έχω δημιουργήσει με τον ίδιο τρόπο που δημιουργώ τους ρομαντικούς ήρωες στις ιστορίες που σου διηγούμαι… Ξέρεις, μοιάζεις πολύ… και στην εικόνα, και στην ομιλία… Πιστεύω ότι έτσι όπως δακτυλογραφούσα, ξεπήδησες για να διώξεις μακριά τον συναισθηματικό πόνο στη ζωή μου… και από εκείνη την ημέρα κατάφερες τόσα πολλά… ίσως περισσότερα απ’ όσα κι εγώ ο ίδιος περίμενα… Όλοι έχουμε ατυχείς στιγμές… προβλήματα που δεν υπάρχουν σε κανένα πρόγραμμα… Ωχ, δεν ξέρω!… Πάλι μαλακίες σου λέω. Τι να κάνω; Αυτός είμαι… Ένας ιδεαλιστής ονειροπόλος που διατηρεί αυστηρά τον έλεγχο στις πτήσεις της φαντασίας του. Ένας χαρταετός, που βυθίζεται και σηκώνεται πετώντας στον ουρανό, με μεγάλη ουρά, όμορφος και φαινομενικά ελεύθερος… γιατί στην πραγματικότητα είμαι δεμένος μ’ εσένα και τον Λουκά που είστε πιο σημαντικοί από οτιδήποτε ακόμα και από το εγώ μου…

Επέμβαση

Μένω για μια μέρα ακίνητος στο κρεβάτι, γιατί έτσι πρέπει… γιατί αυτό με συμβούλευσαν… Μπορώ να πω ότι μου αρέσει… Εκμεταλλεύομαι αυτή την επιβεβλημένη ακινησία, προσπαθώ να συλλέξω όσα περισσότερα οφέλη μπορώ… Έτσι όπως είμαι ξαπλωμένος, τον παρατηρώ να στέκεται μπροστά στο παράθυρο και να κοιτάζει έξω… Ακουμπά τα χείλια του στο τζάμι και μουρμουρίζει… αφήνει την ανάσα του και σχεδιάζει γραμμές που ξεκινούν από ψηλά και καταλήγουν κάτω… Δεν βρίσκω κανένα λόγο να του μιλήσω, όλα όσα είχα να πω ήταν όταν διστακτικά μου αποκάλυψε την ζαβολιά που σκάρωσε εις βάρος μου… Αν μπορούσα να σηκωθώ θα τον έβαζα κάτω και… και… και… θα τον σκότωνα… με φιλιά… όχι, θα τον τιμωρούσα έτσι όπως πρέπει… Πρέπει; Κι αν αυτή η απερισκεψία ήταν μια απόδειξη της μεγάλης του αγάπης; Θα βρω τις απαντήσεις όταν πρέπει… Δεν είναι τώρα η ώρα… Τώρα είναι η ώρα για ηρεμία… για ξεκούραση… Δεν σκέφτομαι ούτε μια στιγμή τι θα έπρεπε να πω… τι θα μπορούσα να πω…

«Έλα στο παράθυρο…», μου λέει… με καλεί… «… είναι τόσο γλυκός ο αέρας της νύχτας…

Γυρίζει και με κοιτάζει… Τα μάτια του φαίνονται σχεδόν διάφανα… υαλώδη… στο σεληνόφωτο… Προσπαθώ να του χαμογελάσω…

«Δεν μπορώ να σηκωθώ μέχρι αύριο το πρωί…», του λέω…

«Άκου…», μου λέει…

Κρατά ένα δάχτυλο μπροστά στα χείλια του… Ψιθυρίζει κάτι που δεν μπορώ ν’ ακούσω… Μάλλον θα βγάζει προς τα έξω κάτι που βρισκόταν τόση ώρα στο μυαλό του… στη φαντασία του… Πάνω στο κρεβάτι είναι απλωμένα τα περιοδικά και τα βιβλία που μου έχει φέρει για να περνώ την ώρα μου… Ξεσκονίζω τα γυαλιά μου καθώς τα βγάζω από την δερμάτινη θήκη τους… Ρυθμίζω την απόστασή τους από τα μάτια μου, αλλά και πάλι δεν μπορώ να δω τόσο καλά όσο έβλεπα πριν… Παρατώ την προσπάθεια και επιστρέφω το βλέμμα μου πάνω του…

Απομακρύνεται από το παράθυρο και έρχεται σιγά-σιγά κοντά μου… Τα χέρια του πέφτουν στο κενό καθώς περπατά… Με κοιτάζει. Βλέπω στο πρόσωπό του την αγωνία του να πει μια λέξη… Μου φαίνεται λίγο σαν χαμένος… σαν μετανοιωμένος… σαν να γνωρίζει ότι αυτό που έκανε ήταν μια αποτυχία… Φτάνοντας στο κρεβάτι… σκοντάφτεις, μάλλον επίτηδες, και πέφτεις στο κρεβάτι…

«Πρόσεξε… Μη βγεις κι εσύ εκτός μάχης…», του λέω… χαμογελαστά…

Το χαμόγελό μου του δίνει θάρρος…

«Να ξέρεις ότι σ’ αγαπώ… αληθινά…», μου λέει…

«Καλά…», του λέω… μάλλον αδιάφορα, αν και κατά βάθος μου αρέσει αυτό που μου λέει…

Στις γωνίες του στόματός του εμφανίζεται ένα χαμόγελο… για μια στιγμή…

«… αληθινά…», μου λέει…

Ακουμπά το χέρι του πάνω μου… Προσεκτικά του το πιάνω… Τον κοιτάζω επίμονα σαν να τον βλέπω για πρώτη φορά…

«Αν σε πείραξε, σου ζητώ συγγνώμη…», μουρμουρίζει…

Σηκώνω το βλέμμα μου. Το μπουκαλάκι με τον ορό έχει δεν έχει μια κουταλιά μέχρι αργά το βράδυ…

«Να φωνάξεις να μου το αλλάξουν…», του λέω…

Πάει να σηκωθεί… Του πιάνω το χέρι… Τον βάζω κάτω…

«Κρυώνω… σκέπασέ με…», του ζητώ…

«Είσαι γεροντοπαράξενος…», μου λέει, αλλά με σκεπάζει μέχρι το πηγούνι…

«Εσένα έχω μόνο… ποιος θα με φροντίσει;», τον ρωτώ…

Με κοιτάζει…

Μια νοσοκόμα στέκεται στην πόρτα…

«Τελείωσε το επισκεπτήριο…», λέει… αυστηρά…

«Δεν είναι επισκέπτης… είναι ο σύντροφός μου…», της λέω…

«Είστε τυχερός…», μου λέει…

Χαμογελώ…

Τον κοιτώ…

«Άκουσες;», με ρωτάει…

Εκπομπή τηλεπωλήσεων

Κάθομαι στο σαλόνι. Η ώρα είναι δυο μετά τα μεσάνυχτα… Οι κενές εικόνες από την λάμψη της τηλεοπτικής οθόνης αντανακλώνται στα μάτια μου… Απορροφώ απρόσεκτα την ανυπαρξία της καλοκαιρινής αμερικανικής τηλεόρασης… Το μπουκάλι της φθηνής βότκας, είναι ήδη μισό… Τα γυαλιά μου είναι τοποθετημένα λοξά στο πάτωμα. Μάλλον θα έπεσαν από το τραπεζάκι σε κάποια από τις δικές μου αδέξιες κινήσεις… Δεν μπαίνω καν στον κόπο να απλώσω το χέρι και να τα πάρω… Τρίβω τα μάτια μου μήπως και διώξω από πάνω τους την κούραση της ημέρας… και την νύστα… Εστιάζω την προσοχή μου στην τηλεόραση… Μια εκπομπή, κανονική υπερπαραγωγή, τηλεπωλήσεων, δεν λέει να τελειώσει… Ξεκίνησε μ’ ένα προϊόν για απώλεια βάρους και συνεχίζει με μια λοσιόν που αυξάνει θεαματικά το μέγεθος του… πούτσου! Μόνο σε κάποιο από τα εκατοντάδες αμερικανικά τηλεοπτικά κανάλια θα μπορούσα να δω μια εκπομπή τέτοιου είδους… Ανασηκώνομαι και κάθομαι λιγότερο βαριεστημένα στον καναπέ… Ξαφνικά, η εκπομπή αποκτά ενδιαφέρον… Οι κομπάρσοι που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι μάρτυρες που δοκίμασαν και ευεργετήθηκαν από τη λοσιόν, πρέπει να επιλέχτηκαν ένας κι ένας… Οι περισσότεροι είναι ηλιοκαμένοι, με χτισμένα από την γυμναστική κορμιά… συνηθισμένοι τύποι αμερικανού άντρα… Αυτό που στοίχειωνε την τελειότητά τους ήταν… το μέγεθος… Περνάνε από την διαδικασία της συνέντευξης ένας-ένας… παρουσιάζοντας τα λευκά τους δόντια μιας και γελάνε με κάθε αφορμή… Η κάμερα ζουμάρει στα κορμιά τους… τα γεννητικά τους όργανα… Ομολογουμένως η λοσιόν φαίνεται πολύ θαυματουργή… Οι μαρτυρίες είναι πολλές… Οι κομπάρσοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο… πιστά αντίγραφα ο ένας του άλλου… Δεν ξέρω ποια βρώμικη φαντασία επινόησε αυτό το προϊόν… Δεν ξέρω ποια σύγχρονη μεγαλοφυΐα πλουτίζει απ’ αυτή την λοσιόν… ξέρω όμως πως μετά από μισή ώρα που παρακολουθώ με αφοσίωση, πιάνω τον εαυτό μου να χαϊδεύεται… Κάθομαι πιο αναπαυτικά στον καναπέ και αισθάνομαι κάτι να ζωντανεύει μέσα στο σλιπ μου…

Η βουβωνική περιοχή μου μουδιάζει… Τραβώ μια ρουφηξιά βότκα από το μπουκάλι… Μια γουλιά πέφτει στο μπούτι μου… Κοιτάζω χαμηλά και βλέπω το ποτό να διασχίζει το δέρμα μου… Οι μύες του στομαχιού μου τεντώνονται… Η αναπνοή μου επιβραδύνεται καθώς χωρίζω αργά τα γόνατά μου… Κοιτώ ολόγυρά μου στο σαλόνι… Είμαι μόνος… Ψάχνω το τηλεχειριστήριο… Κλείνω βιαστικά την τηλεόραση… Κοιτώ τα πόδια μου και η θέα του σφικτού, τριχωτού δέρματος με κάνει να χαμογελάσω… Ρουφώ μια ακόμη γουλιά βότκα… Αυτή τη φορά, επίτηδες, αφήνω την βότκα να στάξει πάνω στο κορμί μου και να λεκιάσει την σάρκα μου…

Κάθομαι στον καναπέ με τα πόδια ορθάνοικτα… Κατεβάζω το σλιπ και αποκαλύπτω τον πούτσο μου… Τον βλέπω να σηκώνεται… Από μόνο του το δέρμα που καλύπτει την βάλανό μου, υποχωρεί… Το κορμί μου πονάει από την καύλα… Παίρνω το μπουκάλι και ρίχνω το υπόλοιπο του περιεχομένου στο στήθος μου… Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά… Αγγίζομαι αργά και προσεκτικά… Γλιστρώ τα δάχτυλά μου πάνω-κάτω… κατά μήκος του πούτσου μου… Η καρδιά μου χτυπάει ακόμα πιο δυνατά… Προσεκτικά σπρώχνω το μπουκάλι μέσα στην πεινασμένη κωλοτρυπίδα μου… Τι θαυμάσια αίσθηση! Ο λαιμός του μπουκαλιού κολλάει στους μύες της κωλοτρυπίδας μου… Η ανάσα μου και οι χτύποι της καρδιάς μου συγχρονίζονται… Τα πόδια μου τρέμουν στο πάτωμα… Αφήνω να βγει μια σπαρακτική κραυγή δοκιμάζοντας τα όρια των πνευμόνων μου… Είναι μια κραυγή που θα μπορούσε να ακουστεί στην άπειρη μαυρίλα του νυχτερινού ουρανού… Και καθώς βγάζω το μπουκάλι από μέσα μου, παίρνω μια βαθιά ανάσα…

Κοιτάζω το ρολόι… Η ώρα είναι τρεις μετά τα μεσάνυχτα… Στο μυαλό μου, δεν ξέρω πως, έρχεται ένα τραγούδι (*) που λάτρεψα από την πρώτη στιγμή όταν το είχα ακούσει… κάποτε… στην Ελλάδα…

Ψαχουλεύω στο πάτωμα για να βρω το τσαλακωμένο σλιπ μου, ακριβώς δίπλα στα γυαλιά μου… Στέκομαι πάνω, παίρνω μια βαθιά εισπνοή, και ανοίγω ξανά την τηλεόραση… Η εκπομπή συνεχίζεται… ακάθεκτη… Οι κομπάρσοι επαινούν τώρα μια αποτριχωτική κρέμα και τα αποτελέσματά της…

(*) Three o’ clock in the morning – Jack

Όπως κάθε χρόνο

Με την βουτιά σου στο κενό

τα πήρες όλα μαζί σου

τη φωτογραφική σου μηχανή

τα φιλμ με τις τελευταίες μας φωτογραφίες

τους στίχους που μου έγραφες

τα ρούχα

τα παπούτσια

κι εσένα…

Άφησες ένα t-shirt στο προσκεφάλι μου, μια νύχτα πριν

και είναι το μόνο που η βουτιά σου άφησε

κι επίσης

Το παρελθόν

το χθες

εσύ κι εγώ

εγώ κι εσύ

τις αναμνήσεις μου που κρατήθηκαν από ένα κλαράκι δέντρου

και δεν σε ακολούθησαν… Γιάννη

μένοντας έτσι μέσα στο κεφάλι μου

Σήμερα, τόσα χρόνια μετά

ξέθαψα το t-shirt σου που κρατώ κρυμμένο στην ντουλάπα

Το κράτησα στα χέρια μου και μύρισα την ύπαρξή σου

Μύρισα το εξασθενημένο άρωμα της σάρκας σου όταν μερικές φορές

ξεχνούσες να βάλεις αποσμητικό

ή την κολόνια που σου είχα αγοράσει και την φορούσες στο λαιμό

στο άνοιγμα του polo από τα κουμπιά που επίτηδες άφηνες ανοιχτά

για να συλλαμβάνεις φιλιά από τα χείλια μου

και τρίχες από την ζηλόφθονη Νεφέλη που έτρεχε στην αγκαλιά σου όποτε σε πλησίαζα

Κράτησα το t-shirt σου στα χέρια μου

και θυμήθηκα την δύναμη της αγάπης μας… Γιάννη

Ακούμπησα τα μανίκια πάνω μου για να αισθανθώ ότι με κρατάς στο σκοτάδι

και μετά

…το τύλιξα όπως ένα τουρμπάνι στο κεφάλι για να αισθανθώ όπως τότε που μου ανακάτευες τα μαλλιά

…το τύλιξα για να φυλάξω την σκέψη σου μέσα στον εγκέφαλό μου

Όταν το ξετύλιξα, το έφερα ξανά κοντά στη μύτη μου και παρατήρησα ότι το t-shirt δεν είχε πλέον μόνο την μυρωδιά σου… είχε και την δική μου ανακατεμένη με την δική σου…

κι άρχισα να πενθώ ξανά όπως τότε που σε έχασα

κι άρχισα να σ’ αγαπώ πιο πολύ από τότε

Δίπλωσα το t-shirt σου

το φίλησα

και το έκρυψα ξανά, ψηλά… πάνω-πάνω στη ντουλάπα

ανανεώνοντας το ραντεβού μαζί σου

για τον επόμενο χρόνο

Συζήτηση στο γραφείο

- Η κοπέλα από το απέναντι γραφείο θέλει να ξέρει πόσο μεγάλος είσαι…

- Δεν καταλαβαίνω. Θέλεις να σηκωθώ και να κατεβάσω το παντελόνι;

- Όχι ρε… Πόσο ετών είσαι θέλει να μάθει…

- Να της πεις ότι έμεινα στο σπίτι μια ολόκληρη ημέρα για να διαβάσω ένα βιβλίο με θέμα την δημοκρατία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, από καθαρή επιθυμία να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου… θα καταλάβει…

- Θα καταλάβει ότι είσαι ένας γεροξεκούτης που κάθεται σπίτι

- Θα καταλάβει ότι είμαι ένα άτομο με μεγάλο εγκέφαλο

- Θα…

- Να πάει να γαμηθεί, αυτό να της πεις…

- Δεν της λέω τίποτα…

- Μη της πεις… και σταμάτα γιατί σήμερα κουράζομαι γρήγορα…

- Με ρώτησε αν κάνεις one night stand

- Όχι

- Σαν λίγο λυπημένος ακούγεσαι να το λες

- Έχω ένα παιδί κι έναν άντρα που με περιμένουν στο σπίτι…

- Ρε, είσαι τελικά πούστης;

- Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό. Είναι νόμος της φύσης

- Νόμος; Τι πάει να πει νόμος; Ρε, η κοπέλα σε γουστάρει…

- Καλά είχα καταλάβει ότι δεν έχει μυαλό

- Κι αν σου πω ότι είναι κατά το ήμισυ Ιρλανδή;

- Δεν με συγκινείς…

- Ρε… είναι Ιρλανδή το γκομενάκι…

- Α, ναι; Και;

- Δέρμα σαν το χιόνι…

- Σώπα!

- Κόκκινα μαλλιά σαν το διάβολο…

- Πρόσεξε… θα σε στείλω στο διάολο

- Ξέρεις, μερικές φορές που την κοιτάζω από μακριά… σκέφτομαι… να μπορούσα να πηδήξω μέσα της

- Ούτε εσύ έχεις μυαλό, όπως αυτή

- Έχουμε κοινά, το ξέρω… Ρε Άλεξ, αφού σε γουστάρει, κάνε κάτι για να βοηθήσεις και μένα…

- Δεν μπορώ. Ζήτα την βοήθεια του Θεού…

- Αν της μιλήσεις, θα πέσει κάτω…

- Θα έχω φροντίσει να ρίξω λάδι για να γλιστρήσει, μην ανησυχείς…

- Μα καλά… δεν σου έρχεται να κάνεις τίποτα με μια γυναίκα;

- Είναι αλήθεια!

- Πολλοί πούστηδες πηγαίνουν και με γυναίκες

- Ακριβώς. Πολλοί πηγαίνουν με τον οποιονδήποτε…

- Έτσι είναι το σωστό…

- Εσύ πηγαίνεις εκκλησία κάθε Κυριακή πρωί;

- Όχι

- Μπορείς να φας τις τηγανίτες χωρίς μέλι;

- Όχι. Σκάσε ρε… έρχεται…

***

- Εσύ δεν είσαι αυτός που δεν κάνει βήμα από τον χώρο των καπνιστών;

- Εγώ…

- Θα σε τιμωρήσω. Όλος ο καπνός έρχεται μέσα…

- Κι εγώ θα σε τιμωρήσω…

- Γιατί; Πως;

- Θα σου βάλω μυαλό!

Προς τιμή των τριών ετών…

Πέρυσι τον Απρίλιο, ξεκίνησα να εργάζομαι μεθοδικά μετασχηματίζοντας το ηλεκτρονικό ημερολόγιο που διατηρούσα στην υπηρεσία της Google BlogSpot από τον Ιούνιο του 2006. Ήταν μια διαδικασία που έπρεπε να γίνει για να αισθάνομαι πλέον καλά όχι μόνο με τον σύντροφό μου και τον εαυτό μου αλλά και τίμιος απέναντι στον γιο μου που θα γεννιόταν σε λίγους μήνες… Η μεταφορά του ημερολογίου μου στην WordPress εκπροσωπούσε με καλύτερο τρόπο την δημιουργικότητα και την προσωπικότητά μου και αντανακλούσε τη θέση μου στη κοινότητα των ομοφυλόφιλων μέσα από το πρίσμα που την έβλεπα κι εγώ… Σήμερα που συμπληρώνονται τρία ολόκληρα χρόνια από εκείνη την ημέρα που έγραψα το πρώτο μου κείμενο, αναζήτησα στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή μου όλα εκείνα που θα με βοηθούσαν να θυμηθώ όσα σκεφτόμουν εκείνη την εποχή… Διάβασα ξανά τις προτάσεις, τις παραγράφους, τις ιδέες ή τις σύνθετες σκέψεις που καθρεφτίζουν μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο την παρούσα κατάσταση… Τα όνειρα, τις χαρές, τους φόβους, τις απογοητεύσεις… όλα αυτά, με προσεκτικά τοποθετημένες λέξεις που αποκαλύπτουν την αληθινή φύση μου. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των τριών ετών που γράφω αυτό το ημερολόγιο, ταξίδεψα αρκετές φορές στις οικονομικές θέσεις των αεροπλάνων από χώρα σε χώρα, μετακόμισα από την Αθήνα στη Νέα Υόρκη κι από εκεί στο Μπρούκλιν, άλλαξα δουλειά, επένδυσα στην αγάπη μου, έχασα την γιαγιά μου, έζησα την αγωνία των οκτώ και κάτι μηνών της εγκυμοσύνης μέσα από τις περιγραφές της γυναίκας που κυοφορούσε τον γιό μας… Κι όλο έλεγα ότι θα σταματούσα, αλλά προς το παρόν δεν το έκανα. Είναι πολλοί αυτοί που με υποστηρίζουν και με ενθαρρύνουν σ’ αυτή την «ιδιόρρυθμη» δημιουργική προσπάθεια. Τα λιγοστά σχόλια, αλλά τα αρκετά τηλεφωνήματα και τα υπεραρκετά μηνύματα με εμπνέουν. Μπορούμε να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε μαζί… Είχα σκεφτεί να κάνω πολλά γι’ αυτή τη μέρα, αλλά η γρίπη ακύρωσε μια-μια όλα όσα σκεφτόμουν να αναρτήσω. Ίσως όμως να είναι καλύτερα… δεν θέλω να δείξω πόσο πραγματικά ναρκισσιστικός είμαι!

Για όσους κι όσες δεν είχαν προλάβει να διαβάσουν την πρώτη περίοδο του ημερολογίου, αναρτώ ένα από τα πρώτα κείμενά μου… εκείνη την ημέρα που ξεκίνησα να γράφω… ήταν η 6η Ιουνίου του 2006 κι αυτό ένα κείμενο που, δεν ξέρω για ποιους λόγους, το απέκλεισα (όπως και πολλά άλλα) από την δεύτερη περίοδο του LastNightIDreamtThatSomebodyLovedMe:

Καλό Πάσχα

Συμβαίνει κάθε χρόνο…
…προσπαθώ να θυμηθώ τα μάτια του και τα μαλλιά του, τον τρόπο που με κοίταζε… Έχω φυλαγμένες τις φωτογραφίες του που τον δείχνουν με τα φωτεινά, λαμπιρίζοντα μάτια του… ορθάνοικτα από την ευτυχία… Οι περισσότερες από αυτές έχουν τραβηχτεί στο νησί, στην παραλία… πάνω στα βράχια… Τα μαλλιά του ήταν καστανόξανθα από τον ήλιο και την αλμύρα και ποτέ χτενισμένα… Μερικές φορές του τα έδενα μ’ ένα λαστιχάκι από αυτά που βάζουν οι μπακάληδες για το περιτύλιγμα της φέτας ή του ζαμπόν… Πάντα όμως του ξέφευγε ένα τσουλούφι… Το θυμάμαι πολύ καλά αυτό…
Προσπαθώ να θυμηθώ το χαμόγελό του… τον ήχο του γέλιου του… Ήταν από τους ανθρώπους που είχαν χαμογελάσει πολύ στη ζωή τους… Ήταν από τους ανθρώπους που όταν είναι ανίκανοι να κρύψουν την χαρά τους, αφήνουν τα δόντια τους να χορέψουν στο φως, ακόμη κι αν ορισμένα από αυτά είναι σημαδεμένα από σφραγίσματα… Μερικές φορές μου έρχεται στα αυτιά μια ξαφνική κωδωνοκρουσία εκστατικού γέλιου… μεταδοτικού, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι δικό του, μιας και του Μιχάλη είναι το ίδιο καλό και το έχω συνηθίσει… Θυμάμαι όμως ότι όταν γελούσε το τσουλούφι που του ξέφευγε, αναπηδούσε πάνω στο μέτωπό του…
Προσπαθώ να θυμηθώ τις αγκαλιές του και τη ζεστασιά του… Οι μητέρες που αγαπούν τους γιούς τους, τους αγκαλιάζουν όλη την ώρα και φαντάζομαι ότι κι αυτός έκανε το ίδιο πράγμα… Σκέφτομαι ότι μ’ έχει αγκαλιάσει χιλιάδες φορές, αλλά σαν την ημέρα αυτή, με αγκάλιαζε διαφορετικά… Επειδή πάντα το Πάσχα το γιορτάζαμε στη μέση της άνοιξης, ξυπνούσα το πρωί και τα μάτια μου δεν θάμπωναν από τον ήλιο, αλλά από το λαμπερό, λυσσασμένο χρωματισμένο ασημί περιτύλιγμα του σοκολατένιου αβγού, που έλιωνε έτσι όπως το κρατούσε κρυμμένο στις παλάμες του… Δεν θυμάμαι να το έτρωγα ποτέ… Πάντα το έγλειφα…
Προσπαθώ να θυμηθώ τα χέρια του… Θυμάμαι ότι ήταν μαλακά… Μερικές φορές όταν βγαίναμε βόλτα στο Θησείο και στο Μοναστηράκι και με κρατούσε από το χέρι, το χέρι του ήταν μεγαλύτερο και τα δάχτυλά μου χάνονταν ανάμεσα στα δικά του… Ίσως να το θυμάμαι αυτό γιατί πάντα με καθοδηγούσε και με κρατούσε ασφαλή σαν να ήμουν χρηματοκιβώτιο γεμάτο θησαυρούς…

Θυμάμαι που τσουγκρίζαμε τα αβγά στο κατώφλι. Θυμάμαι τον πατέρα μου που τον μισούσε και ήθελε να τσουγκρίσει το δικό του αβγό με το κεφάλι του… Θυμάμαι που του έσπαζα το αβγό και μου έδινε ένα σφικτό αγκάλιασμα και η μητέρα μου δάκρυζε γιατί γνώριζε ότι είμαι ευτυχισμένος… Θυμάμαι τα χέρια του μετά το τσούγκρισμα των αυγών… Τα δάχτυλά του ήταν κόκκινα σαν κεραμίδια…
Κάθε χρόνο θυμάμαι να μου ψιθυρίζει:

«Καλό Πάσχα»

Όταν έρχονται τα σύννεφα

Τα σύννεφα πυκνά – πυκνά μαζεύονται κι απειλούν την ισορροπία μου σ’ ένα αβέβαιο κόσμο. Ας μπορούσα να σταματήσω…

Ας μπορούσα να διαφύγω μέσα από μια στενή λουρίδα ουρανού. Πού θα πήγαινε και ποιόν θα μπορούσα να συναντήσω εκεί;

Όμως τα σύννεφα έχουν μαυρίσει τον ορίζοντα, την πόλη, την καρδιά μου και κάθε ελπίδα έχει χαθεί.

Τα σύννεφα είναι κατάρα κι απειλή. Τα σύννεφα με σκεπάζουν.
Κι είναι σιωπή.

 

Μάνος Χατζιδάκις, Όταν έρχονται τα σύννεφα, Το χαμόγελο της Τζοκόντα (Νέα Υόρκη, 1964)

Φωτογραφίες: Μιχάλης Λιζάρδης & Αλέξανδρος Χαρούλης (Νέα Υόρκη, 2008)

Άλλη μια μέρα ξεκινά…

Οι άνεμοι ουρλιάζουν έξω από το παράθυρο της κρεβατοκάμαράς μας αυτό το πρωί… Ο ήλιος λάμπει θαρραλέα, αλλά το τζάμι είναι παγωμένο στην αφή… Το μωρό μου έχει κουρνιάσει μέσα στα σκεπάσματα και προειδοποιεί πως δεν πρόκειται να σηκωθεί ό, τι κι αν συμβεί… Μόνο το κεφάλι του είναι ξεσκέπαστο… Τα μάτια του κοιτάζουν αδιάκριτα αγωνιωδώς προς τα έξω… Οι φίλοι μας στην Ελλάδα θα προσπαθούν να πετάξουν τον χαρταετό, για μένα όμως σήμερα είναι μια εργάσιμη ημέρα… Μπαίνω στο λουτρό για ένα γρήγορο ντους. Με την πρώτη επίθεση του καυτού νερού, τα κόκαλά μου ζεσταίνονται αμέσως… Οι επιθυμίες ξυπνούν αμέσως μέσα μου… Το νερό λειτουργεί πολύ ευεργετικά…
Σε όλους συμβαίνει αυτό, έτσι δεν είναι;
Προσπαθώ να αρθρώσω τις λέξεις που σχηματίζονται μέσα μου… μέσα στο σώμα μου, μέσα στο κεφάλι μου… Αισθάνομαι κάπως… δεν μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος, να εξηγήσω τα ανεξήγητα… Μέσα στις σαπουνάδες ψάχνω να βρω τον πούτσο μου… ετοιμάζομαι μηχανικά να τραβήξω μαλακία, αλλά καταλήγω να τον χαϊδέψω απλά…
Μετά το ντους, αισθάνομαι ένας άλλος άνθρωπος… ολοκαίνουργιος, αναγεννημένος… Συντηρώ όλα τα συναισθήματά μου για να τα καταγράψω μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια στο ηλεκτρονικό ημερολόγιό μου… Αναρωτιέμαι αν πρέπει να τα περιγράψω έτσι όπως τα έχω ζήσει ή ν’ αφήσω τα δάχτυλά μου να πάρουν άλλη πορεία στο πληκτρολόγιο…
Οι λέξεις είναι ένα φτωχό υποκατάστατο. Αδυνατούν να αρθρώσουν την επιθυμία όσες προσπάθειες κι αν κάνω… Η επιθυμία αρθρώνεται καλύτερα πρόσωπο με πρόσωπο, οπότε οι λέξεις είναι περιττές.
Άλλη μια μέρα ξεκινά…

Στο δοκιμαστήριο

Οι άκρες των δαχτύλων μου τρεμουλιάζουν καθώς αγγίζω το δέρμα του, διστακτικά, μέσα στο δοκιμαστήριο του καταστήματος ρούχων… Έχουμε διαλέξει να δοκιμάσουμε από ένα ζευγάρι τζιν, δυο μπλούζες, ένα πουκάμισο κι ένα πουλόβερ… Επίτηδες έχουμε πάρει τόσα πολλά, ως δικαιολογία για να χρησιμοποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο το χώρο του δοκιμαστηρίου… Μάλιστα, κάποια από αυτά δεν είναι ούτε καν στο μέγεθός μας…
Οι υπάλληλοι, βουτηγμένοι στη ευγένεια, απομακρύνθηκαν από νωρίς… διακριτικά. Τα άλλα δυο δοκιμαστήρια είναι άδεια… Η κρίση στην αγορά, έκανε μια μικρή διακοπή τις ημέρες των γιορτών, και επέστρεψε δυναμικά… Το μωρό μου χαμογελάει και κλείνει την πόρτα… με κοιτάζει αμήχανα, σχεδόν νευρικά… Περπατώ μέσα στο μικρό χώρο του δοκιμαστηρίου και παρατηρώ την τυχόν εγκατάσταση κάποιας κάμερας… Το δοκιμαστήριο είναι μάλλον μικρό, προφανώς για να χωράει μόνο ένα άτομο… Γι’ αυτό το λόγο, μάλλον, οι υπάλληλοι επέμεναν να χωριστούμε ο καθένας μας σε διαφορετικό… Υπάρχει ένας τριγωνικός πάγκος κολλημένος στον πίσω τοίχο… Ακριβώς μπροστά, βρίσκεται ένας μεγάλου μεγέθους καθρέφτης… Όσο στενόχωρα κι αν είναι, βρίσκουμε χώρο και για τους δυο μας… Το μωρό μου ακουμπά στον τοίχο κι εγώ στέκομαι ακριβώς στο κέντρο… Και πάλι… λίγα μόνο εκατοστά μας χωρίζουν… Η απόσταση όλο και μειώνεται… Με τραβάει κοντά του βάζοντας τα χέρια του στη μέση… Μόλις που προλαβαίνω να πάρω μια σύντομη αναπνοή προτού τα χείλια του ακουμπήσουν στα δικά μου…
Στις κρεμάστρες, βρίσκονται τα ρούχα που έχουμε διαλέξει… Καθώς με σπρώχνει προς τα πίσω κάποια από αυτά καταλήγουν στο πάτωμα… Τυλίγω το χέρι μου γύρω από τον λαιμό του και του δίνω ένα φιλί… Το μωρό μου πιάνει το πουκάμισό μου από κάτω και το σηκώνει αργά, εκθέτοντας το στομάχι μου, έπειτα τα πλευρά μου… Τραβώ τα χείλια μου και σηκώνω τα χέρια μου ψηλά για να μου το βγάλει… Βγάζοντάς το, του προσφέρω κάθε δυνατή βοήθεια για να βγάλουμε μαζί και το δικό του πουκάμισο…
Κοιτάζω μαγεμένος την εκτεθειμένη σάρκα του… στο μαυρισμένο δέρμα του, στα σκοτεινά, καφετιά μάτια του, στα πλήρη χείλια του… Λατρεύω το βλέμμα του να βρίσκεται καρφωμένο πάνω στο σκοτεινό, δασύτριχο στήθος μου… Ένας ελαφρύς μυϊκός σπασμός λίγο πιο πάνω από το στήθος, μου υπενθυμίζει πόσο ερωτευμένος είμαι μαζί του… Το μωρό μου επαναλαμβάνει το φιλί μας… αυτή τη φορά η γλώσσα του περνάει ανάμεσα από τα χείλια μου… Καθώς τα στόματά μας μάχονται, τα δάχτυλά του γλιστρούν πάνω στο στομάχι μου και όταν φεύγουν αισθάνομαι να έχουν αφήσει πάνω μου μια φωτιά… Τοποθετώ τα χέρια μου στις δυο πλευρές του λαιμού του και σκύβοντας σέρνω τα βλέφαρά μου πάνω στο πρόσωπό του…
Τα χέρια του τρίβουν το στήθος μου… Παλεύω να κρατήσω ένα γέλιο μιας και γαργαλιέμαι… Αφήνω το πουκάμισό μου να ξεγλιστρήσει από τα χέρια μου και να πέσει στο πάτωμα… Αναστενάζω στα χείλια του τη στιγμή που ο αντίχειράς του κάνει τη πρώτη του βουτιά στον αφαλό μου… Ακούσια… γελώ… Το μωρό μου σταματά το γέλιο μου μ’ ένα φιλί και κινεί τα χείλια του προς τον λαιμό μου… Ραμφίζει το δέρμα μου, προσεκτικά, μήπως και αφήσει τα σημάδια του πάνω μου… Τα δάχτυλά του συνεχίζουν να χαϊδεύουν το στήθος μου…
Οι κινήσεις του σταματούν για μια στιγμή ταυτόχρονα με την αναπνοή μου λόγω των φωνών που ακούγονται έξω από το δοκιμαστήριο… Αναπηδώ και μπλέκω τα δάχτυλά μου στο κεφάλι του κρατώντας το σαν θησαυρό, κολλημένο στο στήθος μου… Τα δόντια του δαγκώνουν το δέρμα μου, κάνοντάς με να κλείσω από μόνος το στόμα μου…
Σύντομα, το μωρό μου στεκόταν ακριβώς μπροστά μου και προσπαθούσε να μου λύσει τη ζώνη του παντελονιού μου… Στηρίζω το κεφάλι μου σ’ έναν από τους δυο του ώμους και ακουμπώ τα χείλια μου στο δέρμα του… Το μεσαίο δάχτυλό του εισβάλει μέσα στο παντελόνι μου με σαφή πρόθεση να αγγίξει τον πούτσο μου… Στέκομαι στα δάχτυλα των ποδιών μου και δαγκώνω το δέρμα του ώμου του για να καταστείλω τους αναστεναγμούς μου… Το σπέρμα μου ντύνει τα δάχτυλά του και λεκιάζει το σλιπ μου… Σκουπίζει τα δάχτυλά του από πάνω μου, αλλά δεν μένει ευχαριστημένος… γι’ αυτό αποφασίζει να τα καθαρίσει βάζοντάς τα στο στόμα του…
Τα παπούτσια μου έχουν περάσει στη δική του πλευρά και απειλούν να περάσουν το χώρισμα του διπλανού δοκιμαστηρίου… Του δίνω πίσω το πουκάμισο κι αυτός αρπάζει από κάτω το δικό μου… Προτού προλάβω να το φορέσω, ακούγεται ένας χτύπος στη πόρτα…
«Άλλος… άλλος…», φωνάζω…
Σκύβω για να πάρω και τα υπόλοιπα ρούχα καθώς το μωρό μου ανοίγει την πόρτα… Φεύγουμε εσπευσμένα από το κατάστημα αποφεύγοντας τα λοξά βλέμματα των υπαλλήλων…

Ο τυφλός γείτονας

«Ένας γείτονας, μας κοιτάζει…», μου λέει…
«Τι;», τον ρωτάω…
Είμαστε στο καθιστικό. Ολόγυμνοι και οι δυο… Στέκομαι στα τέσσερα κι αυτός από πίσω μου…
«Ένας από τους γείτονες… μας κοιτάζει… Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν είναι άνδρας ή γυναίκα… Ήταν λίγα λεπτά πριν στο μπαλκόνι, πήγε μέσα και επέστρεψε αμέσως…», μου λέει…
«Καλά… συνέχισε…», του λέω…
Η θέα που έχουμε από το καθιστικό είναι ένα από τα ατού του σπιτιού και μάλλον γι’ αυτό το λόγο το επιλέξαμε… Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχουμε βάλει κουρτίνες, για να μπορούμε να κοιτάζουμε έξω όλη την ώρα… Ο μεσίτης, με σιγουριά μας είχε βεβαιώσει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μας βλέπει κανένας από τα απέναντι και διπλανά διαμερίσματα. Από την πρώτη μέρα όμως που μετακομίσαμε εδώ, παρατήρησα αρκετούς από τους γείτονες να μας κρυφοκοιτάζουν από καιρό σε καιρό, μάλλον από περιέργεια…
«Υποθέτω ότι είναι άντρας. Δεν ξέρω αν μπορεί να μας δει, αλλά είμαι σίγουρος πως ξέρει τι συμβαίνει σ’ αυτό ο διαμέρισμα…», μου λέει…
Δεν έχω καμία όρεξη να συνεχίσω αυτή τη συζήτηση. Κλαψουρίζω λίγο… Αισθάνομαι τόσο όμορφα με τον πούτσο του μέσα μου. Και πριν αισθανόμουν όμορφα παίρνοντας πίπα τον πούτσο του, στην άκρη του παραθύρου, με τις λιγοστές ακτίνες του ήλιου να μας φωτίζουν και να μας ζεσταίνουν… Τα πρώτα σημάδια έχουν αρχίσει ήδη να σχηματίζονται στα γόνατά μου από την πίεση και από την τριβή τους ενάντια στο χαλί… Δεν θέλω να σταματήσει, με τίποτα…
«Μην τον κοιτάζεις… Προσπάθησε να του προσφέρουμε ένα όσο το δυνατόν καλύτερο θέαμα…», του λέω…
Γελάει…
«Ξέρεις ποιος είναι; Ο Τ., ο τυφλός!», μου λέει…

Ορκωμοσία

Συναντηθήκαμε δέκα λεπτά νωρίτερα, αφού έδωσαν άδεια σε όλους μας να φύγουμε από την δουλειά για να παρακολουθήσουμε την ορκωμοσία του Ομπάμα… Άλλη όρεξη δεν είχα… Τηλεφώνησα αμέσως το μωρό μου για να απολαύσουμε έναν ζεστό καφέ έξω… Περπατούσα επίτηδες ένα βήμα πίσω του για να χαζεύω την πλήρη στρογγυλότητα του κώλου του… να θαυμάζω το σφριγηλότατο κωλαράκι του που ασφυκτιούσε μέσα στο στενό παντελόνι του… Σε κάθε βήμα που έκανε, ο πούτσος μου άλλαζε θέσεις θέλοντας να φτάσει στην κορυφή… Κάτω από το ύφασμα του τζιν μου ο πούτσος μου τεντώνονταν σε κάθε μετακίνηση…
Με κατάλαβε πως τον κοιτούσα… σταμάτησε, γύρισε το κεφάλι του και μου χαμογέλασε…
«Δεν σου δίδαξε η μητέρα του πως είναι αγένεια να χαζεύεις άντρες στον δρόμο;», με ρώτησε…
«Ξέρω, είμαι αγενής… Περίμενες κάτι άλλο από εμένα;», του απάντησα…
Αργότερα, σε μια ήρεμη γωνία ενός Starbucks, ενώ όλοι παρακολουθούσαν στους τηλεοπτικούς δέκτες τους την ορκωμοσία του Προέδρου, ζεμάτισα τα χείλια μου κρατώντας τα βουτηγμένα στον καφέ…
«Θα μου ρίξεις ένα κατάλληλο βλέμμα, από αυτά που ξέρεις;», με ρώτησε…
Άπλωσα το χέρι μου, το έφερα κάτω από το τραπέζι και άγγιξα την κορυφή του παντελονιού του… Τα ακροδάχτυλά μου κινήθηκαν περιπαικτικά προς τα γεννητικά του όργανα…
Τράβηξα το χέρι μου πίσω… και του έριξα ένα βλέμμα ντροπαλής προσδοκίας στα μάτια… το βλέμμα που ήθελε… που περίμενε…

Μακαρονάδα

«Τα μακαρόνια σου πρόκειται να μετατραπούν σε λαπά… Κορόιδο Ιταλέ…», μου λέει… με επιπλήττει μιας και του είχα υποσχεθεί πως θα του ετοιμάσω ένα γεύμα τόσο καλό που δεν θα έχει προηγούμενο…
Ατάραχος συνεχίζω να τεμαχίζω τα κρεμμύδια για την σάλτσα… Στο διπλανό πιατάκι περιμένουν ήδη οι φρέσκες ντομάτες… και ο βασιλικός… Σταματώ για λίγο και τον κοιτάζω…
Μου δίνει ένα χαμόγελο σαν γάτα που μόλις κατάπιε ένα καναρίνι. Τα μάτια του αστράφτουν…
Αφήνω στην μέση την δουλειά μου και πηγαίνω να ελέγξω πόσο ευσταθεί η παρατήρηση που μου έκανε… Τα μακαρόνια βράζουν κανονικά στο νερό… Την στιγμή που πάω να σηκώσω το καπάκι της κατσαρόλας, έρχεται από πίσω μου, με πιάνει από τους ώμους και με περιστρέφει έως ότου το πρόσωπό του αντικρύσει το δικό μου… Παλεύω, όπως συνήθως, για να ξεφύγω από τα χέρια του, και τα καταφέρνω…
Ανακατεύω τα μακαρόνια για να μη λασπώσουν στην πραγματικότητα…
Πιάνω με το ξύλινο πιρούνι λίγα, τα φέρνω κοντά στο στόμα μου… τα φυσάω και τα δοκιμάζω…
«Μόνο αν τα πετάξεις στον τοίχο θα καταλάβεις αν έχουν βράσει… δεν σου το έμαθε η μαμά σου…», μου λέει, γελώντας…
«Δεν σου επιτρέπω να κάνεις κριτική στην μακαρονάδα ΜΟΥ…», του λέω…
Του δίνω ένα χαστούκι στον κώλο και δοκιμάζω όσα μακαρόνια έχουν μείνει στο πιρούνι…
«Oh… Baby…», μου λέει με φωνή βραχνή ίδια με του Barry White… «θα ‘θελα να ήμουν μακαρόνι και να γλιστρήσω στον λαιμό σου…»
Είμαι έτοιμος να πνιγώ από το τόσο ηλίθιο αστείο του…
Μου ανακατεύει τα μαλλιά…
«Είσαι βλάκας!», του λέω…

Με τεμπέλικη διάθεση

Κυριακή πρωί. Έχω μια φοβερή διάθεση να τεμπελιάσω. Αρνούμαι να σηκωθώ από το κρεβάτι αν δεν περάσουν πρώτα τέσσερις ώρες. Μου έχει λείψει αυτό… να ξυπνώ και να μένω ξαπλωμένος χωρίς να κάνω τίποτα… ούτε καν να σκέφτομαι… ν’ αφήνω το μυαλό μου σε αχρηστία κοιτάζοντας απλά το ταβάνι… τις λάμπες φθορισμού… Αγκαλιάζομαι από μόνος μου σφικτά και κλείνω τα μάτια μου…
Σκέφτομαι το πρόσωπό του μωρού μου και την έκφρασή του… την έκφραση που έχει όταν με κοιτάζει… Κλωτσώ τα σκεπάσματα έτσι ώστε να μην υπάρχει τίποτα να καλύπτει το κορμί μου… Συνεχίζω το σχέδιό μου… Το εμπλουτίζω… Θέλω να μείνω ξαπλωμένος μέχρι να κοιμηθώ πάλι… Δεν είμαι σίγουρος για το ποια θα είναι η αιτία που θα με αναγκάσει να σηκωθώ… Η πλήξη; Ο Λουκάς; Η πείνα;

….

«Καλημέρα, Άλεξ…», μου λέει…
Ακούω τη φωνή του… Δεν απαντώ…
«Τι θα φάμε σήμερα;», συνεχίζει…
«Ναι…», του απαντώ…
«Ναι θα φάμε;», με ρωτάει…
«Δεν ξέρω… Ό, τι θες…», του απαντώ…
«Δεν θέλεις να μου δώσεις μια ιδέα;», με ρωτάει…
«Δεν… ξέρω…», του απαντώ…

Οι ώρες περνούν… Δεν ξέρω αν είναι ακόμα πρωί ή μεσημέρι…

«Πεινάς;», με ρωτάει…
«Μμμ… δεν ξέρω… Ναι…», του απαντώ
«Τι θέλεις να φας;», με ρωτάει…
«Θυμάμαι να μου το έχεις ξαναρωτήσει αυτό…», του λέω…
«Δεν μου απάντησες όμως…», μου λέει…
Ανοίγω τα μάτια μου και κοιτώ το πρόσωπό του… τα μάτια του…
Αναρριχάται πάνω μου και αναγκάζει τους ώμους μου να καρφωθούν στο κρεβάτι… Προσπαθώ να σηκωθώ, αλλά δεν τα καταφέρνω… Εκτός του ότι είναι πιο δυνατός από εμένα, αισθάνομαι μια αδυναμία… Τον κοιτάζω στα μάτια ξανά…
«Τι έχεις;», με ρωτάει…
«Μου φαίνεται πως κρύωσα…», του απαντώ…
«Αχ!», λέει… Γλιστράει τα δάχτυλά του στον λαιμό μου…
«Σε πονάει εδώ;», με ρωτάει…
«Όχι…», του απαντώ…
«Αν συνεργαστείς καλά μ’ εμένα θα γίνεις περδίκι…», μου λέει…
Χαμογελάει και με κοιτάζει με τόση τρυφερότητα, όπως με κοίταγε η μητέρα μου όταν ήμουν άρρωστος…
Νοιώθω τύψεις που του λέω ψέματα και να μείνω στο κρεβάτι… Δεν μπορώ να συνεχίσω… Σηκώνομαι με μια κίνηση και τυλίγω τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό του…
«Τώρα… τι έγινε;», με ρωτάει…
«Τίποτα… Πείνασα… Τι θα φάμε;», τον ρωτάω…
«Δεν ετοίμασα τίποτα… Θες να φάμε την κρέμα του Λουκά;», μου λέει…
«Καλύτερα να μαγειρέψω κάτι πρόχειρο…», του λέω… «… τι προτιμάς;», τον ρωτάω…
«Ό, τι θες…», μου απαντά…
«Τι είσαι πρόθυμος να κάνεις για να μαγειρέψω ένα καθώς πρέπει φαγητό;», τον ρωτάω…
«Τίποτα…», μου απαντά…
Με ακολουθεί στην κουζίνα…

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

φέτος ήμουν ένα πολύ καλό…

Όχι;

… ένα ευλογημένα καλό…

Όχι;

… ένα περιθωριακά αγαθό αγόρι…

Λάθος!

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Ήμουν ένα υπέροχα κακό αγόρι και φέτος.

Για τη Πρωτοχρονιά, θα ήθελα… κάτι ψηλό, μελαχρινό και όμορφο… να με γαμάει υπέροχα και να τον λένε Μιχάλη…

… και ίσως ένα κουτάβι…

Ειλικρινά δικός σου,

Αλέξανδρος…

Υ.Γ.:… ξέχνα το κουτάβι, θα τρομάζει τον Λουκά…
Υ.Γ.2: Ονομάτισα το δώρο μου γιατί ξέρω ότι θα διαβάσει πριν από σένα το γράμμα μου…
Υ.Γ.3: Αυτή είναι η τελευταία φορά που σου ζητώ κάτι για μένα… το υπόσχομαι…

Η αποτυχία ενός Έθνους

Από το Σάββατο το βράδυ, η χώρα μου δοκιμάζεται επιστρέφοντας στο κακό παρελθόν της… Όσοι την ξέρουν καλά, θυμούνται μια προσπάθεια να δείξει τον καλύτερο εαυτό της το καλοκαίρι του 2004… Ίσως εκείνη να ήταν και η τελευταία καλή της εικόνα… Όλα τα ειδησεογραφικά δίκτυα ονομάζουν τη δοκιμασία που περνάει, ταραχές… Αυτοί που ξέρουν μιλάνε για επανάσταση… Μερικοί εγκρίνουν την οργή, μερικοί την καταδικάζουν… Είναι μια κατάσταση που περιπλέκεται και κανείς δεν μπορεί να βρει την άκρη για να κρίνει ορθά…
Αυτό που κανείς όμως δεν μπορεί να παραβλέψει… να παραμελήσει, είναι ο θάνατος ενός εφήβου… Ενός εφήβου από αυτούς που η ανάσα τους μυρίζει τσίχλα δυόσμο και τα χείλια τους είναι λαδωμένα από της γεύση της τηγανιτής πατάτας… Σε ηλικία 15 ετών, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από μια σφαίρα που φύτεψε στην καρδιά του ένα όργανο της τάξης… Η φωτιά ξεκίνησε… Μια ολόκληρη χώρα που διαθέτει πολύ καλούς δικηγόρους και κανένα ίχνος δικαιοσύνης, περιμένει τον δικαστή που θα βγάλει την απόφαση εάν ο πυροβολισμός ήταν τυχαίος ή πρόκειται για δολοφονία… Δεν ξέρω πόσο σημαντική είναι η απόφαση αυτή… πόσο θα εξαγριώσει κάποιους… πόσο θα χαϊδέψει τα αυτιά κάποιων άλλων… Κάθε πολίτης του κόσμου που διαθέτει λογική, ξέρει ήδη, ότι η πράξη αυτή ήταν μια πράξη γεμάτη αποστροφή… μια πράξη φρίκης και σύμφωνα με τη θεία δίκη ο δολοφόνος θα τιμωρηθεί για το υπόλοιπο της ζωής του, ανεξάρτητα της απόφασης… Οι ερινύες παραμονεύουν…
Δεν με απασχολούν οι λεπτομέρειες όσων γεγονότων έχουν συμβεί μέχρι σήμερα… θέλω μόνο να σχολιάσω όλους εκείνους τους ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους… στη νεολαία που διαμαρτύρεται ενάντια σ’ αυτά που θεωρούν λανθασμένα και προσπαθούν να τα σβήσουν με μια τεράστια γομολάστιχα με σκοπό να αλλάξουν τον κόσμο και να καλυτερεύουν την θέση τους μέσα σ’ αυτόν… Όλοι έχουμε παλέψει για τα ιδανικά μας… οι παππούδες μας, οι γονείς μας… εμείς… Παλέψαμε με πέτρες, συνθήματα, σκέψεις… γυμνά χέρια… Κάποτε καταφέραμε να αλλάξουμε κυβερνητικές πολιτικές…
Το αίμα των νέων βράζει και καμιά φορά ίσως και να σκέπτονται παράλογα μη λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες των ενεργειών τους… Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ανεγκέφαλοι ή ότι δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν… Όλοι μας υπήρξαμε νέοι, κάποιοι παραμένουμε ακόμα κι ας βολευτήκαμε… Ξέρουμε πως είναι… Όλοι διεκδικήσαμε μια πιθανότητα για ένα καλύτερο μέλλον, ένα μέλλον με υψηλά ιδανικά… με δικαιοσύνη, με σεβασμό… με τιμή, με αξιοκρατία… όλα αυτά, δηλαδή, που πρέπει να υπάρχουν για να ονομάζεται μια κοινωνία δομημένη… Η ελληνική νεολαία κυνηγάει ακόμα αυτές τις ιδέες… Θέλουν ένα καλύτερο μέλλον, και παλεύουν γι’ αυτό… Είναι δικαίωμά τους να το κατακτήσουν… Είναι υποχρέωσή μας να τους βοηθήσουμε…
Σήμερα είναι Τετάρτη. Δεν βρίσκομαι στην Ελλάδα. Δεν έχω βγει στους δρόμους… Ήμουν όμως ένας από τους δεκαοκτώ ανθρώπους που έφτασαν μέχρι το ελληνικό προξενείο της Νέας Υόρκης για να εκφράσουν την διαμαρτυρία τους… Από το Σάββατο μέχρι και σήμερα παρακολουθώ προσεκτικά τις ειδήσεις… Με τη σκέψη μου μπορώ ν’ ακούσω τις φωνές… να μυρίσω τα δακρυγόνα… ν’ ακούσω τις σειρήνες των πυροσβεστικών και των αυτοκινήτων της αστυνομίας…
Χωρίς να πληρώνω πλέον συνδρομή, ενημερώνομαι απ’ όλα τα δίκτυα της Αμερικανικής τηλεόρασης και βλέπω εικόνες των νέων που παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον… Στα πρόσωπά τους βλέπω την οργή που κάποτε είχαν οι πατεράδες και οι μανάδες τους… Διαμαρτύρονται για όλα όσα κατάστρεψε ένας μόνο πυροβολισμός… για έναν έφηβο που οι γονείς του πάλεψαν να μεγαλώσουν και είδαν τη ζωή του να ολοκληρώνεται τόσο σύντομα… Βλέπω να καίγονται τα πάντα, χωρίς διάκριση… Καίγονται τα πάντα και όλοι στέκονται προσοχή… προσέχουν τη σιωπή… Καταστήματα που βρίσκονταν ένα χείλος πριν την οικονομική καταστροφή γίνονται στάχτες… Οι αρμόδιοι γίνονται αναρμόδιοι και καταστρέφουν τις τύχες των ανθρώπων… Ως έθνος παρουσιάζουμε την αποτυχία μας στους δέκτες όλου του κόσμου… τη προσοχή μας στη σιωπή…
Πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα, αν δεν είναι ήδη; Εκείνοι που σκέφτονται ένα καλύτερο μέλλον, εκείνοι που θα κληρονομήσουν αυτή τη χώρα και θα τη φέρουν ένα βήμα μπρος δεν έχουν ένα παράδειγμα για να το ακολουθήσουν… Ως ενήλικας, αισθάνομαι άσχημα για το λιθαράκι που έβαλα για να δημιουργήσω το μέλλον τους… το μέλλον αυτών των παιδιών… το μέλλον του δικού μου παιδιού… Το μόνο που περιμένω είναι να εκτιμηθεί επιτέλους η διαφορετικότητά τους… Κοινοί εγκληματίες είναι όσοι κρατούν όπλα και όχι όσοι πετάνε πέτρες και φρούτα… Θέλω να πιστεύω ότι στο τέλος θα καταφέρουν να κάνουν την Ελλάδα μια χώρα στην οποία ο καθένας από εμάς θα είναι περήφανος να ζήσει…
Συμπερασματικά, ένας έφηβος χάθηκε άδικα… Ήταν 15 ετών. Ήλπιζε για ένα καλύτερο μέλλον. Κυνηγώντας την ελπίδα του, βρήκε τον θάνατο… Και έγινε η αφορμή να καεί για δεύτερη φορά μια χώρα, για λάθος λόγους από λάθος ανθρώπους…

Μου αρέσει… δεν μου αρέσει

ένα…
μου αρέσει να κλείνω τα μάτια μου και να αγγίζω τον εραστή μου όταν βρίσκεται ξαπλωμένος δίπλα μου σαν να ήμουν τυφλός… και να αισθάνομαι το πρόσωπό του… το κορμί του, διατηρώντας το στη μνήμη μου σαν σπάνιο γλυπτό…

δύο…
μου αρέσει να με αγγίζει με τα ακροδάχτυλά του και να γλιστράει τα χείλια του κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης κάνοντας τις απολήξεις των νεύρων μου να κραυγάσουν όσο εγώ τρεμουλιάζω, αναστενάζω και λαχανιάζω…

τρία…
απολαμβάνω το μυστήριο μιας ερωτικής επαφής στο απόλυτο σκοτάδι… της συνάντησης δυο κορμιών που αγκαλιάζονται όταν είναι γυμνά…

τέσσερα…
μισώ το ξύρισμα. Είμαι έτοιμος να κάνω προσφυγές στην απόλυτη αποτρίχωση…

πέντε…
με τρομάζουν οι αράχνες, τα ζωύφια γενικά και κυρίως οι κατσαρίδες… Επίσης, οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται σαν κατσαρίδες και επιβιώνουν πάντοτε εις βάρος των άλλων αλλάζοντας πεποιθήσεις και στάσεις ζωής με το παραμικρό προδίδοντας ιδανικά και ιδεολογίες…

έξι…
δεν με πειράζει που μεγαλώνω… Ποτέ δεν με απασχολούσε το θέμα της ηλικίας και πιστεύω αυτό που λένε όλες οι ελληνίδες σταρ από την Ζωζώ Σαπουντζάκη μέχρι την Άννα Καλουτά: «Είμαι τόσο, όσο αισθάνομαι…».

επτά…
μου αρέσει να κάνω μπάνιο και να λούζω τον εραστή μου… Συνήθως του ζητώ να κλείνει τα μάτια και να μου περιγράφει το πώς αισθάνεται όταν τα χέρια μου γλιστράνε πάνω στο δέρμα του φέρνοντας τον πούτσο του σε μια κατάσταση απόλυτης διέγερσης…

Η γιαγιά

Οι πόρτες του σαλονιού ανοίγουν μ’ ένα χτύπημα. Τρομαγμένοι, ο καθένας γυρίζουμε τα κεφάλια μας, αργά, προς την είσοδο ακούγοντας τον θόρυβο… Όλη η γειτονιά είναι παρούσα ή τουλάχιστον όλοι εκείνοι που μπορούσαν να έρθουν… Ο μόνος που λείπει… αυτός που δεν μπορούσε να έρθει είχε κάποιο τρομερό λόγο για να μη βρίσκεται εκεί… Ο αδερφός μου, όσα χρόνια κι αν περάσουν, συνεχίζει να με θεωρεί μίασμα για την οικογένεια και προφασίστηκε γελοίες δικαιολογίες για να μη βρεθεί μαζί μου στον ίδιο χώρο… αυτή τη σημαντική στιγμή που οι ζωές και των δυο μας αλλάζουν ή έχουν αλλάξει ήδη…

Μια μικρή διακοπή και έπειτα όλοι θα μπορούσαμε να δούμε το φέρετρο… Άνθρωποι νέοι και ηλικιωμένοι, ψηλοί και κοντοί τεντώνουν τους λαιμούς τους για να δουν πόσο βαριά διακοσμημένο είναι το φέρετρο και κυρίως την ποιότητα του ξύλου… Μια σεβαστή σιωπή απλώνεται πάνω από το πλήθος καθώς η πομπή συνεχίζει την πορεία της προς το κέντρο σου σαλονιού… Τα μάτια σκεπάζονται από δάκρυα και τα δάκρυα από χαρτομάντιλα… Σκουπίζω τα δικά μου δάκρυα από τα μαλλάκια του Λουκά και στρέφω το βλέμμα μου προς το ταβάνι… προς τον ουρανό… προς τα εκεί που ξέρω πως βρίσκεται πλέον η γιαγιά μου και μας κοιτάζει να τιμούμε το κορμί της και όχι την ψυχή της… Ακούγονται άβολα αναφιλητά, ομιλίες… Ασυζητητί, απ’ όλους όσους έχουν συγκεντρωθεί εκεί μπορώ να αισθανθώ την αγάπη και την έκχυση συγκίνησης και θλίψης για το θάνατο της γιαγιάς Φιορίνο, της πολυαγαπημένης μου γιαγιάς… Ξέρω ότι για όλους το γεγονός ήταν απροσδόκητο, όπως είναι κάθε φορά ο θάνατος… Η γιαγιά μου ήταν πολύ αγαπητό πρόσωπο για τον καθένα και δεν υπήρχε κάποιος που να μην την αγάπησε… Όλους όσους τους χαμογέλασε ή τους είπε ένα γεια όσο ζούσε τους άγγιξε ιδιαίτερα η είδηση του θανάτου της… φίλους και οικογένεια… και όσους δεν τους άγγιξε, κατά βάθος, γνωρίζουν πως ένα κομμάτι της ζωής τους έχει μεταφερθεί για πάντα μέσα στο φέρετρο… μαζί της…

Για εμάς τους Καθολικούς, οι ύμνοι και οι άνθρωποι που δεν μπορούν να τους τραγουδούν δεν γίνεται να συνυπάρξουν στην ίδια πρόταση… Δυστυχώς, έρχονται στιγμές που δεν μπορείς ν’ ανοίξεις το στόμα, όσο πιστός κι αν είσαι… Προσωπικά, μπροστά στον θάνατο το στομάχι μου κάνει τούμπες και με δυσκολία κρατιέμαι να μη κάνω εμετό… Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά τον θάνατο του πατέρα μου, κάτι μέσα μου έλεγε ότι αυτός θα ήταν και ο τελευταίος… Δεν ήμουν έτοιμος για άλλη κηδεία και μάλιστα για τη κηδεία ενός ατόμου που δεν ήθελα με τίποτα να πεθάνει… της γιαγιάς μου… Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς τη Μπολόνια αναρωτήθηκα αν ο θάνατος γελάει μ’ εμάς τους ανθρώπους και θύμωσα με την διαπίστωση ότι κερδίζει πάντα, ίσως επειδή ξέρει πόσο τον φοβόμαστε… Χαϊδεύω το κεφάλι του Λουκά και κάνω μια ευχή… να βρεθεί ένα έξυπνο πρόσωπο που θα σκοτώσει τον θάνατο βάζοντας ένα τέλος στον φόβο μας απέναντί του… Όσο μισώ τις κηδείες και τον θάνατο, άλλο τόσο ξέρω πως η ζωή και ο θάνατος πηγαίνει χέρι-χέρι και δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς το άλλο…

Τη στιγμή που στηρίζουν το φέρετρο στη μέση του σαλονιού, ανάμεσα στους δυο μεγάλους καναπέδες, κάποιοι… πέντε-έξι αρχίζουν δειλά να τραγουδούν ύμνους… Αυτές οι πέντε-έξι φωνές όσο περνούν τα λεπτά αυξάνονται… Η φωνή του ενός ενώνεται με τη φωνή του άλλου και η αρμονία τους θυμίζει χορωδία… Άφωνοι και καλλίφωνοι τραγουδούν μαζί… ενώνουν τις προσευχές τους προς τον Θεό… Ο θάνατος της γιαγιάς φέρνει κοντά πούστηδες και απατεώνες, αχάριστους και βλάκες, τίμιους και μαλάκες… Διαφορές και μίση μπαίνουν στην άκρη και όλοι βρίσκουμε τη δύναμη να υποστηρίξουμε ο ένας τον άλλο για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον πόνο που φέρνει ο θάνατος…

Μετά από μια ακολουθία ύμνων, το συγκεντρωμένο πλήθος διασκορπίζεται για να συνεχίσει τη ζωή του και μένει μόνο η οικογένεια… Η θλίψη μου είναι τόσο μεγάλη που δεν δίνω σημασία στο ότι ούτε ο μεγαλύτερος αδερφός μου, ούτε καν η αδερφή μου δεν ήρθαν να χαϊδέψουν τον Λουκά… Στα αυτιά μου βουίζει ακόμα η αρμονία των ψαλμών που μας ένωσαν έστω και για μια στιγμή… και το μυαλό μου, όπως συμβαίνει συνήθως, επιστρέφει στο χρόνο…

Ήμουν πολύ μικρός, όταν πέθανε ο παππούς μου και χωρίς να ξέρω πόσο σκληρή είναι η απώλεια ενός ανθρώπου έκλαιγα συνθέτοντας ποταμούς πάνω στα μάγουλά μου… Κρατούσα, θυμάμαι, το χέρι της γιαγιάς μου στο ίδιο σαλόνι που βρίσκομαι και τώρα…

«Γιαγιά, γιατί έχω ένα βάρος στο στήθος;», την ρώτησα…

«Γιατί μέσα στο στήθος κρύβεις μια καρδιά που πονάει…», μου απάντησε με φωνή πνιγμένη από το κλάμα…

Οι γειτόνισσες και φίλες της γιαγιάς περνούν μια-μια για να μας συλλυπηθούν… έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Λουκά, αλλά καμία δεν ρωτάει γιατί και πως ήρθε στη ζωή…  Για να τον προστατεύσω, ενστικτωδώς, τυλίγω το χέρι μου γύρω του και τον κρύβω στην αγκαλιά μου, σ’ ένα αποκορύφωμα πατρικής αγάπης… Ο Λουκάς ακουμπά το κεφάλι του πάνω στον ώμο μου, και κλείνει τα μάτια του σαν να καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει ανάγκη να βλέπει…

Λίγα λεπτά αργότερα αισθάνομαι ένα χέρι να ακουμπά με δύναμη πάνω στον ώμο μου…  Γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω, επιτέλους, την μητέρα μου να στέκεται πίσω μου… Την κοιτώ ατάραχος, καθησυχάζω τον εαυτό μου χαϊδεύοντας τον Λουκά…

«Δεν ομόρφυνε περισσότερο;», την ρωτάω ανίκανος να σκεφτώ κάτι άλλο να πω…

Κουνάει το κεφάλι της δίνοντάς μου μια θετική απάντηση…

«Κοιμάται;», με ρωτάει ζητώντας μια επιβεβαίωση…

Τον κουνάω στην αγκαλιά μου… μια φορά… και κοιτάζω το πρόσωπό του…

«Ναι…», της απαντώ…

«Όταν ξυπνήσει θα πω την αδερφή σου να έρθει να τον δει…», μου λέει αλλά δεν έχει τη δύναμη να με κοιτάξει στα μάτια…

«Ήρθα μόνο για την γιαγιά…», της λέω…

Δεν μου απάντησε…

Δεν μετανιώνω που γίνομαι σκληρός… Στην εσάρπα της γιαγιάς μου που πρακτικά σκέπαζε τους ώμους της όσο ζούσε και τώρα βρίσκεται παρατημένη σε μια καρέκλα, βλέπω την εικόνα της γιαγιάς μου, που αν ζούσε θα συμφωνούσε μαζί μου και θα μουρμούριζε για να μην την ακούσουν οι άλλοι:

«Ακόμα και ο θάνατος δεν μπορεί να μας φέρει κοντά…»

Ερωτική εβδομάδα

Αυτή η εβδομάδα που ξεκίνησε λίγες ώρες πριν, φαίνεται ότι θα είναι οργισμένα, υπερβολικά ερωτική… Το διαπίστωσα από τα πρώτα βήματά μου στη πόλη πηγαίνοντας στη δουλειά…
Είδα μια εικόνα και καύλωσα…
Διάβασα ένα εξώφυλλο περιοδικού και καύλωσα…
Σκέφτηκα κάτι… μια απλή σκέψη έκανα και καύλωσα…
μη με ρωτήσετε τι θα αισθανθώ αν δω κάτι ξεκάθαρα πορνογραφικό…
Ξεκίνησα την εβδομάδα σαν κάποιος να μου πάτησε το κουμπί «ΟΝ» τόσο δυνατά με αποτέλεσμα να το σπάσει.
Διαβάζοντας τα ηλεκτρονικά μηνύματά μου νωρίς το πρωί, έχοντας στηρίξει το macbook στα γόνατά μου είδα τον πούτσο μου να ξεπετάγεται από το άνοιγμα του μπόξερ και να σηκώνεται όρθιος… Τον έσπρωξα μέσα κι αυτός πετάχτηκε ξανά τρελαμένος… Η ίδια κίνηση επαναλήφθηκε πολλές φορές, πιστεύοντας ότι αν δεν τον άγγιζα ή αν δεν τον έτριβα, η στύση θα εξαφανιζόταν και θα σταματούσε να βγαίνει έξω.
Έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου να μειώσω τη συχνότητα της αυτοϊκανοποίησης χωρίς λόγο… Χθες διάβασα ένα άρθρο ενός σεξολόγου που αναθεωρούσε την άποψη να χύνεις όσο πιο τακτικά γίνεται, δίνοντας συμβουλές για το πώς μπορείς να διαχειρίζεσαι αποτελεσματικά πολύ έντονες καύλες…
Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο…
Οι ερωτικές επαφές με το μωρό μου είναι καλύτερες κάθε φορά που καθυστερούμε να δούμε ο ένας τον άλλο… Η αναμονή κάνει τον πούτσο μου να χτυπάει σαν καρδιά και να γίνεται σκληρότερος από ποτέ… Το μωρό μου είναι άσος στο να με πειράζει, να με προκαλεί. Αντικρίζοντάς τον δεν μπορώ να μη παρασυρθώ… να μη τον γρατσουνίσω ερωτικά ή να μη δαγκώσω ένα μεγάλο κομμάτι της σάρκας του καθώς τον αγκαλιάζω… Οι ορμές μου με οδηγούν στο να μη μπορώ να ελέγξω τις πράξεις μου, τις ενέργειές μου… Δεν μπορώ να σκεφτώ λογικά… Όλα μέσα στο κεφάλι μου περιστρέφονται γύρω από μια σκέψη που γεννιέται από την σφοδρή επιθυμία… Η σκέψη μου είναι πως θα καταφέρω να τον γαμήσω… Όσο περνάει ο καιρός μεταμορφώνομαι σε ένα τέρας, σ’ ένα ακόρεστο καταναλωτή που θέλει να αγοράσει υπερβολικές ποσότητες σεξ… που θέλει να γαμιέται σε κάθε ευκαιρία… Αισθάνομαι σαν ήρωας της «Φρουτοπίας» που από φρούτο μεταμορφώνεται σε μανάβη! Έτσι ακριβώς! Αλήθεια!