Σαν Θεό που σε πιστεύω
Κρύβεις το φεγγάρι με τον καπνό που βγαίνει από το τσιγάρο σου
Και χαμογελάς… για μια στιγμή
Προτού ο καπνός αρχίσει να εξασθενεί
Μπορείς να σηκώσεις το χέρι σου και με το δάχτυλο ν’ ανακατέψεις τα αστέρια… για μια στιγμή
Μπορείς να γυρίσεις και να μου πεις:
«Ας δει τώρα αυτός ο κόσμος τι μπορούμε να κάνουμε»
Γιατί όταν βρίσκεσαι στην αγκαλιά μου είσαι ένας μικρός Θεός… για μια στιγμή
Μετά όλα αίρονται
«Ναι, μωρό μου δείξε τους…
σκίσε τον ουρανό από πάνω μέχρι τη μέση…»
–
Και μετά σιωπή…
Μια σιωπή τόσο γαλήνια σαν κανείς να μην υπάρχει εδώ
Για μια στιγμή…
Μετά οι φωνητικές σου χορδές ψιθυρίζουν ένα βραχνό «Σ’ αγαπώ» γιατί σ’ έχω κάνει θρησκεία μου
Η ανάσα σου περνάει από τα βλέφαρά μου σαν κύμα
Και τα ρούχα κολλάνε στα ιδρωμένα μας κορμιά
Καθώς σταγόνες νερού αγκαλιάζουν τις καρδιές μας
Η γλώσσα σου επισυνάπτεται στο στόμα μου μ’ ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που κρύβει φιλιά
Οι χτύποι της καρδιάς σου συγχρονίζονται απόλυτα με τους δικούς μου
Τα δάχτυλά μας ενώνονται, ένα-ένα, σαν χαμένα κομμάτια πάζλ που έχουν προδιαγεγραμμένη τη θέση τους… που ξέρουν ακριβώς πώς να ταιριάξουν
–
Σαν Θεό που σε πιστεύω
Είμαι λίγο κάτω από σένα
Είμαι απλά ερωτευμένος με τα χείλια σου που συγκρούονται με το δέρμα μου
–
Απόψε στις σημειώσεις μου ψάχνω μια μελωδία
Θα εξαντλήσω όλο το χρόνο μου μέχρι να τη βρω
Μέχρι να μπαγιατέψει η γεύση σου στην άκρη της γλώσσας μου
Μέχρι να κουραστείς…
Μέχρι ν’ αναγκαστείς να ψιθυρίσεις:
«Πες μου τι είναι αυτό που ψάχνεις…»
«Όχι…
Όχι μέχρι η γλώσσα σου ξεκινήσει να κάνει περιπάτους ποινής στα χείλια μου
Και στα διαλείμματα να μου δίνει φιλιά
Και να παρεισφρήσει ανάμεσα στα δόντια μου σαν οδοντικό νήμα
Για να μη μπορεί να ξεφύγει μετά
Όπως κι εσύ…»
–
Σαν Θεό που σε πιστεύω
Θα γίνω ο επόμενος Σαίξπηρ
Και θα γράψω μια ιστορία αγάπης πιο δυνατή από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»


