Ανεβασμένη μετοχή

Μου χαμογελάει τόσο τρυφερά καθώς το χέρι μου χαϊδεύει το χέρι του…

Μου χαμογελάει για δεύτερη φορά καθώς επαναλαμβάνω την ίδια ενέργεια στο άλλο του χέρι…

Μετά, ακουμπώ τα χέρια μου στη μέση του… σκύβω, τον φιλώ… και του λέω όλα όσα σκέφτομαι να κάνω…

«Σ’ ευχαριστώ…», ψιθυρίζει προκαταβολικά…

Τα μάτια του είναι γεμάτα λατρεία

Τα μάτια μου είναι γεμάτα ανάγκη

Του κάνω μια αγκαλιά κι αυτός χαλαρώνει το κορμί του πάνω μου… Ένα μικρό φιλί και γέρνει το κεφάλι του στο πλάι… Έχει μια ομορφιά… γαμημένη ομορφιά… Το φως τρεμοπαίζει από το ένα και μοναδικό κερί… Τρεμοπαίζει και χορεύει στο δέρμα του… Αυτός ο άντρας, το μωρό μου, είναι στα χέρια μου αυτή τη στιγμή… τόσο μα τόσο διαφορετικός… Όλη η συμπεριφορά μου μιλάει γι’ αυτόν… Τα χέρια μου, τα χείλια μου… κάθε κομμάτι του κορμιού μου μιλάει γι’ αυτόν… Κι αυτός αναστενάζει και μου δείχνει με το σώμα του αυτό που θέλει να του δώσω… ή να πάρει από μένα…

Μου παίρνει ένα-δύο λεπτά για να καταλάβω τι σκέφτεται… Σιγά-σιγά, ναι, καταλαβαίνω… Τα αυτιά μου λατρεύουν ν’ ακούνε τη βιασύνη της καρδιάς του… όπως επίσης και την κραυγή του, εκείνη τη στιγμή της κορύφωσης… Συνήθως προτιμώ τα λόγια… τώρα όμως προτιμώ τη σιωπή… Κρίνω ότι τα λόγια δεν είναι αναγκαία, αν και εξακολουθώ να σκέφτομαι τα βογγητά του μπερδεμένα με αναστεναγμούς… Τον σφίγγω στην αγκαλιά μου και στη συνέχεια χαλαρώνω το σφίξιμό μου…

Χρησιμοποιώ τα χέρια μου, τη γλώσσα μου, το στόμα μου… για να τον φέρω μια ώρα νωρίτερα στο χείλος του γκρεμού… Έχουμε τόσο χρόνο διαθέσιμο. Δεν χρειάζεται να βιαστούμε και είμαι ο μόνος που ξέρω τον τρόπο… Τον φιλώ… Δαπανώ λίγο περισσότερο χρόνο στα ερωτικά παιχνίδια για ν’ ακούσω τους αναστεναγμούς του… Κάποιους απ’ αυτούς τους διακόπτω με συνεχόμενα φιλιά στο στόμα…

Το απολαμβάνει…

Αφιερώνομαι εξολοκλήρου στο πώς να τον ικανοποιήσω…

Με κοιτάει κερδίζοντας επάξια τον βραβείο του κοινωνικά ντροπαλού…

Τον ζεσταίνω με την ανάσα μου…

Υπάρχουν στιγμές που τίποτε δεν αξίζει περισσότερο από ένα φιλί… από ένα φιλί που μπορεί ν’ ακουστεί παντού… σαν να διαβάζεις ερωτικό γράμμα… σαν να διαβάζεις ποίηση…

Δεν έχει σημασία αν θα κάνουμε έρωτα ή όχι…

Δεν έχει σημασία αν θα κάνουμε έρωτα στο φως της ημέρας ή της νύχτας…

Γίνομαι ένας ηδονοβλεψίας της ομορφιάς του κορμιού του… κι αυτό μου αρκεί…

Τον κρατώ σαν κάτι πολύτιμο… σαν ανεβασμένη μετοχή…

Τον κοιτώ… Ακουμπώ με τη μύτη τον λαιμό του…

Είναι ο Θεός μου κι εγώ δεν μπορώ παρά να είμαι αυτός που τον λατρεύει…

Το ένα μου χέρι καταλήγει στα μαλλιά του και το άλλο τυλίγεται γύρω από τον λαιμό του…

Του δείχνω την αγάπη μου

Σ’ ένα ακόμα φιλί κρύβεται το κλειδί για να απελευθερώσω τις μυστικές φαντασιώσεις του…

Καραόκε

Ξεκρεμώ τα δάχτυλά μου από τους βοστρύχους του, μετά από πέντε λεπτά παραμονής τους εκεί, και παίρνω από τα χέρια του το μικρόφωνο… Είναι η σειρά μου να διαγωνιστώ στο καραόκε… Κάθομαι στα γόνατά του και αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή… Είναι το ακροατήριό μου και πρέπει να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου για να τον αφήσω ικανοποιημένο… Τον κοιτώ στα μάτια με αφοσίωση… Παίρνω μια βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να ηρεμήσω…

«Αυτό το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε κάποιον πολύ ξεχωριστό… Σ’ εσένα… Χρόνια Πολλά…», λέω…

Καθώς η μουσική ξεκινά, κλείνω τα μάτια χωρίς να υπολογίζω τίποτα στο μυαλό μου…

«I still hear your voice when you sleep next to me

I still feel your touch in my dreams

forgive me my weakness

but I don’t why

without you it’s hard to survive»

Κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, έρχομαι ακόμα πιο κοντά στην αγκαλιά του… Δεν σταματώ να τον φλερτάρω με το βλέμμα μου… Τον αγγίζω, δειλά, με τα ακροδάχτυλά μου για να βεβαιωθώ ότι η στιγμή που ζω δεν είναι όνειρο, αλλά πραγματικότητα… Δεν μπορώ να κρύψω την αδυναμία που του έχω…

«Cause everytime we touch, I get this feeling

and everytime we kiss, I swear I can fly

can’t you feel my heart beat fast?

I want this to last

Need you by my side

Cause everytime we touch I feel the static

And everytime we kiss I reach for the sky

Can’t you hear my heart be so?

I can’t let you go

Want you in my life…»

Στο άγγιγμά μου απαντά μ’ ένα δικό του άγγιγμα… Τα κορμιά μας τραντάζονται… Και όταν με φιλάει, δεν μπορώ να συγκρατήσω τις κραυγές χαράς να βγουν από το στόμα μου παρέα με τους στίχους… Η καρδιά μου χτυπάει πιο γρήγορα… μου είναι δύσκολο να συνεχίσω… όμως δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά…

«Your arms are my castle

Your heart is my sky

They wipe away tears that I cry

The good and the bad times

We’ve been through them all

You make me rise when I fall!»

Τον αγκαλιάζω και σκουπίζω ένα δάκρυ μου πάνω στον ώμο του…

«Cause everytime we touch, I get this feeling

and everytime we kiss, I swear I can fly

can’t you feel my heart beat fast?

I want this to last

Need you by my side

Cause everytime we touch I feel the static

And everytime we kiss I reach for the sky

Can’t you hear my heart be so?

I can’t let you go

Want you in my life…» *

Σταματώ να τραγουδώ… αφήνω την μουσική ν’ ακούγεται… Αποσύρω την φωνή μου, δεν είμαι σίγουρος αν θα ξεκινήσω ξανά… κι αν θα φτάσω μέχρι το τέλος… Βρίσκομαι σε μια κατάσταση βαθιάς σκέψης… Τώρα τι ακριβώς κάνω; Τον αγαπώ και του εύχομαι για την γιορτή του έχοντας τα δάχτυλά μου ως πινέλα για να τα γλιστρώ πάνω στα μάγουλά του; Ή απλά επιδεικνύω τις φωνητικές μου ικανότητες προσδοκώντας ένα του φιλί;

Η καρδιά μου χτυπάει ακόμα πιο γρήγορα… Μου είναι δύσκολο να συνεχίσω… Σταματώ και ακούω το χειροκρότημά του τη στιγμή που τελειώνει η μουσική… Με χειροκροτεί με πάθος σαν να μη συνειδητοποίησε ότι παράτησα το τραγούδι στη μέση… Πρέπει να του άρεσε… Ναι, του άρεσε… Μου ψιθυρίζει στο αυτί πόσο καλός ήμουν… Του χαμογελώ…

«Σ’ ευχαριστώ…», του λέω…

«Εγώ σ’ ευχαριστώ…», μου λέει και μου δίνει ένα φιλί στο μάγουλο…

 

 

* Everytime we touch (Candlelight Mix) – Cascada

Μετρώ με πόσους τρόπους σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ. Άσε με να μετρήσω με πόσους τρόπους…

Σ’ αγαπώ τις ημέρες του καλοκαιριού όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, όταν όλα είναι πολύ καυτά και φοράμε όσο το δυνατό λιγότερα ρούχα… τα απαραίτητα ρούχα που ο ιδρώτας μας ψεκάζει και αναγκαζόμαστε να τα βγάλουμε κι αυτά…

Σ’ αγαπώ τις νύχτες του παγωμένου χειμώνα όταν βάζουμε φωτιά στα πρόσωπά μας μπροστά στο καλοριφέρ… όταν κουρνιάζεις το κορμί σου στην αγκαλιά μου και σου προσφέρω την ζεστασιά μου…

Σ’ αγαπώ τις μέρες της άνοιξης όταν ξυπνούν οι αλλεργίες μου και η μύτη μου είναι βουλωμένη… και τα μάτια μου τσούζουν από τα δάκρυα της επιπεφυκίτιδας κι εσύ μου συμπαραστέκεσαι τρίβοντας και χαϊδεύοντας την πλάτη μου… τρυφερά…

Σ’ αγαπώ τα κρύα απογεύματα του φθινοπώρου που γελάς όταν τρέχω στο δρόμο και κλωτσάω τις σωρούς με τα ξηραμένα φύλλα των δέντρων που έχουν πέσει… κι εσύ με κυνηγάς και με πιάνεις και με σηκώνεις στην αγκαλιά σου και με στροβιλίζεις ενώ τα φύλλα συνεχίζουν να πέφτουν…

Σ’ αγαπώ σαν μια σημερινή καθημερινή ανάγκη… Θα μπορούσα να σε συγκρίνω με το φαγητό που τρώω… το νερό που πίνω… τον αέρα που αναπνέω… Θα μπορούσα να σε συγκρίνω με τα ιδανικά μου ή με τα πιστεύω της παιδικής μου ηλικίας… Δεν μπορώ όμως… γιατί είσαι πιο σημαντικός απ’ όλα αυτά…

Σ’ αγαπώ στο σκοτάδι όταν ξαπλώνεις και το χέρι σου αγκαλιάζει ολόκληρο το κορμί μου για να με τραβήξει πιο κοντά σου… σε μια θέση που έχω ανάγκη να βρίσκομαι…

Σ’ αγαπώ όταν διαβάζεις το μυαλό μου… τις εκφράσεις του προσώπου μου…

Σ’ αγαπώ επειδή μπορείς να καθορίσεις… ν’ αλλάξεις την διάθεσή μου…

Σ’ αγαπώ όταν κοιτάζεις επίμονα τα βάθη της αινιγματικής ψυχής μου και με επαινείς…

Σ’ αγαπώ όταν ο χρόνος σου είναι περιορισμένος, αλλά παλεύεις σκληρά για να βολέψεις κι εμένα σ’ αυτό τον λιγοστό χρόνο…

Σ’ αγαπώ όταν ψιθυρίζεις χαϊδευτικές προσφωνήσεις όλο αγάπη, πιστεύοντας στην αλήθεια αυτών που λες…

Σ’ αγαπώ…

… αυτές οι δυο μικρές λέξεις σημαίνουν πολλά για μένα και πιστεύω ότι τις αξίζεις…

Μπουρμπουλήθρες

Το κάνω για μένα, σχεδόν καθημερινά…

Ξεκινώ την ημέρα μου βουτώντας σε μια μπανιέρα γεμάτη αρωματικές μπουρμπουλήθρες…

Τώρα που έχουν αρχίσει για τα καλά τα κρύα, απομακρύνομαι από το ντους, εκτός αν πρόκειται να διασκεδάσω με το μωρό μου

Δεν ξέρω γιατί, αλλά όσο πολύ μου αρέσει το καλοκαίρι να στέκομαι κάτω από τη ντουζιέρα, άλλο τόσο πιο πολύ απεχθάνομαι την διαδικασία αυτή το φθινόπωρο και τον χειμώνα…

Είναι κάτι σαν βιαστική, αγχωμένη μαλακία… προγραμματισμένη να διαρκέσει λίγα μόνο λεπτά…

Έτσι όπως είμαι κρυμμένος κάτω από το νερό, ακούω τον ήχο της πόρτας που ανοίγει…

Εισβάλλεις στο μπάνιο, κλείνοντας την πόρτα πίσω σου…

Ανασηκώνομαι

«Σσσς… Μη κάνεις θόρυβο… Δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Μας περιμένει πολύ δουλειά…», μου λες

Γδύνεσαι από τα ρούχα σου, κάθεσαι στην άκρη της μπανιέρας, παίρνεις το μπουκάλι με το σαμπουάν και προχωράς στο να με λούσεις σαν να είμαι ένα πολύτιμο εύθραυστο αντικείμενο που πρέπει να το χειριστείς απαλά για να μη κάνεις ζημιά…

Με λούζεις και όταν τελειώνεις ξεπλένεις τις μπουρμπουλήθρες από το κεφάλι μου, αφήνοντάς τις να πέσουν στους ώμους μου

Μου ζητάς να σηκωθώ και να πιαστώ από τον τοίχο για να μη γλιστρήσω

Με ψεκάζεις με μπόλικο, καυτό νερό κι έπειτα με τρίβεις δυνατά και επίμονα με μια χνουδωτή πετσέτα σαν να είμαι κατοικίδιο ζώο

Με κρατάς τόσο σφικτά που φτάνω στο σημείο ν’ αναστενάξω

Μου ζητάς να βγω από την μπανιέρα, τυλιγμένος στη μεγάλη χνουδωτή πετσέτα

Στη συνέχεια με βοηθάς να ξυριστώ για να κρατήσω τα μάγουλά μου απαλά και τρυφερά σαν του Λουκά

Μετά από ένα φιλί, με οδηγείς στην κρεβατοκάμαρα

Έχεις ήδη επιλέξει τα ρούχα που θα φορέσω

Κάθεσαι αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα και με παρακολουθείς να ντύνομαι τρίβοντας τον καβάλο σου

«Θέλω να μου πεις τι θα σου πουν οι συνάδερφοί σου στο γραφείο για τα ρούχα που φοράς…», μου λες

«Το μεσημέρι… στο διάλλειμα…», σου λέω

Το φανελάκι είναι μαύρο.. ταιριάζει με το μαύρο σλιπ και τη ζώνη του παντελονιού

Η επιλογή σου σε πουκάμισο, παντελόνι και πουλόβερ είναι καθαρά συντηρητική

«Θυμίζω βιβλιοθηκάριο…», σου λέω

«Θυμίζεις γερμανό πορνοστάρ…», μου λες…

Αφήνω, επίτηδες, δυο κουμπιά ανοιχτά για να φαίνονται οι τρίχες του στήθους μου

Κερδίζω το πεινασμένο, πρωινό σου βλέμμα

Τελειώνω μ’ ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια…

Ντυμένος, πια… δέχομαι την επίσκεψή σου

Έρχεσαι και φιλάς το σημείο που έχω αφήσει να φαίνεται γυμνό, στη βάση του λαιμού μου

«Θα σε δω μετά…», μου λες

Και με ξεπροβοδίζεις

Θα βρεθούμε στην δουλειά, αλλά κι αυτή η ολιγόωρη αναμονή είναι γλυκιά

Αγωνιώ… με την καλή έννοια

Όλα είναι σημαντικά για την πορεία… για την εξέλιξη της σχέσης μας…

Καλή ακρόαση

Ξεκινώντας να ετοιμάζω τη λίστα των τραγουδιών για τη σημερινή ραδιοφωνική εκπομπή, ανακάλυψα, τυχαία, στο διαδίκτυο ένα συγκρότημα που δεν είχα ακούσει ποτέ… Κυριολεκτικά, σκόνταψα σ’ ένα συγκεκριμένο τραγούδι, μια πρωτάκουστη μελωδία, που αντήχησε μέσα μου, πολύ βαθειά μέσα μου και αισθάνθηκα έτσι όπως όταν με κρατάς στη ζεστή αγκαλιά σου και μου μιλάς… κατευνάζοντάς με… ηρεμώντας με… καθησυχάζοντάς με… φροντίζοντάς με όσο καλύτερα μπορείς…

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει σήμερα… κάτι με εμποδίζει και δεν μπορώ να γράψω ούτε μια λέξη… Όλα όσα έχω γράψει μέχρι αυτή τη στιγμή μου φαίνονται τόσο τετριμμένα… ανάξια… και με μισώ… και τα διαγράφω… Πιθανότατα οι πολλές σκέψεις που έχω στο μυαλό μου, να είναι ο λόγος … Δεν ξέρω πως ακούγομαι…

Πως με ακούς;

Τώρα; Καλύτερα;

Τα βλέπω όλα θολά… Βοήθησέ με, διανοητικά… σήκωσε το χέρι σου και σκούπισε τα μάτια μου… άφησε τις λερωμένες σφραγίδες των ακροδάχτυλων σου πάνω μου… Ναι, λίγο πριν έκλαιγα… Συγκινήθηκα γιατί μόλις μπήκα στο στούντιο βρήκα την ανθοδέσμη που μου έστειλες… Καλά κατάλαβες… Γι’ αυτό το λόγο άφησα το τραγούδι να ξεκινήσει ξαφνικά… απότομα… σχεδόν στιγμιαία…

Πως καταφέρνεις και πιάνεις κάτι τέτοιες στιγμές;

Πόσο γενναιόδωρος στην αγάπη είσαι;

Α! Να μην το ξεχάσω… Στο πάνω ντουλάπι της κουζίνας είχα κρύψει τη Nestle του Λουκά για να μη φας εσύ και μείνει νηστικός μέχρι να γυρίσω… Σε παρακαλώ… Ταΐσε τον…

Σ’ αγαπώ…

Ξέρεις πόσο…

Ξεκινάμε… Καλή ακρόαση…

«… long day beneath an angry sky;

we talk about the life we share.

I pour myself into you,

you drain the day’s wild energy.

falling, falling, falling into you.

falling, falling, falling into you.

falling, falling, falling into you.

I fall…»

Long day fall – No-Man

Α.Γ.Α.Π.Η.

Επικοινωνούμε με τον ίδιο τρόπο που αναπνέουμε…

Αβίαστα…

…με λέξεις που προέρχονται από τα πνευμόνια μας… από τα στόματά μας

…με κάθε αγκαλιά που σημαίνει: «Σ’ έχω ανάγκη»

…με κάθε φιλί που σημαίνει: «Σ’ αγαπώ»

Είμαστε αμαρτωλοί και εραστές, αλλά κάθε αμαρτία μας είναι τόσο υπέροχη που αντί να μας ρίχνει χαμηλά, επειδή την έχουμε ήδη εξαγοράσει προκλητικά, μας φέρνει πιο κοντά στην αγάπη.

Είμαστε μόνοι αλλά και μαζί, ο ένας με τον άλλο

Είμαστε κύκνοι με σπασμένα φτερά, αλλά όμορφοι

Είμαστε φοβισμένες γάτες που παγώνουν μπροστά στους προβολείς, αλλά έχουμε τα μάτια ανοικτά

Είμαστε μαθητές που τρομοκρατούνται μπροστά στο κενό του πίνακα, αλλά γνωρίζουμε το μάθημά μας…

Είμαστε θαρραλέοι, αλλά προσεκτικοί… με τα ντροπαλά δάχτυλά μας παρά πολύ φοβισμένα κρατάμε ο ένας τον άλλο σφικτά

Είμαστε καλά, επειδή αγαπιόμαστε, κι αυτό είναι αρκετό

Πατάμε δυνατά στο έδαφος, διασχίζουμε δρόμους και γέφυρες

Βουλώνουμε και το πιο μικρό χάσμα με τα δάχτυλά μας

Είμαστε ένα

Μας χλευάζουν, αλλά έχουμε βρει ο ένας τον άλλο

«Σ’ αγαπώ επειδή είσαι όμορφος», λέω

«Είμαι όμορφος επειδή μ’ αγαπάς», λες

Ο ορισμός της αληθινής αγάπης

Αληθινή αγάπη!

Μπορεί κάποιος να ορίσει τι είναι;

Υπάρχουν λέξεις για να περιγραφεί;

Υπάρχει ελπίδα να καταλάβει κανείς γιατί είναι τόσο σημαντική;

Όταν αγαπάς αληθινά, το ξέρεις… το νιώθεις… το αισθάνεσαι… Είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να αγνοηθεί… είναι ένα συναίσθημα μεγαλειώδες… Έχεις ποτέ αναρωτηθεί αν η δική μας αγάπη είναι αληθινή;…

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί αν είναι η μεγαλύτερη που έχεις γνωρίσει ποτέ;

Αν όχι, άκουσε αυτά που έχω να σου πω… για την αληθινή αγάπη… με λόγια απλά…

Θα σου πω τι είναι αληθινή αγάπη, επειδή ποτέ δεν αναρωτήθηκες…

Η αληθινή αγάπη είναι σαν τον ήλιο που λιώνει τον πάγο…

… είναι η σιγουριά που κάνει τα πάντα να φαίνονται εντάξει…

… είναι το γέλιο σου που αντηχεί για ώρες στο μυαλό μου ενώ βρίσκομαι στη δουλειά

… είναι η μυρωδιά σου που χορεύει στο μαξιλάρι μου

… είναι η γεύση σου που ζει στη γλώσσα μου

… είναι η φωνή σου που ηχεί σαν απαλό αεράκι

… είναι η συγκλονιστική συνειδητοποίηση πως όλα τα αγαπημένα μου τραγούδια μιλούν για σένα

… είναι η διαπίστωση πως όταν κόβεσαι εσύ, ματώνω εγώ

Γι’ αυτό κι εγώ αφαιρώ τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα για να μη τσιμπήσουν ποτέ τα δάχτυλά σου όταν σου τ’ αφήνω στο κρεβάτι…

Έλα ν’ αγαπηθούμε

Ο ουρανός είναι σκοτεινός τα πρώτα λεπτά της νέας ημέρας… το ξημέρωμα… Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό που λένε, αλλά ήδη αισθάνομαι ένα χρόνο μεγαλύτερος μια μέρα μετά τα γενέθλιά μου… Το μωρό μου είναι ακόμα δίπλα μου και κοιμάται… Αναπνέει ήσυχα… Ακουμπώ το χέρι μου πάνω του και αισθάνομαι τη ζεστασιά του… Αλλάζει πλευρό καθώς χαϊδεύω την πλάτη και την μέση του… Αισθάνομαι την απαλότητα του δέρματός του… Ανασηκώνομαι, στηρίζομαι στον αγκώνα μου, γλιστρώ τα ακροδάχτυλά μου στο βαθούλωμα χαμηλά στην πλάτη του… του δίνω ένα φιλί πίσω από το γόνατα…

Εκείνη τη στιγμή αρχίζει να βρέχει… Οι σταγόνες της βροχής χτυπούν το τζάμι του παράθυρου… Είχα καιρό ν’ ακούσω αυτόν τον ήχο, ο οποίος στην αρχή είναι τόσο ήσυχος, αλλά όσο κυλούν τα λεπτά και η βροχή αυξάνεται, ακούγεται τόσο δυνατά… Σιγά-σιγά ο ουρανός γίνεται πιο σκοτεινός και το τζάμι θολώνει από το νερό που πέφτει… Κανονικά πρέπει να σηκωθώ για να ετοιμάσω και τον Λουκά για τον σταθμό, αλλά δεν θέλω… Υπάρχει τόση ζεστασιά που με περιβάλλει, εδώ στο κρεβάτι, και δεν θέλω να την χάσω τόσο γρήγορα… Ρίχνω μια ματιά στο ρολόι… Είναι ακόμα νωρίς… Παίρνω το μαξιλάρι και το αγκαλιάζω… Κάμπτω τα δάχτυλά μου και αφήνω γραμμές με τα νύχια μου πάνω στην μαξιλαροθήκη… Το μωρό μου αλλάζει ξανά πλευρό… Τώρα μπορώ να δω το πρόσωπό του… Αφήνω το μαξιλάρι και απλώνω το χέρι μου στο στήθος του… Αφήνω να δάχτυλά μου να γλιστρήσουν πιο χαμηλά… ακόμα πιο χαμηλά… Ένας αναστεναγμός βγαίνει από το στόμα του τώρα… ένας αναστεναγμός-σημάδι ότι έχει ξυπνήσει… Η βροχή πέφτει πιο δυνατά… Σηκώνεται και μου δίνει ένα φιλί στο στόμα… Ακουμπά το χέρι του στο πλευρό μου…

«Βρέχει;…», με ρωτάει…

«Βρέχει…», του απαντώ…

«Βγαίνουμε στο μπαλκόνι;», με ρωτάει…

Χαμογελώ… Σηκωνόμαστε σχεδόν ταυτόχρονα και βάζουμε στοίχημα ποιος από τους δυο θα βγει πρώτος έξω… Του κρύβω την μπλούζα… μου κρύβει τις παντόφλες… Βγαίνουμε έξω έτσι όπως είμαστε… πρόχειρα… Η βροχή πέφτει με δύναμη παντού, ακόμα και στα λιγοστά λουλούδια που έχουμε στο μπαλκόνι… Τα φύλλα τους αδυνατούν να κρατήσουν το βάρος του νερού και όλα, σχεδόν όλα, έχουν γύρει προς τα κάτω, σαν να θέλουν να πέσουν… Στεκόμαστε κάτω από την βροχή, αγκαλιασμένοι… στήθος με στήθος… χέρια με χέρια… πόδια με πόδια… Η βροχή πέφτει στα κορμιά μας… στα μαλλιά μας… στα πρόσωπά μας… Σηκώνουμε τα κεφάλια μας και κοιτάζουμε τον ουρανό… Τα μάτια μας γεμίζουν με σταγόνες που μοιάζουν με δάκρυα… Δεν αντέχω να τα κρατώ ανοικτά… Τα κλείνω… Λίγο προτού τα κλείσω, παίρνω το κορμί του στην αγκαλιά μου και το κρατώ σφικτά… Στρατολογώ τα χέρια μου και τον αγγίζω, τον αισθάνομαι… Αγγίζω το στήθος του… τους ώμους του… Οι γυμνασμένοι μύες του μου προσφέρουν μια μοναδική ασφάλεια… Σφίγγω το κορμί του ακόμα πιο πολύ… Ο πούτσος του σηκώνεται… τον αισθάνομαι κάπου χαμηλά στην κοιλιά μου, να με πιέζει ψαχουλεύοντας… Γλιστρώ τα δάχτυλά μου κατά μήκος των χεριών του έως ότου φτάσω στις παλάμες του… Εκεί τα δάχτυλά μου παγιδεύονται από τα δάχτυλά του… Πιέζω το πρόσωπό μου στο στήθος του, το δέρμα του είναι υγρό από την βροχή που πέφτει… είναι υγρό και δροσερό… Κατσαρώνω τα δάχτυλά μου στις χούφτες του και μ’ ένα βλέμμα του ζητώ να ελευθερώσει τα χέρια μου… Η πρώτη κίνησή μου είναι να τα φέρω χαμηλά στην πλάτη του κι από εκεί στον κώλο του… Τον κρατάω σφικτά από εκεί και παρατηρώ τον πούτσο του να πρήζεται ακόμα πιο πολύ… Τον φιλώ στα χείλια, ανοίγω το στόμα του με την γλώσσα μου και δοκιμάζω την γεύση του…

«Πάμε μέσα;», του προτείνω…

«Για ποιο λόγο;», με ρωτάει…

«… για να αγαπηθούμε…», του απαντώ…

Μου χαμογελά… Το ίδιο κάνω κι εγώ…

Ζεστή αγκαλιά

Είμαι μόνος, μαζί του… ξανά… Με κρατάει σφικτά, προστατεύοντας με στο δικό μας, μικρό, κόσμο… Με φιλάει στοργικά στα χείλια… Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από τη μέση του για να τον τραβήξω στη δική μου αγκαλιά και τον φιλώ κι εγώ με τη σειρά μου… Ανταλλάσουμε φιλιά, πολλά φιλιά… ευγενικά, τρυφερά φιλιά αγάπης… Όποτε βρίσκει το στόμα μου ανοικτό δεν χάνει την ευκαιρία να χώσει την γλώσσα του μέσα… Η γλώσσα μου εξερευνά το στόμα μου και ακουμπά σε κάθε δόντι μου σαν να είναι εργαλείο οδοντίατρου… Όταν η εξερεύνηση σταματά, βγάζει την γλώσσα του, δαγκώνει τα χείλια του και μου χαμογελάει… Καθώς τον κοιτάζω, επίμονα στα μάτια, αισθάνομαι τα χέρια του να περπατούν στο κορμί μου… Τεντώνομαι και προσπαθώ να ανταπαντήσω αλλά με σταματά, σφίγγοντάς με στην αγκαλιά του…

Χαλαρώνω και του δίνω την άδεια να με αγγίξει, εκεί που θέλει… ψηλά… χαμηλά… παντού… Με πιάνει από τη μέση και με φιλά παθιασμένα… Τραβάει αργά το πουκάμισό μου, αφήνοντάς με μόνο με το φανελάκι… Χαμογελάει… Χαμογελάω κι εγώ… Καταλαβαίνω τι θέλει, όπως κι αυτός καταλαβαίνει τι θέλω…

«Παίζουμε…;», με ρωτάει

«Ναι… Κράτα με… Θέλω…», απαντάει…

Με ρίχνει στα γόνατά του χωρίς προειδοποίηση… Αφήνω έναν αναστεναγμό… Τον βλέπω να μου χαμογελάει… Μου βγάζει το φανελάκι, το περνάει βιαστικά από τη μύτη του και το πετάει… Τρίβει το στήθος μου και τα δάχτυλά του μπερδεύονται στις τρίχες μου… Με στέλνει ένα σύντομο ταξίδι αλερετούρ στην κόλαση… Τρέμω από την ηδονή και το κρύο και κουρνιάζω στην αγκαλιά του… Με φιλάει στο κεφάλι… Αναστενάζω… Με φιλάει στον λαιμό… Αναστενάζω ξανά… Τα φιλιά του πηγαίνουν χαμηλά… χαμηλότερα, ενώ συνεχίζει να τρίβει το στήθος μου… Τα χείλια του ακουμπούν στο κέντρο του στήθους μου… Γλείφει πεταχτά τις ρόγες μου και με αναγκάζει να αναστενάξω δυνατότερα…

Ξαφνικά, σταματά και με κοιτάζει…

«Τρέμεις τόσο πολύ…», μου λέει…

«Δεν κρατιέμαι… γι’ αυτό…», του λέω…

«Δείχνεις να μην έχεις διάθεση…», μου λέει…

«Τι; Αστειεύεσαι!», του λέω…

Πραγματικά όμως τρέμω κι αυτό έχει επιπτώσεις στην ομιλία μου…

Τον πιάνω από το πουκάμισο και του το βγάζω…

«Τώρα αρχίζουν τα καλύτερα…», του λέω…

«Να δεις πως θα σε ζεστάνω…», μου λέει… χαμογελαστά…

«Είμαι στη διάθεσή σου…», του λέω…

Συνεχίζω να τρέμω… Ηλίθιο κορμί! Κι αν του περάσει από το μυαλό ότι φοβάμαι κάτι;

Μ’ ένα χαμόγελο να στολίζει το πρόσωπό μου, μπαίνω ολόκληρος στην αγκαλιά του… και δεν το κρύβω… αρχίζω να ζεσταίνομαι…!

Δώρο χωρίς απάντηση

Στέκομαι και τον περιμένω. Οι πεταλούδες, χαμηλά στο στομάχι μου, αρχίζουν να πετούν σε κυματισμούς. Τις βγάζω από την μέση πίνοντας μια γουλιά βότκα… Είμαι έτοιμος να δώσω στο αγαπημένο μου μωρό το καλύτερο δώρο γενεθλίων που του έχω δώσει ποτέ… Τον βλέπω που ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα… Φοράει ένα σοκολατί λινό πουκάμισο που ταιριάζει με το χρώμα των ματιών του… Βαδίζει προς το μέρος μου… Το σεληνόφως ενισχύει την ομορφιά του… πιο πολύ…

«Γεια σου, μωρό…», του λέω…

«Τι γίνεται Άλεξ; Πάλι το ρίξαμε στο ποτό;», με ρωτάει…

«Χρόνια Πολλά. Είσαι γοητευτικότατος μ’ αυτό το πουκάμισο…», του λέω…

«Σ’ ευχαριστώ πολύ! Είναι το δώρο που μου πήρες πέρυσι… Φέτος;», με ρωτάει…

«Έλα έξω στο μπαλκόνι… Έχει περισσότερο φως εκεί…», του λέω…

Στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο… Κοιταζόμαστε στα μάτια… Το μωρό μου, μπορώ να πω, ρίχνει κλεφτές ματιές χαμηλά στα χέρια μου… μάλλον από ανυπομονησία να δει το δώρο μου… Αφήνω το ποτήρι με την βότκα να στηριχτεί στο κάγκελο του μπαλκονιού και βγάζω από την τσέπη του παντελονιού μου ένα μικρό, ορθογώνιο κουτάκι… Του δίνω το δώρο μου…

«Είναι ένα δαχτυλίδι…», του λέω τη στιγμή που ανοίγει το κουτί… «… έχω χαράξει κάτι για σένα…», του λέω καθώς το πιάνει και αρχίζει να το επεξεργάζεται…

«Είναι τόσο ωραίο…», μου λέει και προσπαθεί να δει που ακριβώς είναι χαραγμένο το μήνυμα…

«… για τον Άγγελό μου, στον οποίο θα μπορούσα να δώσω όλη τη ζωή μου, αλλά πάλι δεν θα ήταν αρκετό…», του λέω… «… αυτό είναι χαραγμένο…»

Μου χαμογελάει…

«Ω…», λέει… «… δεν έπρεπε να μπεις σε έξοδα»

Του χαμογελώ και τα μάγουλά μου κοκκινίζουν…

«Θα μπορούσα να βρω έναν λιγότερο συνηθισμένο τρόπο να σου ζητήσω ξανά να παντρευτούμε, αλλά δεν έβρισκα, οπότε ο Λουκάς μου είπε να σου δώσω το δαχτυλίδι…», του λέω…

«Α! Ο Λουκάς το είπε;», με ρωτάει… με χαμόγελο…

«Φυσικά!», του απαντώ…

«Βελτίωσες τόσο πολύ τις γνώσεις σου στη μωρουδιάστικη γλώσσα και μπορείς να συνεννοείσαι μαζί του;», με ρωτάει…

«Σου έχει πάρει κι αυτός δώρο…», του λέω…

«Τι;», με ρωτάει…

«Ένα τριαντάφυλλο…», του απαντώ…

«Τριαντάφυλλο! Αχ, ο γλυκός μου! Από τριαντάφυλλο ξεκίνησε;», με ρωτάει…

«Έχει χρόνια μπροστά του να βελτιωθεί…», του απαντώ… γελώντας…

Ανοίγει τα χέρια του και με αγκαλιάζει… Αισθάνομαι λίγη νευρικότητα, αλλά ο τρόπος που με σφίγγει συντρίβει οποιοδήποτε σημάδι νευρικότητας…

«Σας αγαπώ και τους δυο. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιος από τους δυο είναι ο πιο γλυκός…», μου λέει…

«Απάντηση δεν ακούω…», του λέω…

«Αγάπη…», μου λέει και με φιλάει παθιασμένα στα χείλια…

Στη συνέχεια μου δίνει κι άλλα φιλιά, γεμάτα χαρά και ευτυχία… Στο τελευταίο μας φιλί και καθώς τα χείλια μας χωρίστηκαν, με παίρνει από το χέρι και μπαίνουμε στο δωμάτιο. Με μπερδεμένα βήματα καταφέρνουμε να φτάσουμε έως το κρεβάτι… Τον αφήνω να καθίσει κι εγώ στέκομαι ακριβώς μπροστά του… Του παίρνω το δαχτυλίδι από το χέρι και του το φοράω σ’ ένα από τα δάχτυλα του αριστερού του χεριού…

Κάθομαι στο κρεβάτι, δίπλα του… Στηρίζει το κεφάλι του στον ώμο μου, χαμογελάει και αναστενάζει στοργικά…

«Σ’ ευχαριστώ πολύ, Άλεξ…», μου λέει, φιλώντας με στο μάγουλο…

«Απάντηση δεν ακούω… αλλά, δεν πειράζει… να είσαι πάντα ευτυχισμένος…», του λέω κοιτώντας τον στα μάτια… «… να ξέρεις ότι θα κάνω τα πάντα για να είσαι πάντα ευτυχισμένος, αγάπη της ζωής μου»

Χαμογελάει και φιλιόμαστε ξανά… Φιλάει ο ένας τον άλλο στα χείλια…

Είναι η σειρά μου να τον κρατήσω σφικτά στην αγκαλιά μου… Μου χαμογελάει έχοντας την γνώση ότι θα του προσφέρω την καλύτερη νύχτα γενεθλίων της ζωής του…

Όλοι θέλουμε αγάπη

Τι είναι αυτό που αισθάνομαι;

Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά… σφυροκοπά.

Πάντα μου συμβαίνει όταν έρχεσαι κοντά μου… όταν έρχεσαι τόσο κοντά…

Σε παρακαλώ… μη… Μη μ’ αφήνεις να πονώ. Μη με κάνεις να πονώ…

Αχ! Το χέρι σου είναι τόσο ζεστό… τόσο ζεστό που καίει το πρόσωπό μου

Είσαι το καλοκαίρι κι εγώ το φθινόπωρο…

Κρυώνω… κάποιο λάθος επηρεάζει την θερμοκρασία του κορμιού μου

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Είναι τόσες πολλές οι απορίες μου που πρέπει να μου τις απαντήσεις μια-μια…

Γιατί δεν μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου;

Αχ! Αυτό το συναίσθημα… με κάνει τόσο αδύναμο… εμένα, τον πανίσχυρο…

Τι φταίει;

Μήπως ο τρόπος που αγγίζεις απαλά το μάγουλό μου με τον αντίχειρά σου;

Όχι…

Είναι η αγάπη (φυσικά και είναι η αγάπη)

Και είναι αρκετή…

Μη!

Τι μου κάνεις;

Η καρδιά μου χτυπάει πάρα πολύ γρήγορα

Όπως και η δική σου… ναι…

Μπορώ να νιώσω τους χτύπους της… μπορώ να πιάσω τον σφυγμό σου…

Μπορώ να αισθανθώ την γλώσσα σου που κινείται στα χείλια μου

Γιατί θέλεις τόσο πολύ να με βασανίζεις;

Γιατί παίζεις μαζί μου σαν να είμαι παιχνίδι;

Πιστεύω πως είσαι έτοιμος να με καταπιείς

Όχι… Σταμάτα!

Δώσε μου μια αγκαλιά… μια τόσο άνετη αγκαλιά

Αυτό για μένα είναι αγάπη

κι ας φαίνεται ότι θέλω περισσότερα…

Περισσότερα… Θέλω… Περισσότερα

Αλλά… πρέπει να αντισταθώ…

Αχ!

Γαμώτο! Σε θέλω!

Τι είσαι για μένα… τι είμαι για σένα

Αγάπη μου

Μωρό μου

Τα πάντα μου

Θεέ μου

Σύντροφέ μου

Σωτήρα μου

Φως μου

Ψυχή μου

Αντοχή μου

Αδυναμία μου

Χαρά μου

Εθισμέ μου

Φάρμακό μου

Ναρκωτικό μου

Μέρα μου

Ελπίδα μου

Τέλειέ μου

Ζωή μου

Δύναμή μου

Καρδιά μου

Αλήθεια μου

Ειρήνη μου

Ανάγκη μου

Ψυχή μου

Διαμάντι μου

Χαρά μου, πόνε μου, ήλιε μου, βροχή μου, σύννεφό μου, ουρανέ μου, πραγματικότητά μου, καταστροφή μου, ζωτικότητά μου

Εμμονή μου, γνώση μου, ολοκλήρωσή μου, αρχή και τέλος μου, δημιουργία μου, εμπιστοσύνη μου

Κλειδί μου, προστασία μου, τελειότητά μου, ελάττωμά μου, κανόνα μου, δίκαιο μου, χαμόγελό μου, δάκρυ μου

Ασπίδα μου, προστάτη μου, αρκουδάκι μου, κουβέρτα μου, ασφάλειά μου, αγγελούδι μου, δαίμονά μου, φωτιά μου, πάγε μου, πάθος μου, καταστροφή μου, έκστασή μου, ελευθερωτή μου

Χρυσάφι μου, ασήμι μου, αίμα μου, ανάσα μου, επούλωσή μου, σκέψη μου, μυαλό μου, μυστικό μου, γεγονός μου, λατρεία μου, αφοσίωσή μου, προσευχή μου, ορυχείο μου

Μάθημά μου, τραγούδι μου, σκοτεινή νύχτα μου, σπασμένη κούκλα μου, ελευθερία μου, ομόλογά μου, επιθυμία μου, διάττοντα αστέρα μου

Ασθένειά μου, ηλιοβασίλεμά μου, ανατολή μου, όμορφα μάτια μου

Η αγάπη σου είναι σαν…

Η αγάπη σου είναι σαν μια ατέρμονη ηχώ

εισβάλει

διεισδύει

σε θέσεις…

… σε μέρη που έχεις αγγίξει

κι ακόμα αισθάνομαι.

Η αγάπη σου είναι σαν ένας ατέρμονος κυματισμός

στα γαλάζια, βαθιά νερά

της «μια φορά κι έναν καιρό» παραδεισένιας θάλασσάς μας

που παρέσερνε σαν καραβάκια τα κορμιά μας

Η αγάπη σου είναι όπως ένα ατέρμονο φιλί

σαν την σοκολάτα που λειώνει και καλύπτει τα πάντα

σαν φρεσκοκομμένα λουλούδια σ’ ένα βάζο το πρωί

σαν αρωματικά κεριά για να ζαλίζονται τα κουνούπια

σαν την συνάντηση του γάλακτος με την καυτή σοκολάτα

Η αγάπη σου είναι ένα ατέρμονο ταξίδι

σ’ ένα τόπο που θυμίζει το σπίτι μας

Η αγάπη σου είναι μέσα μου

για να σε αισθάνομαι για μια ζωή κοντά μου

Ηλίανθοι

«Σου έχω μια έκπληξη…», μου λες, έχοντας τα χέρια πίσω από την πλάτη σου

Κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού κι εσύ στέκεσαι ακριβώς μπροστά μου… Ο αέρας που μπαίνει από το ανοικτό παράθυρο μου υπενθυμίζει ότι ο καιρός έχει αρχίσει να γίνεται πλέον δροσερός… Για μια στιγμή με πιάνει νοσταλγία για όλα όσα έχουν συμβεί αυτό το καλοκαίρι… Θυμάμαι τα λεπτά, τις ώρες που ξοδέψαμε μαζί για να κάνουμε την αγάπη μας ν’ ανθίσει… Αν και η διάρκεια των φετινών διακοπών μας ήταν πολύ μικρή και πίστευα πως το καλοκαίρι που πέρασε ήταν το χειρότερο της ζωής μου, σήμερα συνειδητοποιώ πόσο λάθος έκανα… Με το κρύο του φθινοπώρου να μας απειλεί, μπορώ να πω ότι δεν θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι… η ομορφιά του καλοκαιριού… η ομορφιά που μόνο το καλοκαίρι μπορεί να προσφέρει…

«Τι είδους έκπληξη;», σε ρωτώ χτενίζοντας αδέξια τα μαλλιά μου που από την πολύ ξάπλα έχουν σηκωθεί προς τα πάνω σαν να είμαι σκαντζόχοιρος…

«Ποιο είναι το αγαπημένο σου λουλούδι;», με ρωτάς…

«Δεν έχω μόνο ένα… είναι πολλά…», σου απαντώ… «… γιατί;», σε ρωτώ…

Χαμογελάς…

«Κάτι κρύβεις πίσω από την πλάτη σου…», σου λέω…

Χαμογελάς ξανά…

«Θα μου πεις… ή θα μου δείξεις;», σε ρωτώ…

Φανερώνεις μια ανθοδέσμη με ηλίανθους και το πρόσωπό μου φωτίζεται σαν να βλέπω ήλιο… Χαμογελώ σαν παιδάκι… Σκέφτομαι αμέσως τη ζεστασιά του χαμόγελού σου, τη ζεστασιά του κορμιού σου… και χαμογελώ ακόμα πιο πλατιά…

«Γιατί μου τα πήρες;», σε ρωτώ…

«Δεν συνηθίζεται να πηγαίνουμε λουλούδια στους ασθενείς;», με ρωτάς…

«… και όχι μόνο… Και στους πεθαμένους συνηθίζεται…», σου απαντώ…

«Βλάκα!», μου λες…

«Μπουμπούνα…», σου λέω…

«Δεν έπρεπε να σου φέρω;», με ρωτάς…

«Μου άρεσαν πάρα πολύ…», σου απαντώ…

«Σίγουρα, ε;», με ρωτάς…

«Σίγουρα…», σου απαντώ…

Με κοιτάς με δυσπιστία…

«Κοίταξέ με στα μάτια…», μου λες…

Κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο… έτσι όπως πρέπει…

«Έλα στην αγκαλιά μου για να με πιστέψεις…», σου λέω…

Στο πρόσωπό σου εγκαθίσταται ένα χαμόγελο… ευτυχίας

«Σε πίστεψα…», μου λες…

Κοιτάζω επίμονα τα τεράστια μάτια του…

«Τι είναι όλα αυτά που μου κάνεις;», σε ρωτώ…

Στηρίζω το κεφάλι μου στον ώμο σου και κλείνω τα μάτια μου… Μετά από δέκα λεπτά τα ανοίγω…

«Κοίταξε…», ψιθυρίζεις στο αυτί μου… «… δεν είναι όμορφοι οι ηλίανθοι;», με ρωτάς…

«Είναι…», απαντώ…

Μου πιάνεις το ένα χέρι και αμέσως μετά το άλλο… Φέρνεις τόσο κοντά το πρόσωπό σου στο πρόσωπό μου, που μπορώ να το αγγίξω με τη μύτη μου… Σκύβω και σε φιλώ… Χαμογελάς… Φυσώ την ανάσα μου σε μια από τις μπούκλες σου… Παρασύρομαι μέσα στα μάτια σου…

Χαλάς την ανθοδέσμη, παίρνεις έναν ηλίανθο και μου τον προσφέρεις…

«Υπόσχομαι ότι δεν θα σταματήσω ποτέ να κάνω πράγματα για σένα…», μου λες

«Αλήθεια;», σε ρωτώ…

«Σου λέω την τίμια αλήθεια…», μου λες

Σκέφτομαι ότι και οι ηλίανθοι από σήμερα είναι το νέο αγαπημένο μου λουλούδι…

Μαλαγάνα

Το κινητό τηλέφωνο δονείται και χτυπά με τον ήχο κουδουνίσματος που έχω εγκαταστήσει για να ξεχωρίζω τις δικές σου κλήσεις… Είναι ο ήχος… το τραγούδι που έχω συνδέσει μ’ εσένα… Πατώ το κατάλληλο πλήκτρο και απαντώ…

- Γεια

- Τι κάνεις;

- Καλά. Εσύ; Πως είσαι;

- Σ’ αγαπώ

Χαμογελώ…

- Θέλω να σου πω κάτι

- Πες

- Κάτι σημαντικό

- Ένα λεπτό… ένα λεπτό… να βγω από το γραφείο για να σε ακούω καλύτερα…

- Για να με ακούς καλύτερα ή για να καπνίσεις τσιγάρο;

- Σε ακούω πολύ σοβαρό…

Για καλό και για κακό βγαίνω από το γραφείο παίρνοντας μαζί μου το πακέτο με τα τσιγάρα, τον αναπτήρα και έναν φάκελο με προσχέδια, δήθεν ότι πάω να τα φωτοτυπήσω… Αν με προσέχει κάποιος τόσο καιρό θα έχει καταλάβει ότι πάντα κάνω το ίδιο πράγμα… Τρέχω σαν παράφρονας, σαν να μου επιτίθεται ένας μίνι τυφώνας πανικού, και κατευθύνομαι προς στο χώρο που επιτρέπεται το κάπνισμα, για υπερβολικά μεγάλο διάστημα… Στο χώρο αυτό, περπατώ πάνω-κάτω, συνήθως είμαι μόνος… είμαι από τους λίγους που συνεχίζουν να καπνίζουν… δεκαπέντε με είκοσι είμαστε όλοι-όλοι κατά τύχη με καταγωγή από τα Βαλκάνια… Αισθάνομαι τον χώρο αυτό τόσο οικείο, σαν να είναι δικός μου και έχω καταφέρει, επειδή τον επισκέπτομαι συχνά, όποιος άλλος μπαίνει μέσα να τον βλέπω σαν φιλοξενούμενο… Μιλώ συνήθως όρθιος, μερικές φορές όμως κάθομαι σε μια καρέκλα και κοιτάζω έξω… έξω από το τεράστιο παράθυρο… Μιλώ, και ξεχνώ που βρίσκομαι… η κάθε περίπτωση, η κάθε λεπτομέρεια γίνεται σημαντική… μια μεγάλη υπόθεση που πρέπει επειγόντως να επιλυθεί… Μιλώ και καπνίζω… Το τσιγάρο τελειώνει, ανάβω άλλο… κι άλλο… Καπνίζω πάλι και πάλι…

- Τι νέα;

Αναρωτιέμαι αν πήρε για να μου πει ότι θα με αφήσει. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτός είναι ο μόνιμος φόβος μου… Φοβάμαι ότι θα με αφήσει και επειδή δεν έχει το θάρρος να μου το πει κατάμουτρα, θα μου το πει τηλεφωνικά… ή το χειρότερο… θα μου στείλει μήνυμα… Ίσως γι’ αυτό έχω επιλέξει ένα πρόγραμμα σύνδεσης που δεν μπορώ ούτε να λάβω, ούτε να στείλω γραπτά μηνύματα… Έχω πάρει τα μέτρα μου, σαν τη στρουθοκάμηλο…

- Ο Λουκάς έφαγε, έπαιξε για λίγο… και τώρα που κοιμάται, ηρέμησα… σε σκέφτηκα… και… θα ήθελα πολύ να είμαστε μαζί… και να μοιραστούμε ένα τσιγάρο…

Ανάβω κι άλλο τσιγάρο…

- Αυτό ήθελες να μου πεις;

- Αυτό. Σε σκέφτομαι…

Είμαι έτοιμος να φωνάξω από χαρά… και φωνάζω… και μετά απλώνω τα χέρια και με το ιταλικό μου ταμπεραμέντο ζητώ συγνώμη από τους γύρω (που δεν υπάρχουν, έτσι κι αλλιώς είμαι μόνος μου)… ζητώ συγνώμη που φωνάζω γιατί είμαι ερωτευμένος και δεν μπορώ να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου… είναι μεγάλη υπόθεση αυτό, να είσαι ευγενικός με τους γύρω σου… δεν μπορούν όλοι να είναι ερωτευμένοι, κι αν είναι… δεν είναι τόσο ερωτευμένοι όσο είμαι εγώ…

- Γιατί φωνάζεις;

- Γιατί υπάρχεις…

- Σοβαρέψου… σε παρακαλώ…

Χρονομετρώ ομοιόμορφα τα λεπτά… αναστενάζω… παίρνω αναπνοές… βαθιές εισπνοές… τονίζω στο μυαλό μου τις λέξεις του… τις δίνω τη σημασία που θέλω εγώ να δώσω… Βάζω σ’ ένα τσουβάλι τον φόβο μου μήπως και μ’ αφήσει και το πετώ στο κενό…

- Ανησύχησες για κάτι;

- Όχι… αλλά κάτι είπες για τσιγάρο… και… να, βρίσκομαι στη φάση που θέλω να το κόψω…

- Να κόψεις το τσιγάρο; Εσύ; Αφού κόψεις πρώτα τα χέρια σου, φαντάζομαι…

- Περίμενα ότι θα μου έλεγες κάτι άλλο…

- Σαν τι;

- Ε… χμ… μήπως συνέβη κάτι στον Λουκά… μήπως ήπιε κάτι κατά λάθος…

- Α!

- Ουπς… συγνώμη… Ξέρω πόσο ευσυνείδητος είσαι…

- Α!

- Ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ… περισσότερο από κάθε τι άλλο… Σ’ αγαπώ όπως η νύχτα το φεγγάρι… Όπως ο ουρανός τ’ αστέρια… Και όταν δεν είμαστε μαζί, με πιάνει φόβος… μια ανησυχία…

- Είσαι μεγάλη μαλαγάνα…

- Επειδή σ’ αγαπώ;

- Αυτό ήθελα να σου πω κι εγώ… ότι θα σ’ αγαπώ για πάντα…

Do you Love Me?

Αλέξανδρος: You broke my heart. ‘Cause I couldn’t dance. You didn’t even want me around. And now I’m back, to let you know. I can really shake ‘em down!

*Η μουσική ξεκινάει. Ο Λουκάς χτυπάει παλαμάκια*

Αλέξανδρος: Do you love me?!

Μιχάλης: Do you love me?

Αλέξανδρος: Do you love me?!

Μιχάλης: Do you love?

Αλέξανδρος: Do you love me?!

Μιχάλης: Do you love me?

Μαζί: Now that I can daaaaaance.. Watch me now! Hey!

Μιχάλης: Work-a work

Αλέξανδρος: Working on it baby!

Μιχάλης: Work-a work

Αλέξανδρος: Well you’re driving me crazy!

Μιχάλης: Work-a work

Αλέξανδρος: Just a little bit a soul now! Hey! I can mash potato!

Μιχάλης: I can mash potato!

Αλέξανδρος: I can do the twist!

Μιχάλης: Do the twist!

Αλέξανδρος: Now tell something baby!

Μιχάλης: Tell me baby!

Αλέξανδρος: Do you like it like this?!

Μιχάλης: Do you like it like this?

Αλέξανδρος: tell me!

Μιχάλης: Tell meeeeeee

Αλέξανδρος: Tell me! Wa-oh! Do you love me!?

Μιχάλης: Do you love me?

Αλέξανδρος: Do you love me?!

Μιχάλης: Do you love?

Αλέξανδρος: Do you love me?!

Μιχάλης: Do you love me?

Both: Now that I can daaaaaance….. Watch me now! Hey!

*Η μουσική σταματάει. Ευκαιρία για μια ανάσα. Ο Λουκάς απορεί. Δεν ξέρει αν πρέπει να σταματήσει να χτυπάει παλαμάκια*

*Η μουσική ξεκινάει πάλι. Ο Λουκάς γελάει*

Μιχάλης: Work-a work!

Αλέξανδρος: C’mon-a baby!

Μιχάλης: Work-a work!

Αλέξανδρος: Don’t get lazy!

Μιχάλης: Work-a work!

Αλέξανδρος: Just a little bit a soul now! Hey! I can mash potato!

Μιχάλης: I can mash potato!

Αλέξανδρος: I can do the twist!

Μιχάλης: Do the twist!

Αλέξανδρος: Now tell somethin baby!

Μιχάλης: Tell me baby!

Αλέξανδρος: Do you like it like this?!

Μιχάλης: Do you like it like this?

Αλέξανδρος: tell me!

Μιχάλης: Tell meeeeeee

Αλέξανδρος: tell me! Wa-oh! Do you love me!?

Μιχάλης: Do you love me?

Αλέξανδρος: Do you love me?!

Μιχάλης: Do you love?

Αλέξανδρος: Do you love me?!

Μιχάλης: Do you love me?

Μαζί: Now that I can daaaaaance….. Watch me now! Hey!

Do you love me? – The Blues Brothers

Το απειροελάχιστο του δεκάτου του δευτερολέπτου

Σ’ αγαπώ

Πόσο λιγότερο προβλέψιμες… πόσο λιγότερο ασυνήθιστες λέξεις θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να σου εκφράσω τι αισθάνομαι για σένα;

Τώρα που το σκέφτομαι… ελάχιστες…

Σ’ αγαπώ απόλυτα… με όλο μου το είναι…

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει κάτι στη γη που να με μπορέσει να το αμφισβητήσει

Είμαι σίγουρος…

Σε σκέφτομαι όλη την ώρα…

Εσένα, μόνο εσένα…

Είσαι μέσα μου

Μέσα στη σκέψη μου

Μέσα στα όνειρά μου

Μόνο από τους εφιάλτες μου απουσιάζεις. Όμως αν ήσουν κι εκεί δεν θα ήταν πια εφιάλτες!

Όταν είσαι μαζί μου

Απέναντί μου

Δίπλα μου

Δεν σταματώ να σε κοιτώ

Ούτε ένα δευτερόλεπτο

Ούτε το απειροελάχιστο του δεκάτου του δευτερολέπτου που ανοιγοκλείνω τα βλέφαρά μου

Ξέρεις γιατί;

Από φόβο να μην αφήσω… να μη χάσω ούτε μια τόσο απερίγραπτα σημαντική λεπτομέρεια της στιγμής σου

Μπορείς να καταλάβεις πόσο αποφασιστικά σημαντικός είσαι για μένα;

Μπορείς να καταλάβεις την βαρύτητά σου στην ύπαρξή μου;

Προσπάθησε. Είσαι ο μόνος που μπορεί να το αναγνωρίσει…

Είσαι ο μόνος που με ξέρει καλά, κι αυτό πολλές φορές με κάνει να ντρέπομαι

Γιατί όταν με κοιτάζεις δεν μπορώ να κρυφτώ

Ούτε τις σκέψεις μου μπορώ να κρύψω

Ούτε τις απίστευτες φαντασιώσεις μου

Όταν κάθομαι εδώ

Απέναντί σου

Σ’ αυτό το καφέ

Κάτω από τα όμορφα φώτα της πόλης

Ενώ ο κόσμος κινείται γύρω μας

Εγώ αναγνωρίζω μόνο εσένα

Εσένα

Επειδή σ’ αγαπώ

Σ’ ΑΓΑΠΩ

Η αγάπη του πατέρα

Κάθομαι στο πάτωμα με την πλάτη στον τοίχο και αγκαλιάζω στοργικά τον Λουκά που δεν σταματά να κινείται στο στήθος μου, κάμπτοντας τα γόνατά του.. Τον κρατώ προσεκτικά όπως πρέπει να κρατάμε οτιδήποτε αγαπάμε… Είμαι σίγουρος πως και οι δυο επιπλέουμε στα κύματα της ευτυχίας… Ο Μιχάλης μας κοιτάζει και τους δυο… επίμονα, αν και οι μπούκλες πέφτουν στα μάτια του ως σκιές δαντέλλας…

- Πες μου για τον πατέρα σου…

- Τι θέλεις να σου πω;

- Τα πάντα…

- Πρέπει να με ρωτήσεις πιο συγκεκριμένα για να σου απαντήσω…

- Σε αγκάλιαζε έτσι όπως αγκαλιάζεις εσύ τον Λουκά;

- Θέλεις να μάθεις… πραγματικά;

- Ναι…

- Μη πεις μετά ότι δεν σε προειδοποίησα…

- Όχι…

- Ο πατέρας μου, όσο φωτεινός άνθρωπος κι αν ήταν… όσο ευφυής κι αν ήταν… ήταν παγιδευμένος στην άρνησή του για μένα… Ήταν τυφλός…

- Δεν έβλεπε;

- Δεν έβλεπε συναισθηματικά… χαζούλη…

- Δεν καταλαβαίνω… Εξήγησέ μου…

- Ο πατέρας μου μπορούσε να με δει μέσα από ένα δικό του πρίσμα… είχε μια ιδιαίτερη άποψη για μένα, ειλικρινή, αλλά ταυτόχρονα μπερδεμένη… Με έβλεπε σαν… απόβλητο… Στο λευκό το δικό του ήμουν το μαύρο και ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο χρώματα δεν υπήρχε χώρος για το γκρι… Δεν ήταν συζητήσιμος, αντιστεκόταν σε κάθε άποψη που ερχόταν σε σύγκρουση με τη δική του… Διοργάνωνε συζητήσεις η μητέρα μου, σαν μεσολαβητής, αλλά μόλις ακουγόταν κάτι διαφορετικό έστω και με επιχείρημα, έβαζε τις φωνές… Και έτσι έμαθα να μην εκφράζομαι… Και έτσι έμαθα, από ευγένεια, να αποσύρομαι… να φεύγω από το δωμάτιο όσο το δυνατό γρηγορότερα…

- Ακούγεται άσχημο…

- Εσύ με ρώτησες…

- Έπρεπε να το είχα υποψιαστεί…

- Πιθανώς… από τι;

- Από τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στον Λουκά…

- Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα…

- Συμπεριφέρεσαι σαν να μην είσαι εσύ, αλλά κάποιος άλλος που θα ήθελες να είσαι και για τον Λουκά… και για σένα… Συμπεριφέρεσαι σαν ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο…

- Στο παιδί σου πρέπει να δείχνεις αγάπη, αλλά ταυτόχρονα να του μαθαίνεις ότι η αγάπη βλάπτει… σαν τον πόνο…

- Σωστά… αλλά εσύ τον αγαπούσες, έτσι δεν είναι;

- Ανεξάρτητα από το πόσο σκληρός ήταν, υπήρχαν στιγμές που ήταν και νηφάλιος… κυρίως όταν αρρώστησε… Όταν ο άνθρωπος αφήνει να φανούν οι αδυναμίες του, όταν βγάζει τη μάσκα του αδιάλλακτου από το πρόσωπό του… τότε τον δέχεσαι έτσι όπως είναι… κατάλληλος…

- Κατάλληλος, γιατί;

- Για να σου δείχνει πόσο καλός πρέπει να γίνεις εσύ… Ζώντας κοντά σε μια συνεχή πηγή απογοήτευσης, δεν μπορεί παρά να γίνεις κάτι διαφορετικό… εντελώς διαφορετικό… Πολλές φορές οι συμπεριφορές σε τραντάζουν… και ή σε παγιδεύουν σε μια ζωή που δεν μπορείς να ζήσεις ή σε οδηγούν να κάνεις μια τίμια αξιολόγηση του εαυτού σου και να εξελιχθείς… Παίρνεις ορμή και αυτή την ορμή σου τη δίνει συνήθως η μητέρα που σε πονάει… που σε πονάει από την πρώτη στιγμή που σε συλλαμβάνει μέχρι το υπόλοιπο της ζωής της… σε καταλαβαίνει… Σε καταλαβαίνει γιατί η γυναίκα είναι πάντα αυτή που «βλέπει» τον γάμο σαν μια διαδικασία διαπραγμάτευσης… διαπραγματεύεται την προσωπική της ζωή, άλλοτε και την ελευθερία της, για να αποκτήσει παιδιά

- Και για τον άντρα ισχύει αυτό…

- Δεν ξέρω…

- Εγώ πιστεύω ότι τόσο για την μητέρα σου, όσο και τον πατέρα σου ίσχυαν τα ίδια όνειρα… οι ίδιες επιθυμίες…

- Ίσως… Πάντως εγώ ένοιωθα ότι περπατούσα πάνω σ’ ένα σχοινί… μέσα σε όρια… έντρομος, με τον φόβο ότι αν τα παραβιάσω θα πυροδοτήσω τον παράλογο θυμό του… θα έρθω αντιμέτωπος με τις φωνές σου… θα γίνω αποδέκτης της επίπληξής του.

- Και τώρα;

- Τώρα;

- Τώρα… μετά τον θάνατό του…

- Όταν ο άνθρωπος ξέρει… καταλαβαίνει ότι θα πεθάνει… όταν έρχεται πρόσωπο-πρόσωπο με τον θάνατο και δεν υπάρχει κάτι ή κάποιος για να το αλλάξει, ανοίγει την καρδιά του… σαν ένα είδος συγνώμης για τον πόνο που μπόλιασε στις ζωές των άλλων…

- Σ’ αγάπησε… σωστά;

- Έπρεπε…

- Έπρεπε να σ’ αγαπήσει…

- Μπορεί κάποιος να το «ακούσει» πολύ εγωιστικά αυτό… αλλά έπρεπε…

- Ίσως δεν μπορούσε…

- Ίσως να μ’ αγάπησε, αλλά δεν μπόρεσε να το δείξει… ίσως ήταν απλά ανίκανος στο να δείχνει την αγάπη του…

- Συμβαίνει αυτό…

- Ναι..

- Και αν σ’ αγάπησε;

- Πρέπει να μπω στη διαδικασία να φανταστώ την αγάπη του… Πρέπει να δημιουργήσω… να ξαναγεννήσω τον πατέρα μου για να το νιώσω… κι επειδή δεν μπορώ… γίνομαι εγώ ο πατέρας που θα ήθελα να είχα, για τον Λουκά…

- Για προσπάθησε να φανταστείς…

- Δεν μπορώ…

Πιάνομαι από τα χέρια του… τα χέρια μου… τα χέρια του, τα χέρια του Λουκά… γίνονται μια μάζα…

- … ακόμη κι αν περάσουν ένα εκατομμύριο χρόνια

Ετοιμάζεται να πει κάτι… είναι έτοιμος να μιλήσει… τον σταματώ μ’ ένα φιλί…

- Ξέρεις κάτι;

- Τι;

- Δεν χρειάζεται να μπω σε καμία διαδικασία, γιατί τώρα έχω εσάς…

Βλέπω δάκρυα να συγκεντρώνονται στα μάτια του

- Σας αγαπώ… και τους δυο… το ίδιο… εξίσου…

Ακουμπώ το κεφάλι μου στο στήθος του…

Στηρίζει το πηγούνι του στα κοντοκουρεμένα μαλλιά μου.

Μια δικαιολογία… για να μη φύγω…

Και…

και…

Έχω τόσα πράγματα που θέλω να σου πω… για να κρατήσεις τον ήχο της φωνής μου μέσα σου… Αλλά το χέρι σου με κρατά σφικτά, με τραβάει μέσα σου… μέσα σου… μέσα σου… Θ’ αργήσω στη δουλειά…

Καλά… Κράτησέ με…

Κράτησέ με στην αγκαλιά σου…

Αλλά σφίξε με, σφίξε με όσο πιο δυνατά μπορείς…

Για να έχω μια δικαιολογία… για να μη φύγω…

Κοίτα πως αλλάζω…

Από άντρας γίνομαι έφηβος…

… παιδί…

… βρέφος…

Αχ! Δεν μπορώ να περπατήσω…

Τώρα έχω άλλη μια δικαιολογία για να μη φύγω…

«Γιατί δεν φεύγεις;», με ρωτάς

*Γιατί με κρατάς σφικτά, χαζούλη*

«Γιατί μ’ αγαπάς και δεν μ’ αφήνεις να φύγω…», απαντώ…

«Και τις άλλες μέρες γιατί φεύγεις;», με ρωτάς

«Για να σ’ αφήνω να ανασαίνεις…», απαντώ…

Και με σφίγγεις, με σφίγγεις… με σφίγγεις με περισσότερη δύναμη

Έως ότου χάνομαι μέσα στην αγκαλιά σου, κάτω από τα σκεπάσματα…

Σε αφήνω να με κρατήσεις

Να με κρατήσεις

Υπολογίζω τις ώρες…

Οκτώ ώρες την ημέρα

Πέντε μέρες την εβδομάδα

Σαράντα ώρες μακριά σου

Και είναι Ιούλιος… ένας μήνας που η σάρκα αποζητά την σάρκα…

Κι εσύ είσαι πολύ μικρός για να το καταλάβεις

Κι εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος για να το αγνοώ…

… είμαι πολύ ερωτευμένος για να κολυμπώ στην παλίρροια σου τα βράδια και ν’ αναγκάζομαι να βγαίνω στην ακτή τα πρωινά για να φεύγω…

Στην πρώτη ευκαιρία που χαλαρώνεις, ξεφεύγω και σηκώνομαι…

Έχεις προλάβει ήδη να λεκιάσεις τα μάγουλά μου με σάλια

Έχεις προλάβει ήδη να μου δανείσεις όλα όσα χρειάζομαι να έχω μαζί μου στη δουλειά…

Σηκώνομαι, αλλά στέκομαι…

Στέκομαι και σε κοιτώ…

Με το βλέμμα σου μου υπόσχεσαι την τέλεια «καταστροφή»

Πέφτω πάνω σου…

«Γιατί επέστρεψες;», με ρωτάς…

«Γιατί σ’ αγαπώ…», απαντώ…

«Γιατί;», με ρωτάς…

«Γιατί όχι;», σε ρωτώ…

Αργά… πάντα τόσο αργά

Καθώς στεκόμαστε εκεί… ο ένας μπροστά στον άλλο… τα μάτια μου καρφώνονται στα δικά σου… Σε κοιτάζω επίμονα… Το ίδιο επίμονα και πρόθυμα με κοιτάζεις εσύ…

«Μη με κοιτάζεις μ’ αυτό τον τρόπο… Θα με σκοτώσεις με το βλέμμα σου…», σου λέω… και χαμογελώ…

Ξαφνικά, σαν να υπάκουσες, διώχνεις το βλέμμα σου από τα μάτια μου, με μια αργή κίνηση… όπως πάντα… τόσο αργά… Δεν τον αφήνεις όμως να φύγει από πάνω μου… Κοιτάζεις γενικά το σώμα μου… ειδικά το στήθος μου… Κοιτάζεις το στόμα μου και επιστρέφεις στα μάτια μου σαν τον δολοφόνο που γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος… Αφήνουμε τα μάτια μας να κραυγάσουν τις σιωπηλές λέξεις που θέλουμε να πούμε ο ένας στον άλλο…

Σε θέλω τόσο πολύ… Σε χρειάζομαι τόσο πολύ… Η επιθυμία μου είναι τόσο έντονη… είναι ικανή να κάνει τις ίριδες των ματιών μου να εκραγούν… Είναι σαφές ότι εκτός από τις λέξεις μπορούμε να επικοινωνήσουμε και με τα μάτια…

Το βλέμμα σου ταξιδεύει στο στόμα μου…

Καταπίνω ένα κόμπο που έχει καθίσει στον λαιμό μου

Γλείφω τα χείλια μου…

Οι κόρες των ματιών σου διαστέλλονται… Καταλαβαίνω τι πρόκειται να ακολουθήσει…

Αργά… πάντα τόσο αργά το χέρι σου φτάνει πάνω μου… αγγίζοντας το πρόσωπό μου, κάνοντας κύκλους με τον αντίχειρά σου γύρω από τα χείλια μου…

Αργά… πάντα τόσο αργά το χέρι σου ταξιδεύει στην πλάτη μου, χαϊδεύοντάς με τόσο τρυφερά…

Αργά… Βλέπω τα χείλια σου να πλησιάζουν κοντά μου… πάντα τόσο αργά…

Το κορμί μου ανάβει…

Ζαλίζομαι…

Απαλή σαν άγγιγμα φτερού η γλώσσα μου εξερευνά τα απαλά χείλια σου καθώς μου προσφέρουν την απαραίτητη πρόκληση για να προχωρήσω…

Οι γλώσσες αγγίζονται… Η αύξηση της θερμοκρασίας μας κάνει να ιδρώνουμε… Ο ιδρώτας ταξιδεύει στα κορμιά μας σαν λειωμένη λάβα… Ο ιδρώτας ταξιδεύει από τα μέτωπα στα μάγουλά μας… στάζει στα στήθη μας… κυλάει ταχύτερα και από το αίμα που κυλάει μέσα στις φλέβες μας…

Το πάθος γίνεται πιο έντονο… Οι γλώσσες μπλέκονται και ζευγαρώνουν όπως τα φίδια… Παλεύουν για τον έλεγχο… Παλεύουν για την κυριαρχία… για την ευχαρίστηση…

Ρουφάς, δαγκώνεις τα χείλια μου… τον λαιμό μου… παίρνεις μικρά δείγμα της ουσίας μου… μαθαίνεις το δέρμα μου…

Υπάρχει τόσο μεγάλη έκσταση μεταξύ μας…

Η υγρασία μας καλύπτει σαν να είμαστε γυμνοσάλιαγκες… Οι καρδιές μας χτυπούν σαν τα τύμπανα… Πυρκαγιά ξεχύνεται σαν θάλασσα από πάνω έως κάτω… και από μέσα έως έξω… καίγοντας τα κορμιά μας δίχως έλεος…

Τα στόματά μας σκεπάζουν το ένα το άλλο… Η αναπνοή γίνεται όλο και πιο δύσκολη… Προσπαθούμε να αποσβήσουμε τη δίψα, να ικανοποιήσουμε το μυαλό, να εξαντλήσουμε την ανάγκη… προσφέρουμε ο ένας στον άλλο ευχαρίστηση… συνεχή ευχαρίστηση…

Κρατάμε ο ένας τον άλλο… σφικτά… μέχρι που…

… ενωνόμαστε…