About

Όταν δεν σε αγγίζω, χρησιμοποιώ τις λέξεις ως υποκατάστατο των χεριών μου… Με τις λέξεις, σου μεταδίδω τα συναισθήματά μου… Είσαι από τους λίγους που έχεις καταλάβει πόσο ντροπαλός είμαι… καταδικασμένος να γράφω, παρά να μιλώ… Ξέρω να στύβω την καρδιά μου και το απόσταγμά της να το κάνω στίχους και κείμενα για σένα… Εάν τινάξω το κεφάλι μου θα πεταχτούν λέξεις που φανερώνουν τον εσωτερικό μου κόσμο… τις σκέψεις μου… Και όταν δεν μπορώ να γράψω τότε ζωγραφίζω… αν και είναι δύσκολο την ομορφιά σου να την αποτυπώσω στον καμβά, όσο κι αν προσπαθήσω… όσο κι αν το θέλω… Γι’ αυτό γράφω κάθε τόσο… συχνά… για σένα… Ίσως οι λέξεις μου να είναι φτωχές… ταπεινές, αλλά δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου… Δεν θέλω να κάνω λογοτεχνία… θέλω να σε τιμήσω… θέλω να σε υμνήσω… Είναι μια μικρή προσφορά, ένα ασήμαντο δώρο, το μόνο που μπορώ να σου δίνω καθημερινά… Πολλές φορές διστάζω… Ανησυχώ… Γράφω βλακείες; Είμαι υπερβολικός; Αναρωτιέμαι αν οι λέξεις που χρησιμοποιώ καταφέρνουν να σε αναστατώσουν όπως θέλω… αν τις διαβάζεις… αν σε παρακινούν να γράψεις κι εσύ… Δεν το έχω πολύ ν’ ανέβω στο υψηλότερο κτίριο της Νέας Υόρκης και να φωνάξω δυνατά το όνομά σου, να πνιγώ στον ωκεανό της πίστης μου για σένα… αλλά… μια παλίρροια ανεβαίνει στον λαιμό μου… Όταν αγαπώ, αγαπώ… αγαπώ με πάθος, έτσι όπως ένας άντρας πρέπει να αγαπά, έτσι όπως μ’ έχουν μάθει να αγαπώ… Ν’ αγαπώ και να σύρομαι με τον αγαπημένο μου μέχρι την κόλαση. Μπορεί οι λέξεις μου να είναι πρωτόγονες, μα η καρδιά μου είναι ποτισμένη από έρωτα… δηλητηριασμένη από τον έρωτά σου και δεν μπορώ παρά να τον αποκαλύπτω καθημερινά όσο κι αν ενοχλεί… Επιλέγω λέξεις όπως τα λουλούδια που σου αρέσουν και γράφω νανουρίσματα για να σου τραγουδώ όταν κοιμάσαι… κείμενα για σε κοιτάζω επίμονα στα μάτια… ωδές για να ξυπνώ την τρυφερότητά σου… σονάτες για να εκφοβίζω την ενδεχόμενη ντροπή σου… Μπορώ να κάνω κι άλλα… περισσότερα… Αν το θέλεις…
Είμαι πάλι εδώ, επίτρεψέ μου να γράψω κι άλλα… μην κάνεις τίποτα… δεν είναι απαραίτητο… απλά, άκουσέ με… ή καλύτερα… διάβασέ με…