Επανάκτηση

Τα απαλά, σαρκώδη χείλια του βόσκουν πάνω στον λαιμό μου… Τινάζει την γλώσσα του πάνω και γύρω από τα χείλια μου… Ακούω τον σφυγμό του… την ταχύτητα με την οποία χτυπάει η καρδιά του… Γέρνω το κεφάλι μου προς τα πίσω και του δίνω μεγαλύτερη πρόσβαση στο μήλο του Αδάμ στον λαιμό μου, το οποίο δεν σταματά να πιπιλίζει… Σηκώνω τα χέρια μου ψηλά και τη στιγμή που τα δάχτυλά μου μπλέκονται στις μπούκλες του, τραβώ το κεφάλι του προς το μέρος μου… φέρνω το στόμα του πιο κοντά στο δικό μου στόμα… Μ’ έναν αιχμηρό πόνο διαπερνώ με τα δόντια μου την σάρκα του λαιμού του…

Στη συνέχεια, ολόκληρος ο κόσμος γύρω μας εκρήγνυται…

Τα βλέφαρά μου κυματίζουν και κλείνουν καθώς ένας αναστεναγμός δραπετεύει από τα χωρισμένα στα δυο χείλια μου… Ακούω τον ήχο του στόματός του να με ρουφάει… Αισθάνομαι τα χείλια του να κινούνται πάνω στον λαιμό μου και τα δάχτυλά του να τσαλακώνουν τον καλά σιδερωμένο γιακά του πουκάμισού μου… Δεν μπαίνει στην διαδικασία να μου ξεκουμπώσει τα κουμπιά… απλά σχίζει το ύφασμα… Αφήνει το στήθος και το στομάχι μου εκτεθειμένα στο βλέμμα και στα χέρια του… Τα μακριά δάχτυλά του γλιστρούν ευγενικά στο μέτωπο του σώματός μου… Οι κινήσεις του γίνονται περισσότερο επείγουσες… Τα δάχτυλά του κρύβονται μέσα στις τρίχες του στήθους μου… Ο τρόπος που κινεί τα δάχτυλά του, κάνουν τις τρίχες μου να θυμίζουν κύματα θάλασσας… Μου βγάζει εντελώς το πουκάμισο και το πετάει σε μια από τις καρέκλες… Έτσι κι αλλιώς το έχει αχρηστεύσει ως ρούχο… Τώρα το στήθος μου εκτίθεται ολοκληρωμένο… Τα χείλια του αφήνουν σημάδια στον λαιμό μου…

Σκάβω με τα δάχτυλά μου στο κορμί του και προσπαθώ να του βγάλω τα ρούχα… Η γλώσσα του οργανώνεται καλά… πολύ καλά… Είναι έτοιμη ν’ ανοίξει καινούργιες πληγές στο δέρμα μου… Ένα χαμηλό, ήρεμο… συγκρατημένο γέλιο γλιστρά από το στόμα του καθώς βάζω το κεφάλι μου πάνω στο στήθος του… Για ελάχιστα λεπτά καταφέρνω να έχω πρόσβαση με τα χείλια και την γλώσσα μου πάνω στο πολύ καλά γυμνασμένο κορμί του… Τα χέρια του επιστρέφουν στο στήθος μου… Τον βλέπω να είναι πολύ σκεπτικός… Τα δάχτυλά μου χαζεύουν πάνω στους ώμους του… Το στόμα μου απαιτεί να ενωθεί με το δικό του… Τον τραβώ και κάνω το αίτημά μου πραγματικότητα… Όσο τα χείλια μου σαλιώνουν τα χείλια του, τα χέρια του χαϊδεύουν το στήθος μου… Ανασηκώνω το κορμί μου σαν γάτα που δέχεται το χάδι και αισθάνομαι τα χέρια του να τρίβουν σκληρά το δέρμα του στήθους μου… Η γλώσσα μου, με τεχνάσματα, εισβάλει μέσα στο στόμα του και μετακινείται… όσο μπορεί… προς το εσωτερικό…

Ξαφνικά, αισθάνομαι εγκλωβισμένος στα χέρια του… Αναστενάζω καθώς με περιστρέφει στην αγκαλιά του… Αναγκάζομαι να τυλίξω τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό του… Καταλαβαίνω τα δάχτυλά του ν’ αναζητούν τα κουμπιά του πουκάμισού του… Θέλει να το βγάλει… Αποφασίζω να τον βοηθήσω να το βγάλει, αν και θα μπορούσα να του το σκίσω όπως έκανε κι αυτός… Σηκώνω τα χέρια του και του το βγάζω από το κεφάλι χωρίς να ξεκουμπώσω ούτε ένα κουμπί… Τινάζει το κεφάλι του και αφήνει τις μπούκλες του να πέσουν προς τα πίσω…

Μου χαμογελά…

Τα καστανά μάτια του είναι τόσο εύθυμα…

Μόλις το πουκάμισό του προσγειώνεται στο έδαφος, τον τραβώ στην αγκαλιά μου… Η σάρκα του συναντά την σάρκα μου… Σέρνω τα χέρια μου προς τα κάτω και σταματά μόλις ακριβώς συναντήσω το δροσερό μέταλλο της πόρπης της ζώνης του… Βλέπω ξανά το χαμόγελό του καθώς ξεκουμπώνω το παντελόνι και ανοίγω το φερμουάρ του… Βογκώ καθώς τα δάχτυλά του κάνουν πατινάζ στο δέρμα μου… πιέζοντάς το… Είμαι σίγουρος πως θα έχω μώλωπες το πρωί, αλλά δεν με νοιάζει… Μου αξίζουν… Αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή αισθάνομαι τόσο ζωντανός… τόσο ελεύθερος… Αισθάνομαι έτσι όπως πρέπει να αισθάνεται ένας άντρας… Εξασθενημένοι ήχοι προσπαθούν να βγουν από το στόμα μου… Δεν μπορώ να βάλω σε σειρά τις λέξεις που θέλω να πω… ίσως και να μη θέλω να πω τίποτα… Το μόνο που θέλω είναι να μείνω εδώ, τυλιγμένος στην αγκαλιά του… Βογκώ ξανά σαν να διαμαρτύρομαι… Μου χαμογελά και το πρόσωπό του φωτίζεται…

Προσπαθώ να τον πιάσω, αλλά δεν τα καταφέρνω. Αισθάνομαι τόσο αδύναμος… Αισθάνομαι σαν να αναβοσβήνω και να εξαφανίζομαι. Φωνάζω για να δηλώσω παρών… Τα χείλια του βόσκουν στον λαιμό μου… Προσπαθώ να επανακτήσω όλα αυτά που πιστεύω ότι έχω χάσει τον τελευταίο καιρό…