Η επιστροφή του λάφυρου
«Δως το μου…», μου λέει…
Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι κι έχω το μποξεράκι του δεμένο γύρω από τον λαιμό μου σαν ζεστό κασκόλ… Κάθεται και σηκώνεται… Κάθεται και σηκώνεται… σαν παγιδευμένο ζώο σε κλουβί… Και μετά μου επιτίθεται… χτυπώντας με… τσιμπώντας με… Δεν αντιδρώ, ούτε υποχωρώ… κρατώ δεμένο το μποξεράκι του στον λαιμό μου… Κάθε τόσο πέφτει πάνω μου και φέρνει κοντά στο πρόσωπό μου το δικό του έτσι ώστε να μπορώ να αισθανθώ την ζεστασιά της ανάσας του… Αναστενάζω και γρυλίζω… διαδοχικά… Σηκώνω το κεφάλι μου, ελπίζοντας να πιάσω τα χείλια του και να του δώσω ένα καυτό και παθιασμένο φιλί…
Συνήθως μου το επιτρέπει…
Αλλά όχι πάντα…
Αυτό είναι ένα μέρος του παιχνιδιού
Μου χουφτώνει τα αρχίδια έως ότου κραυγάσω…
«Δως το μου…», μου λέει ξανά…
«Με τίποτα… είναι λάφυρο…», του λέω…
Κι αυτό είναι μέρος του παιχνιδιού… Να με παρακαλάει κι εγώ να τον αγνοώ…
Οι παλάμες του, αρχικά, και τα δάχτυλά του, στη συνέχεια… γλιστρούν πάνω στο κορμί μου… Αγωνίζομαι να κρατήσω δεμένο το μποξεράκι του γύρω από τον λαιμό μου… Η εναλλακτική λύση είναι τον βάλω σε μια διαδικασία να διεκδικήσει αυτό που θέλει… να τον βάλω σε μια δοκιμασία… Τον κοιτάζω στα μάτια… Μου φαίνεται ότι πρέπει να δείξω επιείκεια στην περίπτωσή του… Η συμφωνία στα βλέμματά μας αναγνωρίζει την πραγματικότητα της κατάστασης… Καταρρέω στον θερμό εναγκαλισμό του…
Του επιστρέφω το μποξεράκι του και μαζί του δίνω την αγάπη μου… και το κάνω έτσι με όλη την καρδιά μου, την αγάπη, την εμπιστοσύνη… Πλησιάζει το στόμα του στο δικό μου και με φιλάει… συναρπαστικά, ασυνήθιστα… αφήνοντάς με απόλυτα έκπληκτο… Αισθάνομαι ένα ρεύμα ευδαιμονίας να με χτυπάει, κατόπιν ένα ρίγος στην πιο ευχάριστη μορφή του… Με κομμένη την ανάσα, ασθμαίνω…
Μου παρουσιάζει μια υγιή και ιδιαίτερα προκλητική στύση, ως απάντηση στην ευγενική χειρονομία μου να του επιστρέψω το μποξεράκι του… Απαιτεί να αναρριχηθώ καβάλα πάνω του και να του δείξω την αφοσίωσή μου… και την προθυμία μου να τον ικανοποιήσω… Δεν θα έπρεπε να το απαιτήσει… Είναι υποχρέωσή μου να το κάνω… Είναι επιθυμία μου… Εντούτοις, πρέπει να πάρω οδηγίες για τις κινήσεις μου… Ευχάριστα, τοποθετούμαι πάνω στον πούτσο του και τον αφήνω να γλιστρήσει μέσα μου… Με πιάνει από τα χέρια και υπαγορεύει την κάθε κίνησή μου… Με κοιτάζει στα μάτια και μου ψιθυρίζει… τα συναισθήματά του…
Χαμογελώ και προσθέτει στο χαμόγελό μου το χαμόγελό του… Τα μάτια μου δεν αφήνουν ούτε μια στιγμή τα δικά του…
«Γιατί μου το έδωσες πίσω τόσο εύκολα;», με ρωτάει
«Εδώ σου δίνω την καρδιά μου, το μυαλό μου, την ψυχή μου… δεν θα σου έδινα κάτι που στο κάτω-κάτω είναι δικό σου;», του απαντώ…
«Σ’ αγαπώ… τρελέ…», μου λέει…
Αυτό το σ’ αγαπώ αντηχεί σε όλο το δωμάτιο… διαψεύδοντας αυτά που φοβάμαι ή έτσι τουλάχιστον μου φαίνεται εμένα…
«Κι εγώ σ’ αγαπώ…», του λέω… Θα του το έλεγα, έτσι κι αλλιώς…
