Στο αμυδρό φως του δωματίου
Το φως στην κρεβατοκάμαρα είναι αμυδρό και από τα δόντια σου που λάμπουν καθώς μου χαμογελάς, καταλαβαίνω πόσο με θέλεις… Είναι το είδος του χαμόγελου που σημαίνει τόσα πολλά για μένα… Σηκώνομαι. Κάνω ένα βήμα πίσω και γδύνομαι… Έτσι όπως στέκομαι, αισθάνομαι το χέρι σου στη μέση μου… Χαμηλώνω το βλέμμα μου. Δεν μπορώ να δω τίποτα άλλο παρά μόνο το χαμόγελό σου… και τα μάτια σου… Σκύβω για να σε φιλήσω… όπου… όπου… όπου σε πετύχω… Αναστενάζεις διακριτικά για να σε ακούω. Σκύβω ακόμα πιο πολύ… σε πετυχαίνω στα χείλια, τα οποία και δαγκώνω με τα δόντια μου… Στηρίζομαι στους ώμους σου… Τα δάχτυλά σου προσεγγίζουν το δέρμα μου… Γονατίζω… Ο δείκτης και ο αντίχειράς σου ψαχουλεύουν το πρόσωπό μου… Χαμογελώ και γλείφω τα πρησμένα από τα φιλιά μου χείλια σου… Χαμογελάς και με φιλάς κι εσύ… Ανοίγω το ένα και μοναδικό κουμπί της μπλούζας σου και προσπαθώ να σου την βγάλω… Σηκώνεις ψηλά τα χέρια σου και η μπλούζα γίνεται παρελθόν… Έτσι όπως κάθεσαι στην άκρη του κρεβατιού κάνω τα πάντα για να συρθώ πάνω σου… αργά, εξετάζοντας την ένταση του χαμόγελού σου… Χαϊδεύω τα πόδια σου, τρίβω τα γόνατά σου… Ο αντίχειράς σου γλιστράει στα χείλια μου… γλιστράει πάνω στην γλώσσα μου… Τα σάλια μου στάζουν στα δάχτυλά σου… Τρίβω τα ακροδάχτυλά μου στον καβάλο σου και σε κοιτώ στα μάτια για να καταλάβω πως αισθάνεσαι… Προσεκτικά σου ανοίγω τα κουμπιά του παντελονιού σου και σου το κατεβάζω… Αισθάνομαι έναν ζεστό κνησμό καθώς τα μάτια και τα δάχτυλά μου πέφτουν στον πούτσο σου… Σκαρφαλώνω πάνω σου… Τα χέρια σου με τραβούν πάνω στο κορμί σου… Πιάνομαι από τις μπούκλες σου… Προσπαθώ να κρατήσω κολλημένο το κεφάλι σου στο στήθος μου… Η αναπνοή σου γίνεται βαριά…
Μου χαμογελάς και απλώνεις τα χέρια σου στο κεφάλι μου… Τα δάχτυλά σου γλιστρούν στα μαλλιά μου… Παρακάμπτω το εμπόδιο του ποδιού σου και κάθομαι πάνω στο στομάχι σου… Σταματώ για μια στιγμή και σε κοιτώ… επίμονα… Με πιάνεις από τους αστραγάλους και ανοίγεις τα πόδια μου… Στηρίζεις τα χέρια σου στα γόνατά μου… Και οι δυο αναπνέουμε γρήγορα και βαριά καθώς τρίβεις το στήθος σου στο στήθος μου… Αναστενάζουμε…
Γρυλίζουμε…
Το κεφάλι του πούτσου σου έρχεται σε επαφή με την ζεστασιά και την πλαστή υγρασία της κωλοτρυπίδας μου… Με πιάνεις από τους καρπούς και με κρατάς καθώς ο πούτσος σου γλιστράει μέσα μου… βαθιά μέσα μου…
Αναστενάζεις και κλείνεις τα μάτια…
Η κωλοτρυπίδα μου συμπιέζει κάθε εκατοστό του πούτσου σου που έχει χωρέσει μέσα μου…
Αναστενάζω δυνατά… βγάζω προς τα έξω τον πιο τέλειο αναστεναγμό που προδίδει την ικανοποίησή μου… Με κοιτάζεις τόσο αδιάκριτα στα μάτια. Ακούς την ταχύτητα της ανάσας μου… Ο πούτσος σου με αλέθει, αργά στην αρχή… κάνοντάς με να αναστενάζω χωρίς διακοπή… Στη συνέχεια ο ρυθμός σου αλλάζει… χρωματίζεται… Αρχίζω να κραυγάζω… Κλείνεις τα μάτια σου και εκπέμπεις σύντομα βογγητά, ο ήχος της κραυγής μου σκεπάζει τους δικούς σου ήχους…
«Πιο σκληρά…», φωνάζω…
Χαμογελάς κι ανοίγεις τα μάτια σου… Αφήνεις τους καρπούς μου και τυλίγεις τα χέρια σου γύρω από τον λαιμό μου… Χαμογελώ και στη συνέχεια γελώ… ευχαριστημένος…
«Ό, τι θέλεις εσύ…», μου λες…
Η φωνή σου είναι βραχνή και χαμηλή, ο μόνος ήχος που ακούγεται ήσυχα μέσα στο δωμάτιο… Ανοίγω κι εγώ το στόμα μου και αφήνω να βγουν αδύναμα βογγητά… Είμαι έντονα ανταγωνιστικός άνθρωπος… Γρατσουνίζω βαθιά το δέρμα σου… Καταφέρνεις να ψιθυρίσεις κάτι και να μου χαμογελάσεις, ξανά… μ’ εκείνο τα χαμόγελό σου… Ο πούτσος μου με σφυροκοπά… Το κορμί μου τινάζεται… Τα χέρια μου κινούνται σε κάθε κατεύθυνση στη προσπάθειά μου να σε αρπάξω απ’ όπου μπορώ… Με κρατάς από τους ώμους για να συγκρατήσεις τους σπασμούς μου και… χύνεις… Η γρήγορη αναπνοή σου ηρεμεί σιγά-σιγά… Ιδρωμένοι χαμογελάμε ο ένας στον άλλο… Χαμογελάμε και οι δυο…
