Μια μικρή ευχαρίστηση

Το μυαλό μου έχει αδειάσει… Δεν θυμάμαι γιατί είμαι ακόμα εδώ, στο σπίτι, δίπλα σου… ενώ θα έπρεπε να είμαι στο γραφείο… Δεν θυμάμαι τίποτα, αντιθέτως, αισθάνομαι πολλά… Δαγκώνω το κάτω χείλι μου και το πιέζω με τα δόντια μου… Χαρίζω ο ίδιος στον εαυτό μου την ευχαρίστηση ενός μικρού πόνου σε μια στιγμή που δεν περιγράφεται με λόγια… Με το ένα μάτι μισάνοικτο και το άλλο κλειστό, σαν μόλις να έχω ξυπνήσει από ένα όνειρο, εστιάζω στο πρόσωπό σου… Μου είναι δύσκολο να αναπνεύσω από το στόμα, μόνο να εισπνεύσω από τη μύτη μπορώ… Απλώνω το χέρι μου πίσω από το κεφάλι σου. Το αφήνω εκεί για να αισθανθώ την απαλότητα του χνουδιού στον αυχένα σου…

Μου χαμογελάς…

Αυτό το χαμόγελό σου πατάει ένα μυστικό κουμπί και η συμπεριφορά μου αλλάζει… άρδην… Γλιστρώ τα δάχτυλά μου από τον αυχένα σου μέχρι τον λαιμό σου και πέφτω πάνω σου. Σε φιλώ με πάθος… Τα δάχτυλά μου από τον λαιμό σου καταλήγουν στην πλάτη σου… Σε πιάνουν απαλά από τη μέση… πτυχώνονται στο λάστιχο που συγκρατεί τη πυτζάμα που φοράς… Σε κάθε φιλί που σου δίνω, πιέζω περιστασιακά πρώτα τα ένα και στη συνέχεια το άλλο σου κωλομέρι…

Μ’ ένα συνοπτικό φιλί στα χείλια και με τα λιγοστά σάλια που βγαίνουν από το στόμα μου, χώνω την γλώσσα μου στο δικό σου στόμα… Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το κορμί σου, σε φέρνω στην αγκαλιά μου και πιέζω το κορμί μου στο κορμί σου… Τα χείλια μου ενώνονται με τα δικά σου. Δαγκώνω το κάτω χείλι σου και σου χαρίζω τον πόνο που ένιωσα κι εγώ λίγο πριν…

Με μια μουντή γκριμάτσα έκπληξης, φεύγεις από την αγκαλιά μου και πέφτεις ανάσκελα στο κρεβάτι… Μου χαμογελάς ξανά… Ένα κουνούπι τριγυρίζει πάνω από τα κεφάλια μας…

Ελπίζω να θυμηθώ την επόμενη φορά να ρυθμίσω το ξυπνητήρι. Μόνο αυτό μπορεί να μου θυμίσει την ώρα που πρέπει να ξυπνήσω…