Η δύναμη της φυσικής επαφής
Μου χαμογελάει γενναιόδωρα, λαμπερά… καθώς περπατώ γύρω-γύρω του και στέκομαι μπροστά του… Με κοιτάζει προσεκτικά καθώς τον κοιτάζω κι εγώ… Τα μαλλιά του είναι αχτένιστα, πυκνά και κυματιστά… Είμαι σίγουρος ότι προηγήθηκαν ώρες διασκέδασης με τον Λουκά… Τα μάτια του λαμπιρίζουν όσο με κοιτάζει… Τα μακριά, λεπτά δάχτυλά του προσπαθούν να βάλουν σε τάξη τις μπούκλες του… να σώσουν την κατάσταση… Ο αντίχειρας και το πρώτο δάχτυλό μου ακουμπούν το πηγούνι του και το ανασηκώνουν για να δω καλύτερα τα μάτια του καθώς μου χαμογελάει… Η ομορφιά του με χτυπάει, αλλά είμαι πια συνηθισμένος… Αντέχω…
Έρχομαι από πίσω του και προσέχω τον τρόπο που κολλάει η μπλούζα στο δέρμα της πλάτης του… προσέχω τις μπούκλες του που ακουμπούν σχεδόν στους ώμους του… Βάζω τα χέρια μου εκεί και στέκομαι… Σκύβει το κεφάλι του και με κοιτάζει μέσα από τον καθρέφτη… Τα μαλλιά του πέφτουν προς τα εμπρός… ένα μέρος τουλάχιστον, μια και τα περισσότερα, στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, διατηρούν την επαφή τους με τα δάχτυλά μου… Θα μπορούσε να αισθανθεί την πίεση των χεριών μου στους ώμους του… οι παλάμες μου πιέζουν με δύναμη το δέρμα του… Σκύβω και μυρίζω τη φρέσκια, πρωινή μυρωδιά του…
«Να κόψω μια μπούκλα σου να την έχω μαζί μου στη δουλειά;», τον ρωτώ…
Δεν περίμενα ποτέ από τον εαυτό μου να ρωτήσει κάτι τέτοιο. Ήλπιζα να πω κάτι άλλο, αλλά αυτό μου βγήκε από το στόμα… αυτό, το «κάτι διαφορετικό»…
«Με τίποτα… καλά… μόνο την άκρη…», μου απαντά…
Του ανακατεύω περισσότερο τα μαλλιά…
«Σε δοκίμαζα… Έχω τόσα ενθύμια από σένα πάνω μου…», του λέω…
Μου χαμογελά…
«Τι θα κάνεις; Πως θα περάσεις την ημέρα σου;», τον ρωτώ… για να σιγουρευτώ…
«Θα παίξω με τον Λουκά, αν θα βγάλει ήλιο ίσως να βγούμε και μια βόλτα…», μου απαντά…
«Προτιμώ να μείνετε μέσα. Δεν μπορώ να σκέφτομαι μήπως συμβεί τίποτα…», τον συμβουλεύω…
«Και τι να κάνουμε μέσα;», με ρωτάει…
«Να δείτε την κηδεία του Michael Jackson… δεν ξέρω, κάτι θα βρεις να κάνετε μέσα…», του απαντώ…
Προσπαθώ να είμαι προσεκτικός για να μη φανεί ότι τον καταπιέζω… δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, γι’ αυτό επιστρατεύω το χαμόγελό μου… Έχω διαπιστώσει ότι όταν του χαμογελώ, μπορώ να περάσω οτιδήποτε θέλω μ’ έναν τρόπο… φιλικό, υπερβολικά εύκολο… Ίσως να παίζει ρόλο, πιο πολύ, και ο τρόπος που τον κοιτάζω…
Όσο μιλάμε, τον παρατηρώ να με παρακολουθεί με προσοχή. Καμιά φορά νιώθω ότι είναι δύσκολο να συμβαδίζουν οι συμβουλές μου με την συμπεριφορά του… κι αυτό όχι γιατί ο Μιχάλης είναι μικρότερος από εμένα και περισσότερο ελκυστικός, αλλά γιατί τα ξεσπάσματά του με αποσυντονίζουν…
Σκύβει το κεφάλι του και μ’ αφήνει να τρέξω τα δάχτυλά μου ανάμεσα στις μπούκλες του… Συγκλονίζομαι από το γεγονός πως ένα τόσο απλό άγγιγμα με κάνει να συγκινούμαι τόσο πολύ…
«Καλά… αν βγάλει ήλιο, πάτε μια βόλτα έξω… πάτε στο πάρκο…», του λέω…
«Προσεκτικά όμως, ε;», με ρωτάει και χαμογελάει…
«Προσεκτικά… πάντα προσεκτικά…», του απαντώ…
Ραμφίζω το μάγουλό του και ετοιμάζομαι να φύγω για το γραφείο… προσπαθώ να τον αγκαλιάσω, αλλά οι παλάμες μου έχουν μουδιάσει από την τριβή τους στα μαλλιά του… Η προσωπικότητά μου κυλιέται στο δάπεδο σαν φίδι… Έχω αργήσει, αλλά στέκομαι ακόμη εκεί… Αισθάνομαι τόση συγκίνηση για να πάρω τα χέρια μου από πάνω του… Του λέω σε πέντε γλώσσες «Σ’ αγαπώ…» και του κάνω ένα πρόχειρο και βιαστικό διαγωνισμό γνώσεων για να διαπιστώσω τι κατάλαβε απ’ αυτά που του είπα…
Δεν ζητά πολλά κι εγώ θέλω να του δώσω τόσα πολλά… Προς το παρόν μένω σ’ αυτή τη φυσική επαφή που είναι αρκετή για να χαμογελώ ευτυχισμένος όλη μέρα… να χαμογελώ… ανόητα…
