Αρχική > Σκέψεις > Το περιτύλιγμα του προφυλακτικού

Το περιτύλιγμα του προφυλακτικού

Δεν ξέρω ποιο περιτύλιγμα προφυλακτικού (ένα από τα τέσσερα τελευταία που χρησιμοποιήσαμε) δεν μπόρεσες να βρεις από εκείνο το βράδυ που μόλις τελειώσαμε, σηκώθηκα κι έφυγα… για ένα ταξίδι που ποτέ δεν θα ξεχάσω αν και κράτησε λίγες ώρες μόνο… Αυτό, λοιπόν, το περιτύλιγμα το βρήκα το πρωί που επέστρεψα, μέσα στα αθλητικά μου παπούτσια… δεν ξέρω για ποιο λόγο… μάλλον επειδή το άρπαξα και το έσκισα βιαστικά για να γαμηθούμε με προφυλάξεις… Ίσως να το άφησες εσύ εκεί, επίτηδες, για να μετράς τις ώρες από τότε… από εκείνη τη νύχτα…

————————————————-

Κι αν η μυρωδιά του σπερμοκτόνου είχε εξασθενήσει, και δεν θύμιζε τίποτα παρά ένα συνηθισμένο περιτύλιγμα, το έφερα στο αυτί μου ως μια άμεση υπενθύμιση της βαριάς αναπνοής σου… ως μια άμεση υπενθύμιση του ήχου των φιλιών σου… Το έφερα στη μύτη μου και μύρισα την μυρωδιά του κορμιού σου να γλιστράει πάνω στο δικό μου σαν το ζεστό νερό… σαν τα δάκρυα στις βλεφαρίδες…

Ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα το έπαιρνε και θα το πετούσε μακριά σε μια προσπάθεια να σκοτώσει τη μνήμη, να καθαρίσει το μυαλό από το φυσικό αποτέλεσμα της ισοπαλίας εκείνης της βραδιάς… Όμως όπως πολύ καλά ξέρεις εγώ δεν είμαι φυσιολογικός άνθρωπος… Έχω μάθει να ζω με σουβενίρ από κάθε στιγμή…

Μέσα στο περιτύλιγμα αυτό σε βλέπω ξανά, με τα μάγουλά σου αναψοκοκκινισμένα από τα φιλιά μου και από την θερμότητα του κορμιού σου που αυξάνεται όπως πάντα όταν είμαι δίπλα σου… Με τη δύναμη της φαντασίας μου οι ήχοι της συνάντησής μας αναστατώνουν όλο το συγκρότημα και οι παλάμες μας πιάνουν φωτιά από την τριβή πάνω στα ρούχα που φοράμε… πάνω στις σάρκες μας…

Η ώρα που έφτασα ήταν λίγο μετά τις τρεις τα μεσάνυχτα… Έπεσα στο κρεβάτι χτυπημένος από την κούραση… Το βλέμμα μου καρφώθηκε αμέσως σ’ αυτό το μικρό σκουπίδι… στο περιτύλιγμα, αλλά ήμουν τόσο κουρασμένος που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, παρά να αναβάλλω την εύρεσή του για το επόμενο πρωί… Τα ακροδάχτυλά μου χτύπησαν ελάχιστα δευτερόλεπτα το λαμπερό, ασημί χρώμα του…

Το χέρι μου σταμάτησε λίγο πριν το πιάνω και το τράβηξα αμέσως πίσω… Προτίμησα ν’ αγγίξω τη σάρκα του στήθους και του στομαχιού σου και να ρουφήξω την ανάσα σου…

Έκρυψα το περιτύλιγμα πιο βαθιά μέσα στο παπούτσι μου

Ήθελα να το βρεις εσύ… το πρωί… μαζί μ’ εμένα

Categories: Σκέψεις
  1. Κανένα σχόλιο ακόμα.
  1. No trackbacks yet.