Το κόκκινο του κερασιού

Τα πόδια του σχηματίζουν αψίδα ενάντια στο κοίλο διάστημα της εισόδου…

… ανοίγουν και με προσκαλούν

Ο πούτσος του περιμένει την εξοικειωμένη καμπύλη της γλώσσας μου

Το στήθος του περιμένει την τραχιά αίσθηση ικανών, μεγάλων δάχτυλων μου

Τα χέρια μου ήδη πειράζουν τις γραμμές του κορμιού του

Ο ήχος του πνιχτού γέλιου του φτάνει στα αυτιά μου

Ξέρει καλά…

… τον τρόπο που του δείχνω την αγάπη μου

Μικρές, κοφτές βρώμικες λέξεις χτυπούν την αψίδα του λαιμού του

Τον ποθώ

Μικροσκοπικά μαργαριτάρια ιδρώτα κυλούν κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης

Το κατώτατο σημείο της λεκάνης μου σπρώχνει τον σκληρό, πρησμένο πούτσο του

Με ικετεύει ήσυχα να σπρώξω τον πούτσο μου μέσα του… βαθειά…

Τα χείλια μου συναντούν τα δικά του… σκληρά… βάφοντάς τα με μια επώδυνη σκιά από το κόκκινο του κερασιού

Τον θέλω

Πάντα…

… όπως τώρα…