Οι τροβαδούροι του έρωτα

Ο εραστής μου με ξέρει καλά… Ξέρω το σώμα μου… τους ρυθμούς… τα σημάδια… Ξέρει πώς να με αγγίξει… Ξέρει ότι μόλις γλιστρήσει μέσα μου, θα χαθώ κι εγώ μέσα του… Είναι τόσο σημαντικό αυτό… να πετυχαίνει πάντα, χρησιμοποιώντας ως βασικό όπλο, το εντυπωσιακά σκληρό και αισθησιακό τέντωμα του πούτσου του, να με κάνει να χάνομαι… Όταν εισχωρεί μέσα μου, ζητά να τον κοιτώ πάντα στα μάτια… ζητά να τον καρφώνω με το βλέμμα μου την ίδια στιγμή που με καρφώνει κι αυτός με τον πούτσο του… Λίγα εκατοστά μακριά από τα δικά μου χείλια βρίσκονται τα δικά του… Αν πλησιάσουν λίγο ακόμη πιο κοντά θα αισθανθώ την υγρασία τους… Ξέρει καλά πόσο διψώ… χειμώνα-καλοκαίρι… Παίρνει τα δάχτυλά μου στα δάχτυλά του… Πάνω τους τοποθετεί μια λεπτή κρούστα δροσερού σάλιου… Τα καλύπτει ένα-ένα με τα χείλια του… Τα ντύνει σαν να είναι μανίκι…

Και στη συνέχεια μου τα προσφέρει…

Μου δίνει την άδεια να τα ρουφήξω… να γλείψω τα σάλια του… Οι αναστεναγμοί μου ακούγονται σαν τους τροβαδούρους του έρωτα καθώς τα δάχτυλά μου γλιστρούν στον βουβώνα του και αρπάζουν σαν μαγικό σακί τα αρχίδια του… Καταβρέχω απολαυστικά το πλήρες μήκος του πούτσου του επεκτείνοντας όσο περισσότερο μπορώ την γλώσσα μου… Σάλια τρέχουν σε όλες τις πλευρές… Σπρώχνω την γλώσσα μου στη σχισμή της ουρήθρας του, στην κορυφή της βαλάνου του… στην κορώνα του… Λαχανιάζω…

Με μια συστροφή και μια στροφή, κερδίζω ολόκληρο τον πούτσο του… Σφίγγω την βάση του… Τον αισθάνομαι να συσπάται… να πάλλεται… Τον περιβάλλω με τα χείλια μου…

«Ναι…», μου λέει…

Λειώνει ο πούτσος του από την ζεστασιά του στόματός μου… Υγρά ρέουν στο πηγούνι μου κι ευτυχώς που είμαι αξύριστος και δεν μπορούν να κυλήσουν στον λαιμό μου… Συσκευάζω τον πούτσο του μέσα στο στόμα μου και τον ετοιμάζω… τον ετοιμάζω να γλιστρήσει μέσα μου για να μπορέσω να χαθώ…

Τον βγάζω από το στόμα μου και τον κοιτώ… τον θαυμάζω… Είναι τόσο όμορφος και οι φλέβες του τόσο μπλε, σαν γιρλάντες χριστουγεννιάτικου δέντρου… Κι αυτό το στολίδι θα μπει σε λίγα λεπτά μέσα στην κωλοτρυπίδα μου… άκαμπτος, σαλιωμένος, σαρκικός…

Τον αγγίζω με τα χείλια μου και του δίνω ένα φιλί… τον ξεπροβοδίζω…

Η απόσταση μέχρι να συγχωνευτεί με την κωλοτρυπίδα μου είναι τόσο μικρή… Δαγκώνομαι… και ο εραστής μου ξέρει ότι μου αρέσει… Μπαίνει μέσα μου… ψηλός, καμαρωτός… πρησμένος… Η προετοιμασία από το στόμα μου είναι τόσο πετυχημένη και τα αποτελέσματα φαίνονται αμέσως… Με ραντίζει με το σπέρμα του και μου λέει:

«Κοίταξέ με στα μάτια… και μη τα πάρεις ούτε ένα λεπτό μακριά αν δεν ολοκληρώσω…»

Κέντημα

Τον αναπνέω… τον παίρνω μέσα μου καθώς μ’ αγκαλιάζει…

Εισχωρεί…

Το άρωμά του… από όλα τα σημεία του κορμιού του…

Άρωμα δασώδους περιοχής κι ας έχει πάνω του δείγματα μόνο τρίχας

Άρωμα σανταλόξυλου

Άρωμα ιδρώτα

Μυρίζει τόσο πολύ… άντρας

Με τα μάτια κλειστά, κλίνω το κεφάλι μου στο στήθος του

Το δέρμα του είναι τόσο ζεστό στο μάγουλό μου…

Τα ακροδάχτυλά μου θυμούνται τις ανάγκες μου κι έτσι τον αγγίζω

Ένας αντίχειρας βόσκει στη ρόγα που αυξάνεται

Προσλαμβάνω την γλώσσα μου για να συναντήσω τον… πειρασμό του…

Μ’ έναν ακονισμένο συριγμό κινούμαι αφόρητα αργά προς τον στόχο μου…

Ακούγοντας την φωνή της ανάγκης μου… βυθίζομαι…

Τα κουμπιά του μπόξερ του σκάνε ένα-ένα… σαν πυροτεχνήματα…

Του δείχνω τα δόντια μου…

«Πες μου ότι το θέλεις αυτό…», ψιθυρίζω…

Ανοίγω τα δυο κομμάτια που κρατούσαν ενωμένο το μπόξερ του και παρατηρώ ότι το ύφασμα είναι βρεγμένο… είναι χρωματισμένο μ’ ένα υγρό χρώμα…

Οι σκληρές τρίχες πάνω στο εφηβαίο του με προσκαλούν σε μια αποπνικτική ζέστη

Κάπως έτσι πρέπει να είναι ο κατήφορος στην κόλαση… στην κόλαση του πάθους

Από το στόμα του δεν βγαίνει ούτε μια λέξη…

«Πες μου…», ψιθυρίζω… επιμένω…

Πάντα επιμένω…

Η γλώσσα μου γίνεται ένας αργαλειός, που υφαίνει τις τρίχες μέχρι την βάση του πούτσου του

Παίρνω το ύφασμα του μπόξερ του στο στόμα μου, ως υποκατάστατο…

«Πες μου κάτι… έστω και όχι…», ψιθυρίζω…

Δεν μου απαντά…

Κάνω το σάλιο μου κλωστή και την γλώσσα μου βελόνα…

Κεντώ πάνω στον πούτσο του…

Οι δικές μας διακοπές

Ακούμπησε τα χείλια σου πάνω στα δικά μου, και…

πάμε ταξίδι σ’ ένα τόπο που δεν ξέρεις, αλλά θα επιθυμούσες να γνωρίσεις επειδή μ’ εμπιστεύεσαι… όπως ακριβώς εμπιστεύεσαι την ζεστή ανάσα μου… την ανοικτή αγκαλιά μου…

Πιάσε θέση και μη φοβάσαι τον ιδρώτα που κυλάει στο κορμί μου. Είναι ακίνδυνος όπως το ρυάκι, αλλά προκλητικός όπως το μέλι… Δεν θα σε αφήσω να γλιστρήσεις… Κοίταξέ με από απόσταση, σαν να είσαι βαρκάρης κι εγώ φάρος τη νύχτα…

Ξεκινάμε;

Έτσι όπως αναπνέω, σε σηκώνω και σε βυθίζω όπως τα κύματα… Δεν είμαι όμως θάλασσα. Όλα όσα αισθάνεσαι είναι μια ψευδαίσθηση…

Είσαι ένα νησάκι με πεδιάδες τόσο ομαλές κι εγώ η ακτή σου… Είμαι ένας περιπατητής που ασκεί πίεση με τις πατούσες μου στο επίπεδο της κοιλιάς σου… Είμαι ένας εξερευνητής που ανάβει τον φακό του στο βάθος της χώρας του στόματός σου… Είμαι ένας προσκυνητής καταβεβλημένος από την κούραση που ξεδιψά όπου η γλώσσα του μπορεί να φτάσει…

Τα μάτια μου αφήνουν σημειώσεις πάνω στο κορμί σου… ανακατεύονται με το βραχνό της φωνής σου… κολυμπάνε στο υγρό των ματιών σου… εκτινάσσονται ως λόγχες στην ομορφιά σου… βουλιάζουν στην απύθμενη επιθυμία, ξεγλιστρούν και σέρνονται πάνω στη σάρκα… πάνω στον πούτσο σου που τροφοδοτείται, που ανατροφοδοτείται, που αυξάνεται από την καύλα… από το φλεγόμενο πάθος…

Κρατήσου καλά…

Δεν θα σε αφήσω να γλιστρήσεις

Θα χτίσω μια γέφυρα πάνω από την λίμνη του ιδρώτα που εξάγεται από τους πόρους του δέρματός μου… Θα δουλέψουν σκληρά τα δάχτυλά μου για την κατασκευή αυτή, σαν μέλη αμαρτωλής λεγεώνας, σ’ εκείνη τη θέση που τα χέρια σου ακουμπούν… σ’ εκείνη τη θέση που αντέχει στη μουσική της αφής σου… σ’ εκείνη τη θέση που αντί να καταρρέει η σάρκα, σηκώνεται ψηλά για να την καβαλικέψεις…

Σε λίγο φτάνουμε…

Γράψε τις εντυπώσεις σου από το ταξίδι… λέξη-λέξη…

και άφησε τις λέξεις σου να γίνουν σάρκα, πάνω στη σάρκα μου

Σ’ ευχαριστώ που ταξίδεψες μαζί μου

Μυωπία

Βγάλε τα ρούχα σου

.

.

Εκεί, στο παράθυρο…

.

.

Αργά…

.

.

Αργά…

.

.

Θέλω να σε κοιτώ…

.

.

Θέλω να βλέπω το φεγγάρι να χτενίζει με το φως του το δέρμα σου

.

.

Θέλω να δω κάθε σημείο του κορμιού σου για να δω από πού μπορώ να αναρριχηθώ

.

.

Θέλω να δω με λεπτομέρειες την διαδικασία του πως καυλώνεις…

.

.

Παίξε με τα δάχτυλά σου…

.

.

Στατιστικά, η μυωπία, μου απαγορεύει να δω κάποια πράγματα στο σκοτάδι

.

.

Προσπαθώ όμως να διώξω την ομίχλη από μπροστά μου για να σε δω. Κι αυτή η διαδικασία είναι που με καυλώνει…

.

.

Η διαδικασία να προσπαθώ να σε δω…

.

.

Να γδύνεσαι…

.

.

Ολοκληρωτικά

.

.

Το έχω ανάγκη αυτό…

Το συμπόσιο

Δεν υπάρχει όριο… τέλος στην επιθυμία… Ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια πολλά σε μια σχέση… Ανά πάσα στιγμή ο ήρεμος βόμβος της καρδιάς μετατρέπεται σ’ έναν ήσυχο υπαινιγμό, κατόπιν σ’ έναν αναστεναγμό… Ο χτύπος ακούγεται ίδιος μ’ αυτή του τύμπανου και οι βρυχηθμοί ίδιοι μ’ αυτούς του αεροπλάνου όταν απογειώνεται… Η ανάγκη για επαφή εκδηλώνεται με μουρμουρίσματα, ως πρωτόγονη, φυλετική κωδωνοκρουσία… Είναι μακρύς ο δρόμος που πρέπει να διασχίσουμε… Ιχνηλατώ το κορμί του από μακριά… με το βλέμμα… Τον πλησιάζω με την σκέψη πώς οι χυμοί μου θα βρέξουν το στόμα και το πηγούνι του… Μπορώ να δω με τα μάτια της φαντασίας μου το πώς σκουπίζεται για να τον φιλήσω… για να φιλήσω τα καλά λερωμένα από τα ζουμιά μου χείλια του… Καθώς φτάνω κοντά του ακουμπώ στη στρογγυλότητα του κώλου του κάτω από το τζιν παντελόνι του…

Ακουμπά τα δάχτυλά του στο λευκό μου πουκάμισο που το έχω αφήσει επίτηδες ανοικτό για να αναδεικνύεται η αντίθεση του χρώματος σε σχέση με το σκούρο τριχωτό μου στήθος… Με το βλέμμα του μου στέλνει μηνύματα… Συναντιόμαστε στο πρώτο σκαλοπάτι, στο πρώτο επίπεδο της κουζίνας, στο σημείο μπροστά στην πόρτα… στο σημείο που σταθμεύω τα πράγματά μου όταν επιστρέφω από το γραφείο… Ακουμπά την πλάτη του στον τοίχο και μου επιτρέπει να περάσω από πάνω του… Ακούω έντονα τους πρώτους είκοσι χτύπους της καρδιάς του… γιατί μετά δεν είμαι σε θέση ν’ ακούσω τίποτα… Ενστικτωδώς, ο πούτσος μου αναπηδά… Ξεκινώ να τον χαϊδεύω τρυφερά… πειραματικά… Υπολογίζω τον χρόνο που θα χρειαστώ για να ξεπεράσω τα εμπόδια… έως ότου τον γδύσω… Κουμπιά, ζώνες, φερμουάρ… Όταν συνειδητοποιώ ότι δεν είναι και τόσα πολλά, ανακατώνομαι σαν να ήπια ηδύποτο… Αυτή τη γεύση έχω στο στόμα μου τη στιγμή που τα χείλια μας συναντιούνται… είναι μια γεύση, αστείρευτη στα χείλια του… Πίνω… ρουφώ το σάλια του γουλιά-γουλιά… μετατρέπω το στόμα μου σε ηλεκτρική σκούπα και δέχομαι… προσφέρω φιλιά… πολλά φιλιά… με την γνώση ότι δεν θ’ αγαπήσω ποτέ άλλον άντρα σαν αυτόν… Θάβομαι στον λαιμό του και τον εισπνέω σαν γιατροσόφι… Η διέγερση του πούτσου μου σκουπίζει το υγρό ύφασμα του σλιπ μου…

Φορά ένα θανατηφόρο χαμόγελο στο πρόσωπό του μόλις τον κοιτώ… μόλις ακουμπά τα χέρια του στο στήθος μου, στην προσπάθειά του να ξεκουμπώσει τα κουμπιά του πουκάμισού μου… τα υπόλοιπα κουμπιά… Ρυμουλκά τις άκρες και αφήνει τα ακροδάχτυλά του να παίξουν με κάθε κουμπί ξεχωριστά… Στη συνέχεια, σηκώνει το κεφάλι του και με κοιτάζει σαν να με εκλιπαρεί… Το βλέμμα του με βάζει σε πειρασμό… Το πρόσωπό του μου φαίνεται σαν μια παλέτα με χρώματα… σε αποχρώσεις του κόκκινου… Μόνο τα δόντια του είναι ο λεκές σ’ αυτή την παλέτα… λευκά, μαργαριταρένια… εμπόδιο για την γλώσσα μου όταν επιχειρεί να μπει μέσα…

Χαράσσω μια γραμμή από το στήθος του μέχρι την κοιλιά του και ακουμπώ με το πάνω μέρος της παλάμης μου την ενυδατωμένη αγκίδα του πούτσου του… Τον κολλώ πάνω στην κοιλιά του… παραμερίζω στην άκρη τα αρχίδια του… ψάχνω απεγνωσμένα να βρω την κωλοτρυπίδα του για να ρίξω μέσα… για να ριζώσω τον πούτσο μου που συσπάται…

Θάβω το πλήρες μέγεθος μου μέσα του και απελευθερώνω τα πόδια του που εγείρονται… Σταθεροποιώ τα δικά μου πόδια στο έδαφος… Τα κορμιά μας σχηματίζουν αψίδες θριάμβου όπως ακριβώς τα αιλουροειδή… Ο πούτσος μου κινείται κάνοντας σαγηνευτικούς κύκλους προτού καταβρέξει την κωλοτρυπίδα του… Στα αυτιά μου… στα αυτιά του… ακούγονται ήχοι ρυθμικής φλυαρίας από βογγητά, κραυγές και αναστεναγμούς κάθε είδους… Ο πούτσος μου καταλαμβάνει όλο το βάθος της κωλοτρυπίδας του, καταστρέφοντας τους μηχανισμούς της… Η σχισμή της ουρήθρας μου αυξάνεται σαν να χαμογελά, και το καυτό σπέρμα μου ξεπετάγεται σαν σμήνος πουλιών… άσπρων πουλιών…

Μια σταγόνα σπέρματος ξεπέφτει στα μπούτια του την στιγμή που τον τραβώ έξω…

Κρατώ μια ακόμη σταγόνα… μια σταγόνα για τα χείλια του…

«Τώρα…», του λέω… «… δοκίμασε…»

Και είναι σαν το ξεκίνημα ενός συμποσίου…

Μια δικαιολογία… για να μη φύγω…

Και…

και…

Έχω τόσα πράγματα που θέλω να σου πω… για να κρατήσεις τον ήχο της φωνής μου μέσα σου… Αλλά το χέρι σου με κρατά σφικτά, με τραβάει μέσα σου… μέσα σου… μέσα σου… Θ’ αργήσω στη δουλειά…

Καλά… Κράτησέ με…

Κράτησέ με στην αγκαλιά σου…

Αλλά σφίξε με, σφίξε με όσο πιο δυνατά μπορείς…

Για να έχω μια δικαιολογία… για να μη φύγω…

Κοίτα πως αλλάζω…

Από άντρας γίνομαι έφηβος…

… παιδί…

… βρέφος…

Αχ! Δεν μπορώ να περπατήσω…

Τώρα έχω άλλη μια δικαιολογία για να μη φύγω…

«Γιατί δεν φεύγεις;», με ρωτάς

*Γιατί με κρατάς σφικτά, χαζούλη*

«Γιατί μ’ αγαπάς και δεν μ’ αφήνεις να φύγω…», απαντώ…

«Και τις άλλες μέρες γιατί φεύγεις;», με ρωτάς

«Για να σ’ αφήνω να ανασαίνεις…», απαντώ…

Και με σφίγγεις, με σφίγγεις… με σφίγγεις με περισσότερη δύναμη

Έως ότου χάνομαι μέσα στην αγκαλιά σου, κάτω από τα σκεπάσματα…

Σε αφήνω να με κρατήσεις

Να με κρατήσεις

Υπολογίζω τις ώρες…

Οκτώ ώρες την ημέρα

Πέντε μέρες την εβδομάδα

Σαράντα ώρες μακριά σου

Και είναι Ιούλιος… ένας μήνας που η σάρκα αποζητά την σάρκα…

Κι εσύ είσαι πολύ μικρός για να το καταλάβεις

Κι εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος για να το αγνοώ…

… είμαι πολύ ερωτευμένος για να κολυμπώ στην παλίρροια σου τα βράδια και ν’ αναγκάζομαι να βγαίνω στην ακτή τα πρωινά για να φεύγω…

Στην πρώτη ευκαιρία που χαλαρώνεις, ξεφεύγω και σηκώνομαι…

Έχεις προλάβει ήδη να λεκιάσεις τα μάγουλά μου με σάλια

Έχεις προλάβει ήδη να μου δανείσεις όλα όσα χρειάζομαι να έχω μαζί μου στη δουλειά…

Σηκώνομαι, αλλά στέκομαι…

Στέκομαι και σε κοιτώ…

Με το βλέμμα σου μου υπόσχεσαι την τέλεια «καταστροφή»

Πέφτω πάνω σου…

«Γιατί επέστρεψες;», με ρωτάς…

«Γιατί σ’ αγαπώ…», απαντώ…

«Γιατί;», με ρωτάς…

«Γιατί όχι;», σε ρωτώ…

Το ψέκασμα

Παίζουμε κρυφτό…

Κρύβομαι, αλλά με βρίσκει… Αλλάζω θέση… κρύβω το πρόσωπό μου… κλείνω τα μάτια μου… αλλά με βρίσκει ξανά… Ακούω τα βήματά του, αισθάνομαι την αύρα του… αισθάνομαι ένα λεπτό φιλί που αφήνει πάνω στο μάγουλό μου… Ανοίγω τα μάτια μου και εμφανίζεται μπροστά μου. Το φως του ήλιου τον περιβάλλει… πυρακτώνοντας το δέρμα του… Τα χείλια του χωρίζονται μ’ ένα χαμόγελο κι εγώ αναγκάζομαι να κλείσω ξανά τα μάτια μου… τα κλείνω για να μη τυφλωθώ από την ομορφιά του… από τις ακτίνες που εκπέμπει… Το χέρι του βουρτσίζει απαλά το μπράτσο μου…

«Ξέρεις ότι μπορείς να φωτίσεις τον νυχτερινό ουρανό;», τον ρωτώ…

Αναπνέω τον αέρα που αναδύει… γλείφω την γεύση που αφήνει… Τακτοποιώ το κορμί μου δίπλα στο δικό του και κοιτώ προσεκτικά το πρόσωπό του… κοιτώ προσεκτικά τις εναλλαγές του χρώματος στα μάγουλά του… στην αρχή έχουν το χρώμα της βιολέτας, στη συνέχεια του τριαντάφυλλου, κατόπιν του δαμάσκηνου, σαφώς λίγο πιο εξασθενημένο… Κουλουριάζομαι γύρω από το κεφάλι του σαν φωτοστέφανο… Η θερμότητα του κορμιού του με καίει… Στο μυαλό μου ισορροπώ το φως με στο σκοτάδι… την ημέρα με τη νύχτα… Το φως του ήλιου πλημμυρίζει το δωμάτιο… Δανείζομαι το οξυγόνο που αναλογεί στα δικά του πνευμόνια… ζητώ όσο περισσότερο μπορώ για να μπορέσω να ανταποκριθώ στη συνέχεια… Αναπλάθω τις σγουρές μπούκλες που προσγειώνονται με χαρά στους ώμους του… Τα μάτια του πετούν σπινθήρες… και έχουν το ίδιο ακριβώς χρώμα μ’ αυτό των μαλλιών του…

Ερχόμαστε αντιμέτωποι ο ένας με τον άλλο… Τεντώνουμε τα πόδια μας για να φτάσουμε ο ένας τον άλλο… Σύρω το κορμί μου πιο κοντά… Παρουσιάζομαι… Χαζεύουμε την αλληλεπίδραση των σκιών στα κορμιά μας λίγο προτού τα ενώσουμε… Τα χείλια μου τον φιλούν τρυφερά… έπειτα σκληρά… κατόπιν βαθειά… Τα δάχτυλά του τυλίγουν τον πούτσο μου, με δυσκολία όμως μιας και πάλλεται… Το στόμα μου τον καταπίνει… Η κωλοτρυπίδα του καταπίνει τον πούτσο μου… Τα δάχτυλά μας τυλίγονται μόλις ξεκινήσει η κίνηση… Μπροστά στα μάτια μας κάνουν παρέλαση το πρωί, το μεσημέρι, η νύχτα, ο ήλιος, το φεγγάρι… τ’ αστέρια… Τον κοιτάζω όπως το φεγγάρι την γη… Κραυγές βγαίνουν από το στόμα του…. Ανάμεσα στο τράνταγμα… στο σφυγμό… στο σφίξιμο… έρχεται η απελευθέρωση… Η κωλοτρυπίδα του γεμίζει μ’ ένα θερμό, αλμυρό ψέκασμα σπέρματος… Μυρωδιές εναλλάσσονται στα ρουθούνια μου… πιθανότατα και στα δικά του… Λαχανιάζω…

Αργότερα…

Κοιτάζω το κορμί του… το δέρμα του… πάνω στο οποίο υπάρχουν τα αποτυπώματα των δαχτύλων μου… παρέα με σημάδια και μικρούς μώλωπες…

Κρύβεται κάτω από το σεντόνι και αναγκάζομαι να κρυφτώ κι εγώ για να τον βρω… Και τον βρίσκω, όπως με είχε βρει κι αυτός… Και μου προσφέρει ένα φιλί… σαν δώρο…

χωρίς λέξη…

όπως πάντα…

Συμπέρασμα

Παίρνω τα πόδια του συντρόφου μου στα χέρια και σπρώχνω την μουσούδα μου πάνω στο μπροστινό άνοιγμα του μπόξερ του, λίγο προτού γείρω το κεφάλι μου στο πλάι (για να βλέπει) και βγάλω την γλώσσα μου κυλώντας την κατά μήκος του πούτσου του καθώς ξεπετιέται… Φτάνοντας με την άκρη της γλώσσας μου στην άκρη της βαλάνου του, κατεβάζω το μπόξερ του, τουλάχιστον μέχρι λίγο πιο κάτω από τα μπούτια του, και αρπάζω τον πούτσο του και με τα δυο χέρια σαν να είμαι τραγουδιστής που άδει με σπαρακτικό τρόπο τους στίχους του πιο ερωτικού τραγουδιού που έχει γραφεί ποτέ στην ιστορία της μουσικής… Λίγες μόνο κινήσεις είναι αρκετές για να φέρω το καυτό υγρό που αναζητώ στα χείλια μου…

Τότε, μόνο τότε, με πιάνει από τα χέρια και με τραβάει πίσω, σε μια μόνιμη και σταθερή θέση… Επιλέγει την στιγμή που θα ξεκινήσει να με ανασκολοπίσει με τον πούτσο του, φτάνοντάς με έως το κρεβάτι… Δεν υπάρχει χρόνος για συζήτηση… Τα λόγια είναι περιττά κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας… Χρονομετρούμε μέχρι τη στιγμή που θα είμαστε σε θέση να ανταλλάξουμε μια κουβέντα … και διαπιστώνουμε ότι η στιγμή αυτή καθυστερεί… κάθε μέρα που περνά…

…μετά από τόσα χρόνια σχέσης, υπάρχει ακόμα μια ένταση που δεν λέει να ξεθυμάνει…

Με ρίχνει στο κρεβάτι, πέφτει πάνω μου δίνοντάς μου φιλιά, και με γδύνει… Κάπως έτσι καταλήγω γυμνός, χωρίς να είμαι βέβαιος πως… Θυμάμαι μόνο το στόμα του στο δικό μου… στον λαιμό μου… στο στήθος μου…

Θυμάμαι τα χέρια του στα πόδια μου, τα δάχτυλά του στην κωλοτρυπίδα μου, λίγο προτού ο πούτσος του γλιστρήσει μέσα μου, και τα δόντια του να με δαγκώνουν την στιγμή ακριβώς της διείσδυσης…

Μιάμιση ώρα αργότερα, είμαστε έτοιμοι να μιλήσουμε…

Πλάθοντας σενάρια

Δεν είμαι ο τύπος του ανθρώπου που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υπομονετικός… κυρίως σε ό, τι έχει σχέση με τον έρωτα. Όσοι με γνωρίζουν πολύ καλά, έχουν πάρει μια γεύση… Όταν θέλω κάτι, το θέλω τώρα… και όταν λέω τώρα, το εννοώ… Το πολύ-πολύ να δώσω ένα περιθώριο… γύρω στα δεκαπέντε λεπτά… ούτε ένα λεπτό περισσότερο… Από το δέκατο έκτο λεπτό και μετά ζητώ εξηγήσεις…

Εντούτοις, όταν βρίσκομαι στη δουλειά, ρίχνω λίγο νερό στο κρασί μου… Περιμένω υπομονετικά να τελειώσω πρώτα αυτό που πρέπει να κάνω και μετά… εστιάζω την προσοχή μου σε κάτι εντελώς άσχετο για να ξεχαστώ… Αυτό συμβαίνει καθημερινά εδώ και δυο μήνες… Προγραμματίζουμε μια ώρα συνάντησης και μέχρι να έρθει, συνομιλούμε… περιμένουμε… συμφωνούμε… διακινδυνεύουμε… περιορίζουμε με κάθε τρόπο τις ορμές μας… περιγράφουμε με σαφήνεια τι θα γίνει όταν θα πάρουμε ο ένας τον άλλο αγκαλιά…

Επεξεργαζόμαστε σενάρια και αναρωτιόμαστε πως θα υλοποιηθούν… Μιλάμε ειλικρινά… Υποσχόμαστε…

«Θα σε αρπάξω, θα σχίσω τα ρούχα σου και θα σε γαμήσω άγρια… και στη συνέχεια ήρεμα… κι εσύ θα με αγκαλιάσεις… και θα επαναλάβεις τα δικά μου βήματα από την αρχή…», προτείνω…

«Ίσως πρέπει να ξεκινήσουμε μα φιλιά. Το φιλί είναι ο καλύτερος τρόπος για την έναρξη κάθε ερωτικού παιχνιδιού…», προτείνει…

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα υπάρξει ένας συνδυασμός των δυο προτάσεων…

«Και πες ότι βρισκόμαστε… ποιος θα ρίξει τον πρώτο σπινθήρα;», ρωτώ…

«Αυτός που έχει τα πιο ξεκούραστα μάτια…», απαντά… αστειεύεται…

«Εσύ δηλαδή…», λέω…

Προτείνω ένα ακόμα σενάριο… Αφού θα περιμένει που θα περιμένει, θα μπω εντελώς αθόρυβα και προτού με πιάσει η ματιά του, θα του επιτεθώ… Είμαι πολύ καλός στην επίθεση. Μπορούν να το επιβεβαιώσουν πολλοί αυτό… Μπορώ να συγκεντρώσω αρκετές συστατικές επιστολές γι’ αυτό το χάρισμα που έχω… Έχω αντιγράψει με ακρίβεια κάθε κίνηση της Νεφέλης, έχω κάνει αρκετές πρόβες στη ζωή μου για να μπορώ σήμερα να παινεύομαι γι’ αυτή την ικανότητα… Για να είμαι τίμιος, πρέπει να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στη Νεφέλη, η οποία άθελά της, έγινε πρότυπό μου… Εξαιτίας της μπορώ και παίρνω το προβάδισμα και να μη καταλαβαίνει ο άλλος από πού του έρχεται… Και όταν επιτίθεμαι δεν μπορεί να με σταματήσει κανένας, ούτε καν ο Λουκάς… Αν βρεθεί μπροστά μου θα τον συμπαρασύρω και θα τον σταματήσω εκεί που έχω υποχρέωση να σταματήσω… Γι’ αυτό έχω καταστήσει σαφές στον Μιχάλη, επίσης με λεπτομέρειες, ότι ο Λουκάς πρέπει να βρίσκεται στο δωμάτιο του και ν’ απασχολείται με κάτι που να κερδίσει το ενδιαφέρον του…

Στο σενάριο που προτείνω περιγράφω με κάθε λεπτομέρεια πόσες φορέας θα χρησιμοποιήσω τα δάχτυλα μου, την γλώσσα μου… για να πειράξω την κωλοτρυπίδα του ή τον πούτσο του ή και τα δυο… αρκετές φορές, όσες περισσότερες μπορώ… Περιγράφω ακόμα και την συχνότητα, χωρίς καμία απόκλιση… Κάθε σενάριο, πόσο μάλιστα αυτό, είναι προϊόν πάλης με τα ερωτικά ένστικτά μου και δεν χωράει λάθη… Έχουν προβλεφθεί τα πάντα… και σ’ αυτό με βοηθάει και το περιβάλλον στο γραφείο… Απολαμβάνω τη σιωπή και αφήνω το μυαλό μου να περιπλανάται σε σκηνές που έχουμε μοιραστεί… αθώα και καθόλου προκλητικά, σκέφτομαι χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τίποτα… Είναι μια διαδικασία καλοκουρδισμένη… Μόνο εγώ ξέρω… μόνο εγώ αισθάνομαι τον πόνο της στύσης του πούτσου μου που δοκιμάζεται σε κάθε σκέψη… σε κάθε σενάριο που γεννάει το μυαλό μου… Μόνο εγώ ξέρω πως αντέχω… Μόνο εγώ ξέρω ότι όταν τρέχω προς την τουαλέτα, το κάνω γιατί πρέπει να τραβήξω μαλακία για να μπορέσω να συνεχίσω…

Και όταν επιστρέφω στη θέση μου, με περιμένει πάντα η απάντησή του… σε κάτι άσχετο:

«Εσύ ξέρεις καλύτερα…»

… και με τρελαίνει που με ανεβάζει τόσο πολύ γιατί κάνει το διάστημα της αναμονής πιο βασανιστικό…

«Υπενθύμισέ μου… τι ξέρω καλύτερα;», ρωτώ…

«Πόσες φορές θα γαμηθούμε… Αρκετές; Συχνά;», απαντά…

Ευτυχώς, από τις αρχές του επόμενου μήνα θα είμαστε μαζί στη δουλειά… Μόνο αυτό έχω να πω…

I love you more

There’s something i just can’t describe

something controlling me deep inside

whenever i start to feel this way

I just can’t think of the words to say

every now and again when i’m feeling sad

oh, I think of you and it makes me glad all over, glad as can be

and that’s when i remember just what you mean to me

Ilove you more than you could know

it’s just sometimes it doesn’t show

I love you more than you could know

it’s just sometimes it doesn’t show

oh, but don’t play, don’t play

don’t you play with my heart this way

and don’t say, don’t say that you feel any other way

it’s times when i can’t get to sleep at night

that’s when i wish i could hold you tight

but if you were here right now with me

i’d tell you for sure what you mean to me

I love you more than you could know

it’s just sometimes it doesn’t show

I love you more than you could know

it’s just sometimes it doesn’t show

oh, but don’t play, don’t play

don’t you play with my heart this way

and don’t say, don’t say that you feel any other way

(I love you)

Ilove you more than you could know…

I love you more – The Beloved

Απόλυτο σκοτάδι

Έτσι όπως είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, στηρίζω το στήθος μου στο μπράτσο σου και σ’ εμποδίζω να διαβάσεις, λέγοντας εντελώς άσχετα πράγματα… Κι επειδή δεν αντιδράς, συνεχίζω… Κάποια στιγμή όμως δεν αντέχεις άλλο… Καγχάζεις, αφήνεις το βιβλίο σου στην άκρη και κλείνεις το φως… Στο απόλυτο σκοτάδι, μιας και σταματώ να μιλώ, ακούγεται μόνο ο ήχος του κρεβατιού και των σεντονιών που τυλίγουν τα κορμιά μας… Δεν ξέρω γιατί, αλλά τον τελευταίο καιρό έχω αρχίζει να φοβάμαι στο σκοτάδι… ιδιαίτερα όταν είναι απόλυτο όπως ακριβώς αυτή τη στιγμή… Με αποσυντονίζει εντελώς η αδυναμία μου να βλέπω… καμία μορφή… καμία σκιά… Το μόνο που με παρηγορεί είναι η αίσθηση του κορμιού σου δίπλα στο δικό μου… μια αίσθηση μοναδική… τόσο υπέροχη…

Μετακινώντας το κορμί μου αργά… έρχομαι στη δική σου πλευρά… πλησιάζω επικίνδυνα στα δικά σου χωρικά ύδατα… Ακουμπώ το πόδι μου πάνω στα δικά σου… Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με προσελκύει τόσο για να κολλήσω πάνω σου… Είναι η μυρωδιά σου; Η ίδια η ύπαρξή σου; Κάτι άλλο; Όσο πλησιάζω ο πούτσος μου αυξάνεται και σκληραίνει, σαν να θέλει να είναι αυτός ο πρώτος που θα σε αγγίξει… Πλαγιάζω το πρόσωπό μου στο στήθος σου, δαγκώνω την ρόγα σου και κυλιέμαι πάνω σου για να κερδίσω έστω κι ένα σου φιλί… Το στήθος σου βουίζει κι εγώ καταλαβαίνω ότι γελάς, αλλά δεν αφήνεις τον ήχο του γέλιου σου να φτάσει στα αυτιά μου… Απλώνεις τα χέρια σου, με πιάνεις από τον κώλο και με σηκώνεις… με τραβάς προς τα πάνω… Το ένα σου χέρι κρατά σταθερά τον κώλο μου και το άλλο γλιστράει πάνω στο κορμί μου πλησιάζοντας το κέντρο του στήθους μου… Αναπνέω σκληρότερα στα διαλείμματα από τα φιλιά που αφήνω στο κορμί σου… Το άγγιγμά σου με κάνει να συμπεριφέρομαι πάντα σαν άγριο ζώο… Σε φιλώ με περισσότερο πάθος, ενώ ο ιδρώτας μου ντύνει πλέον την ανέγερση του πούτσου σου…

Μουρμουρίζω λόγια ακατάληπτα κοντά στο αυτί σου… Αισθάνομαι τα χέρια σου να πιάνουν τα πόδια μου… να τ’ ανοίγουν… Αναστενάζω και πιέζω το κορμί σου με το κορμί μου… Τα χέρια σου κινούνται πάνω στο στήθος μου… Μπορώ να αισθανθώ τον πούτσο σου, πάντα τόσο σκληρό, να τρίβεται στην σάρκα μου… Σύντομα, συντομότερα απ’ όσο περίμενα, χώνεσαι μέσα μου… Στηρίζεις τα χέρια σου πάνω μου και ξεκινάς να κινείσαι ρυθμικά…

«Ναι…

…Ναι…

… Ναι…», ασθμαίνω σε κάθε ώθηση του πούτσου σου…

Ο ιδρώτας που κυλάει από το κορμί μου δροσίζει τα αρχίδια σου… Αισθάνομαι το κορμί μου να επιπλέει στον αέρα… Ξαφνικά τραβάς τον πούτσο σου από μέσα μου και σε βλέπω να εκτοξεύεις σπέρμα… να σημαδεύεις το στήθος και τον λαιμό μου… Στην πρώτη μου αντίδραση να σκουπιστώ, με σταματάς…

«Όχι…», μου λες…

«Τι όχι;», σε ρωτάω…

«Έχυσα στο σημείο αυτό για να μπορώ να γλείψω το σπέρμα μου…», μου λες…

Ακουμπάς την γλώσσα σου πάνω μου και ξεκινάς να γλείφεις… να γλείφεις…

«Σπαταλάς το σπέρμα σου… Να δω πως θα δικαιολογηθείς αν δεν καταφέρεις να γεμίσεις την κωλοτρυπίδα μου…», σου λέω… χαμογελώντας…

«Με αμφισβητείς;», με ρωτάς…

«Ναι…», απαντώ…

Χώνεις ακόμα πιο βαθιά τον πούτσο σου μέσα μου…

«Όχι…», σου λέω… αλλάζω την απάντησή μου…

Η ανάσα σου βγαίνει ακανόνιστη. Την αισθάνομαι να μου καίει το πρόσωπο… τα μάγουλα…

Είμαι σίγουρος ότι θα με ανταμείψεις έτσι όπως μου υποσχέθηκες…

Κι αυτό ακριβώς κάνεις…

Το σπέρμα σου είναι τόσο καυτό… τόσο πηχτό και με καλύπτει

Από την ανάγκη μου να το κρατήσω μέσα μου, λερώνω τα δάχτυλά μου… από την βιασύνη μου να το συγκρατήσω οι παλάμες μου κολλάνε… Ανατριχιάζω… Λαχανιάζω για μια ανάσα… Αφήνω να βγει έξω έναν βαθύ αναστεναγμό ευχαρίστησης, απόλυτης ευχαρίστησης σαν το απόλυτο σκοτάδι που σκεπάζει τα πάντα στο δωμάτιο… Σπρώχνω την μουσούδα μου πάνω στο κορμί σου… Αποσπώ ένα συγκρατημένο γέλιο από σένα καθώς με τραβάς και με τυλίγεις στην αγκαλιά σου… Αν υπήρχε φως είμαι σίγουρος ότι θα έβλεπα ένα χαμόγελο να κάμπτει τα χείλια σου…

«Ελπίζω να με δεις στα όνειρά σου απόψε…», μου λες…

Χαμογελώ και φιλώ την κορυφή του κεφαλιού σου…

«Δεν το υπόσχομαι… έχω τόσες και τόσες υποχρεώσεις…», σου λέω…

Και είμαι σίγουρος πια ότι τώρα χαμογελάς…

Μελετημένη ταλάντευση

Από τα μάτια του βγαίνει μια φλόγα χρωματισμένη με το κόκκινο του έντονου, του ανομολόγητου, του καυτού, φλογερού, άγριου πάθους… Με κοιτάζει επίμονα χωρίς να διώχνει ούτε ένα δευτερόλεπτο το βλέμμα του από τα μάτια μου… Ξελύνει τη ζώνη του παντελονιού του, την βγάζει και την χτυπάει στον αέρα… Το παντελόνι του γλιστράει στα πόδια του και αγγίζει το πάτωμα… Ξεκουμπώνει τα τρία κουμπιά του μπόξερ του… τα τρία κουμπιά που οδηγούν στην ελευθερία τον ανυπόμονο, τεράστιο και πολύ σκληρό πούτσο του… Στο τρίτο κουμπί, ο πούτσος του αναπηδά, όπως πρέπει να αναπηδά ένας υγιής, όλο ζωή, τσαχπίνης πούτσος…

«Πάρε μου μια πίπα…», μου λέει…

Ακουμπά το χέρι του πάνω στο κεφάλι μου, με πιάνει από τα μαλλιά και με τραβάει όσο πιο κοντά μπορεί στον πούτσο του… Βγάζω την γλώσσα μου και αγγίζω, κατά προσέγγιση, την βάλανό του… Αναστενάζω για να εκφράσω την ικανοποίηση μου για τον σωστό χειρισμό της κατάστασης από μέρους του… Κρυφά παρατηρώ την ύπαρξη μιας διόγκωσης στον δικό μου πούτσο… μιας διόγκωσης που είναι πλέον ορατή μιας και το ύφασμα του μπόξερ μου τεντώνεται σαν πανί ιστιοφόρου… Τα χείλια μου αγγίζουν το κεφάλι του πούτσου του και είμαι έτοιμος να τον φιλήσω με τον τρόπο που του αρέσει… με τον τρόπο που μ’ έχει διδάξει να τον φιλώ… Ελέγχει κάθε κίνησή μου έχοντας πάντα το χέρι του στο κεφάλι μου… Το κρατάει σταθερά και χώνει τον πούτσο του βαθιά μέσα μου… τόσο βαθιά που οι αμυγδαλές μου, το φυσικό όριο, δεν αντέχει στην πίεση… Αισθάνομαι φιμωμένος, αλλά μ’ αρέσει… Στηρίζω τα χέρια μου στο πάτωμα για καλύτερη ισορροπία για επικεντρώνομαι στο γλείψιμο και στο ρούφηγμα… Είμαι τόσο προσεκτικός και φαίνεται ότι κερδίζω σιγά-σιγά την εμπιστοσύνη του… Η εμπιστοσύνη εκφράζεται με την αποχώρηση των χεριών του από το κεφάλι μου… Πλέον συνεχίζω το έργο μου με άλλο αέρα… Έχω λάβει ψήφο εμπιστοσύνης… Σηκώνω το βλέμμα μου και τον κοιτάζω… Το πρόσωπό του λάμπει από τη χαρά και τα βογγητά που βγαίνουν από το στόμα του φτάνουν τόσο γρήγορα στα αυτιά μου…

Κινώ τα χείλια μου πάνω-κάτω… πιο γρήγορα… Αρχίζει να με πονά ο λαιμός από την τριβή και την ταχύτητα… Ο στόχος μου είναι να τον κάνω να χύσει όσο το δυνατό πιο εντυπωσιακά… Το κορμί του τραντάζεται, όπως ακριβώς και τα αρχίδια του… Η μελετημένη ταλάντευσή τους μαρτυρά και την ποσότητα του σπέρματος που κουβαλούν μέσα τους… Με φιμώνει για μια ακόμη φορά, αλλά πολύ σύντομα με ανταμείβει με το καυτό σπέρμα του… Χύνει στο στόμα μου επανειλημμένα… ξανά και ξανά χωρίς τελειωμό… Καταπίνω γρήγορα τα χύσια του, σαν διψασμένος… Έχω σκοπό να μη του χαρίσω ούτε μια σταγόνα… Με την άκρη του πούτσου του ξύνει τα χείλια μου και αφήνει στο κάτω χείλι μου μια νόστιμη, λευκή κηλίδα σπέρματος… Είμαι έτοιμος να την γλείψω, αλλά τραβάει το κεφάλι μου και με σταματάει…

«Όχι… αρκετά κατάπιες…», μου λέει και στον ήχο της φωνής του είναι ολοφάνερη η ικανοποίησή του… Κι εγώ επίσης, αν κι έχω συνηθίσει να μην αφήνω στη μέση τίποτα… Με μια ξαφνική κίνηση, βγάζω την γλώσσα μου σαν φίδι και καθαρίζω το κάτω χείλι μου… Συγχρόνως τραβώ έξω από το μπόξερ τον δικό μου πούτσο… Έχει έρθει η δική του σειρά να μου πάρει πίπα…

Το πρελούδιο του έρωτα

Αγάπη μου:

Απόψε, ως άνδρας με άνδρα

Για μια ακόμη φορά θα δραπετεύσουμε φτάνοντας στα όρια των ερωτικών φαντασιώσεών μας

Απόψε, θα με περιβάλλεις με το πάθος σου. Θα εκθέσεις την κάθε σαρκική ανάγκη σου… την κάθε επιθυμία

Απόψε, θα ενοποιηθούμε… θα απελευθερωθούμε… ξανά…

Ψιθύρισε απαλά στο αυτί μου… ομολόγησε, εκμυστηρεύσου όλα όσα θέλεις

Απόψε, κάψε το κορμί μου… τα κορμιά μας… με την φωτιά της πείνας και του πάθους… με την φωτιά που μας καίει πάντα τόσο έντονα… δίχως κατανόηση…

Απόψε θα ταξιδέψουμε πέρα από τον χρόνο…

Θα αισθανθούμε πως η καρδιά μου είναι δική σου και πως η δική σου καρδιά είναι δική μου

Πίεσε τα αχνιστά χείλια σου στα δικά μου

Θα γλιστρήσω την πεινασμένη γλώσσα μου ανάμεσα στα μισάνοιχτα χείλια σου

Και θα τρέξω τα δάχτυλά μου κατά μήκος του τρεμάμενου κορμιού σου

Κατόπιν θα τρέξω τα δάχτυλά μου στα σγουρά σου μαλλιά

Αγριεμένοι από την ηδονή θα πετάξουμε τα ρούχα μας μέχρι που τα κορμιά μας θα γυμνωθούν τελείως

Δεν θα μπορούμε να κρυφτούμε από πουθενά…

Θα μ’ αφήσεις να σε κρατήσω σφικτά στην αγκαλιά μου για να γεμίσω με ευγενικά φιλιά το πρόσωπό σου… τον λαιμό σου

Θα αισθανθείς την καυτή ανάσα μου

Θα με επιθυμήσεις όλο και πιο πολύ με κάθε φιλί που θ’ αφήνω στο στήθος σου

Κατόπιν με την άκρη της γλώσσας μου και τα ακροδάχτυλά μου θα πειράξω τον πούτσο σου

Θα αισθανθείς τα δάχτυλά μου να χορεύουν πάνω-κάτω στον πούτσο σου…

Πάλι… και πάλι… και πάλι

Το κορμί σου θα τρέμει…

Και ο πούτσος σου θα μεγαλώσει και θα σηκωθεί

Μετά θα πιάσω σταθερά τους καρπούς των χεριών σου και θα κοιτάξω στα λαμπιρίζοντα μάτια σου την φλόγα του πάθους…

Θα μοιάζουν τα μάτια σου σαν τ’ αστέρια στον νυχτερινό ουρανό

Και θα ψιθυρίσω απαλά στο αυτί σου

Πόσο σ’ αγαπώ

Πως όλα τα όνειρά μου γίνονται πραγματικότητα μαζί σου

Πως θα σ’ αγαπώ για πάντα

Τα χείλια μας θα συναντηθούν ξανά

Θα φιληθούμε βίαια…

Κατόπιν θα ξαπλώσω πάνω σου και θα αισθανθώ την θερμότητα του κορμιού σου

Κι εσύ θα αισθανθείς τις καρδιές μας να χτυπούν πιο δυνατά από ποτέ…

Σιγά-σιγά

Θα γίνουμε ένα

Μέχρι που το φεγγάρι θα φτάσει ψηλά

Θα γίνουμε ένα

Μέχρι να εμφανιστούν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου

Ηλίαση

Αισθάνομαι κάθε μυ του κορμιού μου… κάθε ίνα… να τεντώνεται, να παλεύει για να βρεθεί κάτω από τα χέρια του μωρού μου… Με ναυτία από τον ήλιο, αισθάνομαι να φυτεύεται μέσα μου κάτι σκληρό… και σταθερό… Συνειδητοποιώ ότι είναι ο πούτσος του… Βλέπω τα πόδια μου να εξέχουν από το κρεβάτι… Το κορμί του είναι αυτό που μ’ εμποδίζει να βρεθώ στο πάτωμα… Με τραβάει κοντά του κι εγώ χαλαρώνω με τη σιγουριά πως βρίσκομαι σε πολύ καλά χέρια… Ακούω την ανάσα του στο αυτί μου…

«Άνοιξε τα μάτια σου…», τον ακούω να μου λέει…

«Δεν μπορώ… είμαι ναρκωμένος…», του λέω…

Με κλείνει σφικτά στην αγκαλιά του… Αισθάνομαι έναν αιχμηρό πόνο να διαπερνά την καρδιά μου… Γλείφω τα χείλια μου, παίρνω μια βαθιά εισπνοή και ανοίγω τα μάτια μου αργά… Βλέπω το κεφάλι του ακουμπισμένο στο στήθος μου… Βλέπω και αισθάνομαι τα δάχτυλά του να θάβονται στις τρίχες του στήθους μου… Λικνίζω τις μπούκλες στο κεφάλι του με τα χέρια μου… Σηκώνει το κεφάλι του και μπορώ πια να συναντήσω τα μάτια του… Παίρνω μια ακόμα βαθιά εισπνοή… Τυχαία ρουφώ και την δική του ανάσα…

Με κοιτάζει επίμονα… με τα σκοτεινά, καφετιά μάτια του… Αναστενάζω… Καλύπτει το στόμα μου με το χέρι του…

«Ζαλίζομαι… αλλά σ’ αγαπώ…», του λέω…

«Κάθισες πολύ στον ήλιο και σε πείραξε…», μου λέει…

«Ο Λουκάς; Είναι καλά ο Λουκάς;», τον ρωτώ…

«Καλά… τον άφησα με την Μπρουκ», μου απαντά…

«ΟΧΙ…», φωνάζω…

«Αστειεύομαι…», μου λέει…

«Βλάκα…», του λέω…

«Κι εγώ σ’ αγαπώ…», μου λέει… χαμογελώντας…

Συλλαμβάνω την λέξη «Αγαπώ» με τα χείλια μου… Μόνο αυτή τη λέξη χρειάζομαι για να συνέλθω…

«Κάτι μου έκλεψες τώρα που με φίλησες…», μου λέει…

«Μη με αναστατώνεις…», του λέω…

Μου χαμογελάει πάνω στα χείλια και τραβιέται προς τα πίσω χωρίς να τον ακολουθεί ο πούτσος του… Τον κρατάω μέσα μου… Δεν μπορώ να τον αφήσω… Τα φιλιά του με μεθούν. Ο εγκέφαλός μου θολώνει… Δεν σκέφτομαι πλέον τίποτα…

«Δεν θα σε πάρουμε την επόμενη φορά μαζί μας στην παραλία…», μου λέει…

Κινεί τον πούτσο του… εκατοστό-εκατοστό… μέσα μου… τον χώνει πιο βαθειά σαν να είναι ένα μυστικό… Αν και ζαλισμένος είμαι σε θέση να πω ότι κάνει πολύ καλή δουλειά… ήρεμα… διακριτικά… Παρατηρώ δυο σταγόνες ιδρώτα να κυλούν στα μάγουλά του και να στάζουν πάνω μου…

Αισθάνομαι να ασφυκτιώ κάτω από το βάρος του κορμιού του… Με διασκελισμούς τα δάχτυλά του αγγίζουν κάθε σημείο του κορμιού μου… σέρνονται από τα πόδια στο μέτωπό μου… φράζουν την μύτη μου… φράζουν το στόμα μου… Γλείφει τα μάγουλά μου, τα ξεπλένει με τα σάλια του… Τα χείλια μου, χωρισμένα με μια ρωγμή, τρέμουν ανεξέλεγκτα… Στα ρουθούνια μου υπάρχει ακόμα η μυρωδιά του αντηλιακού… μια μυρωδιά που ανακατεύεται με τη δική του μυρωδιά… μια αδάμαστη αρρενωπή μυρωδιά…

Αναστενάζω…

Ανατριχιάζω…

Γονατίζει ανάμεσα στα πόδια μου… Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει και δεν γλιστράει ο πούτσος του έξω από την κωλοτρυπίδα μου… Πρέπει να αισθάνεται πολύ ασφαλής μέσα μου… τόσο ασφαλής όσο αισθάνομαι εγώ μέσα στην αγκαλιά του… Είναι τόσο καλός, με φροντίζει… και επιπλέον μ’ αγαπά… Ίσως να μ’ αγαπούσε περισσότερο αν δεν ήμουν τόσο υπερπροστατευτικός… Ίσως να μ’ αγαπάει πάρα πολύ, αλλά δεν μου είναι αρκετό…

Του χαμογελάω…

«Βλέπω πως συνέρχεσαι σιγά-σιγά…», μου λέει…

«Κουνιέσαι πολύ και ζαλίζομαι… Πιο αργά παρακαλώ…», του λέω…

«Εάν πρέπει…», μου λέει και χαμογελά…

Έχει μια λάμψη στα μάτια του… περίεργη…

«Εσύ είσαι εντάξει;», τον ρωτώ…

Κουνάει θετικά το κεφάλι του…

Πιέζει σταθερά τα δάχτυλά του στο κορμί μου… Με τον αντίχειρά του χτενίζει το δεξί μου φρύδι… Με κοιτάζει στα μάτια… Πιέζει τα δάχτυλά του στα χείλια μου…

«Φίλησέ με για να συνέλθω πιο γρήγορα…», του ζητώ…

Στηρίζει τα δάχτυλά του στα μάγουλά μου και με φιλάει… Ακουμπώ τα χέρια μου στο στήθος του… Η καρδιά του χτυπάει δυνατά στη παλάμη… Ο τρόπος που χτυπάει με διεγείρει… Κι αυτός ο ίδιος με διεγείρει… Σκύβει προς το μέρος μου… Σηκώνομαι κι εγώ προς το δικό του μέρος… Τα χείλια μας συναντιούνται και κλειδώνονται μ’ ένα φιλί… Μ’ ένα τρυφερό φιλί που σιγά-σιγά ενισχύεται και γίνεται έντονο… πολύ παθιασμένο…

«Δεν ξέρεις πόσο καιρό περίμενα να σ’ έχω έτσι άβουλο στην αγκαλιά μου…», μου λέει…

«Ναι;», τον ρωτώ…

«Δεν λες ότι θέλεις να σου λέω πάντα την αλήθεια;», με ρωτάει…

«Ναι… θέλω… κι εσένα θέλω…», του απαντώ…

Μου ρίχνει ένα αναιδές χαμόγελο και με τυλίγει στα χέρια του… Τα χείλια του συλλαμβάνουν τα δικά μου… Αισθάνομαι τα χέρια του στην πλάτη μου… ψηλά… χαμηλά… Με κρατάει σφικτά στην αγκαλιά του… Το δέρμα μου συσσωρεύεται στα δάχτυλά του…

Αναστενάζω…

Αισθάνομαι την σκληρότητα του πούτσου του να σκάβει την κωλοτρυπίδα μου… Χρειάζομαι το σπέρμα του και το χρειάζομαι σύντομα… Τα χείλια του ταξιδεύουν κάτω από το σαγόνι μου, αργά… κάτω από τον λαιμό μου… αργά, στο στήθος μου… Αναστενάζω τη στιγμή που παίρνει μια-μια τις ρόγες μου στο στόμα του… Είμαι έτοιμος να ψυχορραγήσω σε κάθε κίνησή του από δω και πέρα… Όλα όσα μου κάνει είναι αφόρητα…

«Μιχάλη… θαρρώ ότι εκμεταλλεύεσαι την κατάστασή μου…», του λέω…

«Σου υπενθυμίζω ότι εσύ το κάνεις αυτό σ’ εμένα καθημερινά…», μου λέει…

Με τραβάει κατακόρυφα και τα σαρκώδη χείλια του παίρνουν τον έλεγχο του κορμιού μου για μια ακόμη φορά… Πιάνομαι από πάνω του σε μια απελπισμένη ανάγκη να του σχίζω την σάρκα… Τον γρατσουνίζω… ελαφρά… Βρυχώμαι χαμηλά στον λαιμό του και χαμογελώ…

Λαχανιάζει…

Ο πούτσος του περπατά μέσα μου… αργά… βασανιστικά… Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Ανυπομονώ για τη στιγμή της εκσπερμάτωσης…

«Δεν μπορώ να περιμένω…», του λέω…

«Δεν μπορείς να περιμένεις, τι;», με ρωτάει…

«Τα χύσια σου…», του απαντώ…

«Αυτό είναι καλό σημάδι…», μου λέει…

Τα μάτια του βγάζουν φωτιές… Τινάζω την γλώσσα μου μέσα κι έξω από το στόμα μου και τον ακούω ν’ αναστενάζει…

«Καλό σημάδι, ε;», τον ρωτώ… αναστενάζοντας κι εγώ δυνατά…

Βογκάει ενοχλημένος που βρίσκω ξανά τις αισθήσεις μου… Τον κοιτάζω επίμονα στα μάτια… Είναι φανερή η ενόχλησή του…

«Δεν μπορώ να σ’ εκμεταλλευτώ περισσότερο…», μου λέει… με τεντωμένη φωνή…

Χαμογελώ…

Οι ωθήσεις του γίνονται σκληρότερες μέχρι που να φτάσει στο αποκορύφωμα… Δεν τον ενοχλώ… Δεν τον εμποδίζω… Αισθάνομαι το ρίγος του λίγο προτού χύσει μέσα μου… Η κωλοτρυπίδα μου καταπίνει λαίμαργα τα καυτά χύσια του…

Μια μέρα με την Μπρουκ

Μια μέρα στη παραλία παρέα με τον Λουκά, δεν θυμίζει σε τίποτα τα ανέμελα, αθώα θαλασσινά μπάνια των προηγούμενων χρόνων… Και όταν λέω τίποτα… εννοώ τίποτα… κυριολεκτικά… Θυμάμαι με συγκίνηση άλλα καλοκαίρια που από την απόφαση του να πάμε για μπάνιο μέχρι και την εκτέλεση, μεσολαβούσε η διαδικασία… μαγιό, αντηλιακό, πετσέτα… φύγαμε… Καμιά φορά γινόταν ακόμα πιο σύντομη η διαδικασία… αντηλιακό, πετσέτα… φύγαμε… Το μαγιό έτσι κι αλλιώς το φορούσα μέχρι και την παραλία ως θήκη για να βάζω τα τσιγάρα και τον αναπτήρα… και για κανένα άλλο λόγο… Συχνά-πυκνά δεν ήταν απαραίτητο ούτε ως θήκη μιας και έμαθα να στηρίζω το τσιγάρο στο αυτί… Όσο για αναπτήρα; Υπήρχαν εκατοντάδες λουόμενοι πρόθυμοι να δανείσουν την φωτιά τους… Η αγορά μαγιό μετά από πολλά-πολλά χρόνια αν μη τι άλλο ήταν το πρώτο σημάδι αλλαγής…

Τώρα πια με τον Λουκά, από την απόφαση μέχρι την εκτέλεση μεσολαβούν ένα σωρό πράγματα και πολύ καλή προετοιμασία… Τι θα πάρουμε μαζί μας; Πετσέτες, καπελάκια, γυαλιά ηλίου, πάνες (τουλάχιστον ένα ζευγάρι, οπωσδήποτε αδιάβροχη η μια), αντικουνουπικό, αντηλιακό για τα πρώτα λεπτά, άλλο αντηλιακό για το νερό, άλλο αντηλιακό για το πρώτο μισάωρο μετά το μπάνιο… Πλαστικά παπουτσάκια, μπιμπερό, σετ φαγητού, κρέμα σε δυο γεύσεις, θερμός… Όσο αρκετά κι αν φαίνονται αυτά, είναι μόνο η αρχή μιας λίστας που δεν έχει τελειωμό… Πως θα περάσει δημιουργικά τις ώρες του στην παραλία ο Λουκάς; Να και τα κουβαδάκια μικρά και μεγάλα… τσάπες, πλαστική νταλικιέρα… πλαστικά κοχύλια για σχέδια στην άμμο… διακοσμητικά χταπόδια και αχινοί… Τέτοιο εξοπλισμό δεν έχει ούτε η καλύτερη κατασκευαστική εταιρεία… Είμαι σίγουρος…

Φτάνοντας στην παραλία, ξεκινά άλλο επιχειρησιακό σχέδιο… Που, πως και γιατί… Που θα απλώσουμε τα υπάρχοντά μας… πως θα τα διαφυλάξουμε… γιατί δεν πρέπει να είμαστε τόσο κοντά στο νερό… Χτίζονται κάστρα δίπλα στο νερό, όπως παλιά; Φυσικά και όχι… Πάνε αυτές οι εποχές που χτίζαμε όπου θέλαμε… Τώρα απαιτείται μελέτη… Μέχρι ποιο σημείο σκάει το κύμα; Είναι σταθερό το έδαφος; Φυσάει; Πόσο επικίνδυνα είναι τα μπαλάκια του τένις που εκτοξεύονται σαν βόμβες εν μέσω πολεμικής σύρραξης;

Ουφ!

Κάτι άλλο που δεν συνέβαινε παλιά και συμβαίνει τώρα… Ο Λουκάς λειτουργεί ως ένα είδος μαγνήτη για οποιοδήποτε θηλυκό κυκλοφορεί στην παραλία… Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό… Κολλάνε πάνω του σαν βδέλλες… Στο μεταξύ βλέπεις παντού γυναίκες με παιδιά… γυναίκες… γυναίκες… παντού… Όλοι οι μπαμπάδες είναι εξαφανισμένοι… Μόνο εμείς τους εκπροσωπούμε και το γεγονός αυτό από μόνο του αρκεί για να είμαστε αξιοπρόσεκτοι…

Σήμερα ο Λουκάς έκανε την πρώτη γνωριμία του… Γνωρίστηκε με την Μπρουκ (λυν)… Η Μπρουκ είναι ένα κοριτσάκι που μόλις έκλεισε το πρώτο χρόνο της ζωής του… Για την ακρίβεια είναι δεκατριών μηνών… Δεν είμαι σίγουρος αν θα καταφέρει να βρίσκεται και του χρόνου στην παραλία… και αυτό γιατί παρόλο το μικρό της ηλικίας της, κουβαλάει πάνω της εμπειρίες που της έχουν αφήσει τα απαραίτητα συνοδευτικά σημάδια… Στα μάτια μου, το κοριτσάκι αυτό, φαίνεται το λιγότερο σαν τους βετεράνους στρατιωτικούς που βγαίνουν στην τηλεόραση και επιδεικνύουν έναντι αμοιβής τα σημάδια τους από τον πόλεμο… Αυτό συμβαίνει και με την Μπρουκ. Δεν υπάρχει σημείο πάνω στο κορμί της που να μην έχει μια ιστορία… Έχει πέσει κάτω, ούτε εγώ ξέρω, πόσες φορές από καναπέ, καρέκλα, τραπέζι, κρεβάτι… Κάθε πτώση κι ένα σημάδι… Τα κουνούπια από την άλλη πρέπει να πειραματίζονται καθημερινά πάνω της… Προχθές έκλεισε τα δάχτυλά της έξω από το παράθυρο και από το κλάμα της ξεσήκωσε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο…

Η Μπρουκ είναι ένα κοριτσάκι που αν μη τι άλλο σε κάνει να το κοιτάξεις με δέος… για πολλούς λόγους… Καταρχήν επειδή… ζει ακόμα… Ζει σαν τις κατσαρίδες μετά από πυρηνικό ατύχημα… Ζει σαν εφτάψυχη γάτα… Μάλιστα, κάποια στιγμή δεν κρατήθηκα κι άρχισα να νιαουρίζω για να διαπιστώσω αν γνωρίζει την γλώσσα… Και να ήταν μόνο αυτό… Η Μπρουκ, εκτός του ότι τρώει οτιδήποτε είναι σταθερό ή κινείται και κάνει το λάθος να περάσει από μπροστά της, είναι και εξαιρετικά ταλαντούχα… Γυρίζει από μπρούμυτα, ανάσκελα με μια περιστροφή μόνο, μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου… Μπροστά σ’ αυτή τη κίνηση ακόμα και ο Λουκάς εντυπωσιάστηκε… και έμεινε να την κοιτάζει σαν μπουνταλάς, πράγμα που τον έκανε περισσότερο αξιαγάπητο…

Ουφ!

Η Μπρουκ θα μπορούσε να ήταν μια από τις καλεσμένες στο πάρτι για τα πρώτα γενέθλια του Λουκά τον Αύγουστο, αν δεν επέπιπτε σε τρία τραγικά λάθη:

α) αν δεν χτυπούσε τον Λουκά στο κεφάλι δυο φορές

β) αν δεν γκρέμιζε με μια κλωτσιά το προστατευτικό τείχος του κάστρου που χτίσαμε στην άμμο

γ) αν δεν φώναζε συνέχεια… «μαμά… μαμά» (όταν φυσικά δεν έτρωγε άμμο), μια λέξη αν όχι απαγορευμένη, εντελώς άχρηστη για το λεξιλόγιο του Λουκά.

Η καταστολή των αναστεναγμών

«Μμ…Μιχ…Μμμμ… Σε θέλω μέσα μου τώρα…», του λέω αναστενάζοντας καθώς μου βάζει κωλοδάχτυλο και ταυτόχρονα μου γλείφει την κωλοτρυπίδα…

«Περίμενε ανυπόμονε… Πρέπει να σε ετοιμάσω…», μου λέει… μ’ αυτό το γνωστό, προστατευτικό του ύφος… Από τις δονήσεις της φωνής του στην κωλοτρυπίδα μου, καυλώνω περισσότερο… τρελαίνομαι από την ηδονή… Η σάρκα μου συναντά ξανά το ζεστό σου στόμα…

«Είσαι τόσο… τόσο…», του λέω χωρίς όμως να ολοκληρώνω αυτό που θέλω να το πω…

Με κρατάει στην άκρη του κρεβατιού… στριμωγμένο, και με βασανίζει με την γλώσσα του… Στο μυαλό μου κυριαρχεί η σκέψη του τεράστιου και χοντρού πούτσου του…

«Μιχάλη… Ω, ωω, ωω… Ω… Ω… Ωωωωωω…», κραυγάζω… σέρνοντας το βλέμμα μου στο πρόσωπό του…

Το κορμί μου κλονίζεται από τον οργασμό… Σφίγγω με τα χέρια μου το σεντόνι και προσπαθώ να κινητοποιήσω τον σφικτήρα μου για να φυλακίσω την γλώσσα του μέσα μου… Προσγειώνω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι… μου είναι αδύνατο να τον κοιτάζω… μου αρκεί να τον αισθάνομαι… μόνο να τον αισθάνομαι…

Αποσύρει την γλώσσα του από την κωλοτρυπίδα του και αφήνει ένα κενό μέσα μου… Κοιτώντας με στα μάτια, πλησιάζει το πρόσωπό του στο δικό μου… πλησιάζει τα χείλια του στα δικά μου… Με πάθος φιλιόμαστε… Κατόπιν γλιστράει την γλώσσα του στο στόμα μου… Μ’ αυτό τον τρόπο μπορώ να δοκιμάσω την γεύση της κωλοτρυπίδας μου… Αναστενάζω μέσα στο στόμα του και σφίγγω τα δάχτυλά μου στα μαλλιά του…

Σταματώ το φιλί με δική μου πρωτοβουλία.

«Είναι η δική μου σειρά…», του λέω… ψιθυρίζω στο αυτί του…

Ξεκινώ να τον φιλώ τρυφερά στο λαιμό… αναστενάζω και αισθάνομαι τον πούτσο του να σέρνεται στο κορμί μου… Καταστέλλω τους αναστεναγμούς του σκεπάζοντας το στόμα του με φιλιά… πολλά φιλιά… Του δίνω πολλά φιλιά στην διαδρομή από το στόμα του μέχρι και τον πούτσο του… Το μέγεθός του με αναγκάζει… με προκαλεί… να τον χωρέσω στο στόμα μου…

Ρουφώ τον πούτσο του και τον γλείφω… πάνω-κάτω… έως ότου εκραγεί…

«Ωωω…ωωω… γρηγορότερα… σκληρότερα…», με ικετεύει…

Του χαμογελώ…

Δίνω έναν πιο γρήγορο ρυθμό στις κινήσεις μου…

«Αλέξανδρε… Θα… Θ… α… Θα… Χχχχχχχύύύύύύύύσσωωωωωωωωωωωωωωωωω…», μου λέει…

Προτού ολοκληρώσει την προειδοποίησή του, εμπιστεύεται στο στόμα μου το καυτό, κολλώδες σπέρμα του… Ασθμαίνει πραγματικά σκληρά… Ο ιδρώτας αρχίζει να εμφανίζεται στο μέτωπό του… Πλησιάζει ξανά το κεφάλι του στο δικό μου…

«Πως σου φάνηκε;», με ρωτάει…

«Καλό, πολύ καλό, μωρό μου…», του απαντώ… «… αλλά σε θέλω και μέσα μου…», του λέω… τον ικετεύω…

Βυθίζει μέσα μου τον πούτσο του που ακόμα στάζει σπέρμα… Και οι δυο αναστενάζουμε και κραυγάζουμε… ομόφωνα… ταυτόχρονα… Η στύση του δεν είναι ικανή για να με σφυροκοπήσει, αλλά δεν με ενδιαφέρει… Αυτό που ήθελα… να βρεθεί μέσα μου, το πέτυχα… Κινείται μέσα μου… Του επιτίθεμαι δαγκώνοντας το αυτί του… Μιμούμαι την ανάσα του… το λαχάνιασμα του… Που και που σφίγγω τον πούτσο του, γυμνάζοντας έτσι τα τοιχώματα της κωλοτρυπίδας μου…

«Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να χύσω…», μου λέει μ’ ένα ύφος… σχεδόν απολογητικό…

«Θα το δούμε αυτό…», του λέω και του κλείνω πονηρά το μάτι…

Εκπομπή τηλεπωλήσεων

Κάθομαι στο σαλόνι. Η ώρα είναι δυο μετά τα μεσάνυχτα… Οι κενές εικόνες από την λάμψη της τηλεοπτικής οθόνης αντανακλώνται στα μάτια μου… Απορροφώ απρόσεκτα την ανυπαρξία της καλοκαιρινής αμερικανικής τηλεόρασης… Το μπουκάλι της φθηνής βότκας, είναι ήδη μισό… Τα γυαλιά μου είναι τοποθετημένα λοξά στο πάτωμα. Μάλλον θα έπεσαν από το τραπεζάκι σε κάποια από τις δικές μου αδέξιες κινήσεις… Δεν μπαίνω καν στον κόπο να απλώσω το χέρι και να τα πάρω… Τρίβω τα μάτια μου μήπως και διώξω από πάνω τους την κούραση της ημέρας… και την νύστα… Εστιάζω την προσοχή μου στην τηλεόραση… Μια εκπομπή, κανονική υπερπαραγωγή, τηλεπωλήσεων, δεν λέει να τελειώσει… Ξεκίνησε μ’ ένα προϊόν για απώλεια βάρους και συνεχίζει με μια λοσιόν που αυξάνει θεαματικά το μέγεθος του… πούτσου! Μόνο σε κάποιο από τα εκατοντάδες αμερικανικά τηλεοπτικά κανάλια θα μπορούσα να δω μια εκπομπή τέτοιου είδους… Ανασηκώνομαι και κάθομαι λιγότερο βαριεστημένα στον καναπέ… Ξαφνικά, η εκπομπή αποκτά ενδιαφέρον… Οι κομπάρσοι που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι μάρτυρες που δοκίμασαν και ευεργετήθηκαν από τη λοσιόν, πρέπει να επιλέχτηκαν ένας κι ένας… Οι περισσότεροι είναι ηλιοκαμένοι, με χτισμένα από την γυμναστική κορμιά… συνηθισμένοι τύποι αμερικανού άντρα… Αυτό που στοίχειωνε την τελειότητά τους ήταν… το μέγεθος… Περνάνε από την διαδικασία της συνέντευξης ένας-ένας… παρουσιάζοντας τα λευκά τους δόντια μιας και γελάνε με κάθε αφορμή… Η κάμερα ζουμάρει στα κορμιά τους… τα γεννητικά τους όργανα… Ομολογουμένως η λοσιόν φαίνεται πολύ θαυματουργή… Οι μαρτυρίες είναι πολλές… Οι κομπάρσοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο… πιστά αντίγραφα ο ένας του άλλου… Δεν ξέρω ποια βρώμικη φαντασία επινόησε αυτό το προϊόν… Δεν ξέρω ποια σύγχρονη μεγαλοφυΐα πλουτίζει απ’ αυτή την λοσιόν… ξέρω όμως πως μετά από μισή ώρα που παρακολουθώ με αφοσίωση, πιάνω τον εαυτό μου να χαϊδεύεται… Κάθομαι πιο αναπαυτικά στον καναπέ και αισθάνομαι κάτι να ζωντανεύει μέσα στο σλιπ μου…

Η βουβωνική περιοχή μου μουδιάζει… Τραβώ μια ρουφηξιά βότκα από το μπουκάλι… Μια γουλιά πέφτει στο μπούτι μου… Κοιτάζω χαμηλά και βλέπω το ποτό να διασχίζει το δέρμα μου… Οι μύες του στομαχιού μου τεντώνονται… Η αναπνοή μου επιβραδύνεται καθώς χωρίζω αργά τα γόνατά μου… Κοιτώ ολόγυρά μου στο σαλόνι… Είμαι μόνος… Ψάχνω το τηλεχειριστήριο… Κλείνω βιαστικά την τηλεόραση… Κοιτώ τα πόδια μου και η θέα του σφικτού, τριχωτού δέρματος με κάνει να χαμογελάσω… Ρουφώ μια ακόμη γουλιά βότκα… Αυτή τη φορά, επίτηδες, αφήνω την βότκα να στάξει πάνω στο κορμί μου και να λεκιάσει την σάρκα μου…

Κάθομαι στον καναπέ με τα πόδια ορθάνοικτα… Κατεβάζω το σλιπ και αποκαλύπτω τον πούτσο μου… Τον βλέπω να σηκώνεται… Από μόνο του το δέρμα που καλύπτει την βάλανό μου, υποχωρεί… Το κορμί μου πονάει από την καύλα… Παίρνω το μπουκάλι και ρίχνω το υπόλοιπο του περιεχομένου στο στήθος μου… Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά… Αγγίζομαι αργά και προσεκτικά… Γλιστρώ τα δάχτυλά μου πάνω-κάτω… κατά μήκος του πούτσου μου… Η καρδιά μου χτυπάει ακόμα πιο δυνατά… Προσεκτικά σπρώχνω το μπουκάλι μέσα στην πεινασμένη κωλοτρυπίδα μου… Τι θαυμάσια αίσθηση! Ο λαιμός του μπουκαλιού κολλάει στους μύες της κωλοτρυπίδας μου… Η ανάσα μου και οι χτύποι της καρδιάς μου συγχρονίζονται… Τα πόδια μου τρέμουν στο πάτωμα… Αφήνω να βγει μια σπαρακτική κραυγή δοκιμάζοντας τα όρια των πνευμόνων μου… Είναι μια κραυγή που θα μπορούσε να ακουστεί στην άπειρη μαυρίλα του νυχτερινού ουρανού… Και καθώς βγάζω το μπουκάλι από μέσα μου, παίρνω μια βαθιά ανάσα…

Κοιτάζω το ρολόι… Η ώρα είναι τρεις μετά τα μεσάνυχτα… Στο μυαλό μου, δεν ξέρω πως, έρχεται ένα τραγούδι (*) που λάτρεψα από την πρώτη στιγμή όταν το είχα ακούσει… κάποτε… στην Ελλάδα…

Ψαχουλεύω στο πάτωμα για να βρω το τσαλακωμένο σλιπ μου, ακριβώς δίπλα στα γυαλιά μου… Στέκομαι πάνω, παίρνω μια βαθιά εισπνοή, και ανοίγω ξανά την τηλεόραση… Η εκπομπή συνεχίζεται… ακάθεκτη… Οι κομπάρσοι επαινούν τώρα μια αποτριχωτική κρέμα και τα αποτελέσματά της…

(*) Three o’ clock in the morning – Jack

Ο πυρετός του Λουκά

«Είμαι τόσο ερωτευμένος μαζί σου…», μου λέει ψιθυριστά για να μην ξυπνήσει τον Λουκά που κοιμάται στην αγκαλιά μου για να μπορώ να ελέγχω στο μέτωπό του αν έπεσε ή όχι ο πυρετός που τον ταλαιπωρεί από χθες, μετά το εμβόλιο που έκανε… Αν και είμαι προσηλωμένος στον Λουκά, ακούω τη φωνή του… τόσο σταθερή… τόσο δυνατή… Τα ακροδάχτυλά του ακουμπούν στον αυχένα μου που είναι ιδρωμένος… Με τραβά προς το μέρος του και μου ανοίγει την αγκαλιά του… Μαζί μ’ εμένα χαίρεται την αγκαλιά και ο Λουκάς, αν και δεν νομίζω να καταλαβαίνει τίποτα μέσα στον ύπνο του… Έρχομαι πιο κοντά στην καρδιά του… Οι λέξεις που είμαι έτοιμος να πω, κολλούν στην γλώσσα μου και μένουν εκεί ζεσταίνοντας το στόμα μου… Δυο όμως καταφέρνουν να αποδράσουν…

«Κι εγώ…», του λέω…

Ακουμπώ το κεφάλι μου στο πρόσωπό του, και κουρνιάζω με όλη την τρυφερότητά μου στην αγκαλιά του… Αισθάνομαι τόση αγάπη…

«Δεν χρειάζεται να μου απαντάς όταν σου λέω κάτι…», μου λέει…

Τα ευκίνητα δάχτυλά του πιάνουν ένα από τα τσιγάρα μου και το τοποθετούν στο στόμα του, ανάμεσα στα χείλια…

«Γίνεται να μη καπνίσεις;», τον ρωτώ…

«Φυσικά…», μου απαντά…

Ο ήχος της φωνής του είναι τόσο γλυκός… τόσο ήρεμος…

Αισθάνομαι τα χέρια του στο κεφάλι μου… Τα δάχτυλά του γλιστρούν στα μαλλιά μου… Ό, τι κάνει αυτός σ’ εμένα, κάνω εγώ στον Λουκά… Οι αντιδράσεις μας όμως είναι διαφορετικές… Εγώ χαμογελώ ευχαριστημένος, ενώ ο Λουκάς τινάζεται σαν να προσπαθεί να με εμποδίσει να τον ακουμπήσω…

Από τον πυρετό, η θερμοκρασία του κορμιού του είναι τόσο υψηλή που ταξιδεύει και το δικό μου…

«Τρέμεις;», με ρωτάει…

«Όχι εγώ… ο Λουκάς…», του απαντώ…

«Είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού του στον εμβολιασμό… Μην ανησυχείς…», μου λέει…

Σκύβει και φέρνει από το πλάι τα χείλια του κοντά στα δικά μου… Με την άκρη της γλώσσας του ανοίγει τα χείλια μου και γεμίζει το στόμα μου…

«Άσε με να σε γεμίζω με την αγάπη μου…», μου λέει…

Πλένει το στόμα μου με τα σάλια του…

Προσπαθώ να μην αναστενάξω για να μη ξυπνήσω τον Λουκά… Η σιωπή κυριαρχεί στο δωμάτιο… Τα χέρια του γλιστρούν στο κορμί μου… Τα χέρια μου γλιστρούν στις απαλές πατούσες του Λουκά… Σκύβει πάνω μου και περνάει τα χείλια του πάνω από τα σημεία που λίγο πριν πέρασαν τα δάχτυλά του… Ακριβώς το ίδιο κάνω κι εγώ στον Λουκά…

«Σ’ αγαπώ τόσο πολύ…», μου λέει…

«Κι εγώ…», του λέω…

Αν εισχωρούσα στο μυαλό σου

Ξυπνώ νωρίς το πρωί με τα άκρα και την μέση μου να πονούν… Είναι τόσο ευχάριστος όμως αυτό ο πόνος… Η μοσχοβολιστή μυρωδιά του χθεσινοβραδινού σεξ που κάναμε, κυριαρχεί ακόμα στον αέρα… Γυρίζω το κεφάλι μου και σε κοιτώ… Προσέχω το πρόσωπό σου… Προσέχω τον τρόπο που αναπνέεις… Το σκουλαρίκι που φοράς στην αριστερή ρόγα του στήθους σου λάμπει στον ήλιο…

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και κατευθύνομαι ήσυχα προς τη κουζίνα… Χρειάζομαι λίγο νερό… Κουβαλώ εδώ και ώρες μέσα στο στόμα μου την γεύση της βότκας ανακατεμένη μ’ αυτή του σπέρματός σου… Ανοίγω το ψυγείο και βρίσκω ένα μπουκάλι με κρύο χυμό πορτοκάλι… Προτιμώ τον χυμό από το νερό…

Επιστρέφω στην κρεβατοκάμαρα… Κοιμάσαι ακόμα απληροφόρητος για την πρωινή στύση που κάνει τον πούτσο σου να δείχνει εντυπωσιακός… Χαμογελώ… Ξαπλώνω και δαγκώνω απαλά τον λοβό του αυτιού σου… Μόνο ο Θεός ξέρει τι ονειρεύεσαι… Αχ! Και να μπορούσα να εισχωρήσω μέσα στο μυαλό σου με την ίδια ευκολία που εισχωρώ στην κωλοτρυπίδα σου…

Κινώ το χέρι μου πάνω στο στήθος σου… Τα δάχτυλά μου συγκρούονται με την αριστερή ρόγα σου… Τραβώ το σκουλαρίκι που φοράς… Τα μάτια σου ανοίγουν και τα βλέμματά μας συναντιούνται… Το χαμόγελο στο πρόσωπό μου μαρτυρά ότι υπήρξε μια ημιτελής εργασία μεταξύ μας μ’ εσένα για μια φορά σε παθητικό ρόλο…

Σκύβω και παίρνω το σκουλαρίκι στο στόμα μου… Τον τραβώ με τα δόντια μου… Το συναίσθημα του υλικού με το οποίο είναι κατασκευασμένο είναι αρκετό για να καυλώσω… Η άκρη της γλώσσας μου τινάζεται πάνω στην ρόγα σου… Τα βογγητά σου με διεγείρουν… Το χέρι μου ακολουθεί τις τρίχες του βουβώνα σου και αρπάζει τον πούτσο σου… Μπορώ να αισθανθώ πόσο σκληρός είναι… Χαμηλώνω αργά το κεφάλι μου… Η άκρη της γλώσσας μου αγγίζει την άκρη του πούτσου σου… Μπορώ να μυρίσω πάνω του τα υπολείμματα της εκσπερμάτισής σου… Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ στον πειρασμό να μην τον γλείψω… Από τον ρυθμό της ανάσας σου καταλαβαίνω ότι παρακολουθείς τι κάνω… παρακολουθείς κάθε κίνησή μου… Ξύνω με την άκρη της γλώσσας μου το πλήρες μήκος του πούτσου σου… Τραβώ το πετσάκι σου με τα δόντια μου, όχι με δύναμη… απαλά… ευγενικά… Απλώνω τα χέρια μου και τα γεμίζω με το μήκος σου… Βογκάς… Σταματώ και σε κοιτώ επίμονα στα μάτια…

«Ξύπνησες, ε;», σε ρωτώ…

«Μπορούσα να μη ξυπνήσω;», μου απαντάς…

Σηκώνομαι και τρίβω τις ρόγες σου… Χρησιμοποιώ την ανάσα μου για να σε ζεστάνω… Λαχανιάζοντας παίρνω το σκουλαρίκι που φοράς στο στόμα μου και το τραβώ δυνατά προς το μέρος μου… Απλώνεις τα χέρια σου και αρπάζεις το κεφάλι μου… Προσπαθείς να με σταματήσεις… Ξέρεις όμως ότι δεν μπορείς…

Τρέχω την γλώσσα μου στο στήθος σου πάλι… Ξαφνικά σηκώνομαι και κάθομαι πάνω στο κεφάλι σου… Φέρνω τον πούτσο μου στο στόμα σου… Σε αιφνιδιάζω έτσι όπως είσαι ξαπλωμένος ανάσκελα, δεν μπορείς να το αρνηθείς… Οδηγώ τα χέρια μου προς τον πούτσο μου και τον παίζω λιγάκι… όσο χρειάζεται… για να σκληρύνει πιο πολύ… Πρέπει να σιγουρευτώ ότι θα είναι τόσο απολαυστικός όσο θέλεις μέσα στο στόμα σου… Με την άκρη του πούτσου μου μετρώ τα δόντια σου… Τον γλιστρώ μέσα στο στόμα σου… βαθιά… και εξερευνώ τον λάρυγγά σου… Σε αναγκάζω με την βία να παραμείνεις ακίνητος για να μη γλιστρήσει ο πούτσος μου έξω…

Λίγο πριν χύσω, σηκώνομαι και πέφτω πάνω στο κορμί σου… Ο πούτσος σου επιστρέφει ξανά στο στόμα μου, τόσο σκληρός όσο τον είχα αφήσει… Τον γλείφω πάνω-κάτω… Σε κοιτάζω στα μάτια και βλέπω την απόλαυση μέσα τους… Μου χαμογελάς… Θέλω να χαμογελάσω κι εγώ, αλλά δεν μπορώ… Αν χαμογελάσω θα σου δαγκώσω τον πούτσο και τότε θα πονέσεις… θα πονέσεις και θα σταματήσεις να μου χαμογελάς…

Όση ώρα ρουφώ και γλείφω τον πούτσο σου, τραβώ μαλακία τον δικό μου πούτσο… Πιέζω την βάση του πούτσου σου και σταματώ το αίμα μέσα στις φλέβες του… Ξέρω ότι απολαμβάνεις την ευχαρίστηση που σου προσφέρω… Συγχρόνως πιέζω τα αρχίδια σου… Σηκώνω το βλέμμα μου και σε βλέπω να δαγκώνεις τα χείλια σου… Φιλώ τον πούτσο σου και πιέζω με περισσότερη δύναμη τα αρχίδια σου…

Γλιστρώ αργά τα χείλια μου κατά μήκος του πούτσου σου… Τα δάχτυλά μου έχουν ήδη υγρανθεί από τους χυμούς του πούτσου μου… Ανασηκώνομαι για να γλείψω τα σάλια που άφησες στα χείλια σου… Μ’ αρέσει να δοκιμάζω τα πάντα πάνω σου… τα πάντα… Μ’ αρέσει να συλλέγω γεύσεις, όλες τις γεύσεις σου…

Ο ενθουσιασμός μου αυξάνεται…

Χαμηλώνω ξανά το κορμί μου και συνεχίζω αυτό που έκανα… αυτό που δεν τελείωσα και πρέπει να τελειώσω… Αισθάνομαι τον πούτσο σου έτοιμο να εκραγεί… Θέλω να χύσεις στο στόμα μου… Η σκέψη αυτή… η επιθυμία αυτή με κάνει να ανατριχιάζω… Το καυτό σπέρμα σου χτυπάει το πίσω μέρος του λαιμού μου… Για μια στιγμή αισθάνομαι να πνίγομαι… Ενστικτωδώς αποφεύγω τα χειρότερα ανοίγοντας το στόμα μου και αφήνοντας τα χύσια σου να ξεχειλίσουν…

Ξέρω πόσο σου αρέσει να βλέπεις το πηχτό σπέρμα σου να κυλάει από το στόμα, στο πηγούνι μου… Χρησιμοποιείς τα δάχτυλά σου για να με σκουπίσεις… Ο πούτσος σου χύνει ανεξέλεγκτα με τους τελευταίους σπασμούς του οργασμού…

για πόσο ακόμα;

Αφήνοντας ίχνη

Τυλίγω με τα δάχτυλά μου τους καρπούς σου, σαν να είναι μεταξωτό μαντήλι… και κάπου εκεί που μετρώ τους σφυγμούς σου, πέφτω πάνω σου και σου δίνω το πρώτο φιλί στα χείλια… Αφήνω τα χέρια σου και χαϊδεύω την εκτεθειμένη σάρκα σου… Σε χαϊδεύω προσεκτικά, σαν κλέφτης που δεν θέλει ν’ αφήσει τα δακτυλικά του αποτυπώματα για να μη τον πιάσουν ποτέ… Το μόνο που αφήνω είναι ίχνη ανάσας… βαριάς ανάσας… Περπατώ με τα δάχτυλά μου πάνω στο κορμί σου… ανεβαίνω λόφους, διασχίζω πεδιάδες… ζαλίζομαι στις στροφές καθώς τριγυρίζω γύρω-γύρω από τις ρόγες του στήθους σου χωρίς όμως να σκαρφαλώνω πάνω τους… Όση ώρα περπατώ, προσέχω την άνοδο και την κάθοδο του στήθους σου… προσέχω τις συσπάσεις των κοιλιακών σου… Τους μετρώ… έναν-έναν με την άκρη της γλώσσας μου… Κουρνιάζω μέσα στον αφαλό σου…

Αναστενάζεις καθώς τα χέρια μου γλιστρούν στα πόδια σου… από κάτω μέχρι και την κορυφή… Τεντώνεις το κορμί σου… Ακουμπώ τα χείλια μου στην κοιλιά σου… Η ανάσα μου ανατρέπει τις τρίχες σου που ξεκινούν να πυκνώνουν από το σημείο αυτό φτάνοντας σε έξαρση στο εφηβαίο σου…

«Πως καταφέρνεις και μένεις τόσο ήσυχος;», σε ρωτώ…

Γλιστρώ τα δάχτυλά μου κατά μήκος του εσωτερικού του μπουτιού σου… τα οδηγώ ψηλά… Μπορώ να αισθανθώ ξανά τους μυς σου να συσπώνται… Ο πούτσος σου σηκώνεται με τέτοια ταχύτητα σαν να είναι επιβάτης σε ασανσέρ… Αναζητά το άγγιγμά μου… Πέφτω πάλι πάνω σου και ψιθυρίζω:

«Πόση ώρα πιστεύεις ότι θα χρειαστώ για να σε κάνω να χύσεις;», σε ρωτώ…

Ο αναστεναγμός σου και στον ενθουσιασμό και στο βασανιστήριο είναι το ίδιο πράγμα… Η άκρη της γλώσσας μου πλησιάζει στην άκρη του αυτιού σου, και ψιθυρίζω πάλι…

«Πόση ώρα;», σε ρωτώ…

Γονατίζω μπροστά σου, ανάμεσα στα πόδια σου… Θαυμάζω το μήκος του πούτσου σου… Με τον αντίχειρά μου αγγίζω το κέντρο της βαλάνου σου… Γλιστρώ προς τα πίσω το πετσάκι σου… Είμαι προσεκτικός, πολύ προσεκτικός… σε κάθε κίνησή μου… Αγγίζω τον πούτσο σου σαν να είναι δικός μου…

Η ανάσα σου ακούγεται ασταθής…

Αφήνω ίχνη σάλιου πάνω σου…

Αφήνεις ίχνη σπέρματος πάνω μου…